Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2657312

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 27 marca 2019 r.
II SA/Gl 997/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.).

Sędziowie WSA: Grzegorz Dobrowolski, Andrzej Matan.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Po rozpoznaniu wniosku "A" (dalej też jako Spółka lub skarżąca) Prezydent Miasta B. (dalej jako Prezydent) decyzją z dnia (...) r. nr (...) wydaną na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm., dalej też jako u.g.n.) oraz § 2 ust. 1 lit. c i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 z późn. zm., zwanej też dalej rozporządzeniem RM z 1998 r.) odmówił nabycia z mocy prawa przez tę Spółkę prawa użytkowania wieczystego części nieruchomości stanowiących własność Gminy B., położonych w B. przy ul. (...) w obrębie (...), k.m. 3, oznaczonych numerami działek: (...) o pow. (...) o pow. (...) o pow. (...) ha oraz prawa własności budynku stacji redukcyjno-pomiarowej gazu.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Prezydent powołując się na ugruntowane orzecznictwo stwierdził, że dokument zawierający decyzję o nałożeniu lub aktualizacji opłat (mający jedynie charakter faktyczny) może być uznany za podstawę stwierdzenia zarządu lub użytkowania tylko wówczas, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Prawo zarządu lub użytkowania nie mogło bowiem powstać w sposób dorozumiany, musiało istnieć zdarzenie prawne kreujące to prawo, w szczególności decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie jednak nie ma miejsca gdyż dołączone do wniosku postanowienie z dnia (...) r. o aktualizacji opłat z tytułu użytkowania i decyzja z dnia (...) r. w sprawie ustalenia wysokości opłat rocznych za grunt oddany w zarząd lub użytkowanie nie zawierają nawet pośredniego odniesienia o ustanowieniu wymienionych w nich praw.

Wobec niewniesienia od tej decyzji odwołania uzyskała ona przymiot prawomocności.

We wniosku z dnia (...) r. reprezentowana przez radcę prawnego skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powyższej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia (...) r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 200 ust. 1 u.g.n. i § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia RM z 1998 r. poprzez odmowę stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu, pomimo wykazania przez wnioskodawcę istnienia prawa zarządu do objętych wnioskiem nieruchomości na dzień 5 grudnia 1990 r. Spółka przedłożyła bowiem dwa z wymienionych w rozporządzeniu dokumentów potwierdzających zgodnie z niebudzącym wątpliwości literalnym brzmieniem § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia prawo zarządu do objętych wnioskiem nieruchomości. Zgodnie z tymi przepisami przedłożyła bowiem decyzję "A" z dnia (...) r. o naliczeniu opłat z tytułu zarządu gruntem oraz postanowienie "B" z dnia (...) r. o aktualizacji opłat z tytułu użytkowania gruntu, tj. dokumenty wymienione w § 4 pkt 6 i 7 rozporządzenia. Odmowa mocy dowodowej tym orzeczeniom jako dokumentów urzędowych, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nich stwierdzonych jest sprzeczna z k.p.a. Skarżona decyzja opiera się na niedopuszczalnej "prawotwórczej" wykładni dokonanej przez organ, że tylko decyzja opłatowa wskazująca na decyzję o oddaniu nieruchomości w zarząd może być uznana za podstawę do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Zbyt formalistyczne rozumienie przez organ źródeł dowodowych i środków dowodowych nie uwzględnia ogólnych zasad postępowania dowodowego wyrażonych w k.p.a.

Nadto Spółka zarzuciła, że przy wydawaniu objętej żądaniem decyzji Prezydent nie dokonał ustaleń i pominął okoliczność, czy na dzień 5 grudnia 1990 r. na objętej wnioskiem uwłaszczeniowym nieruchomości istniała już stacja redukcyjno-pomiarowa gazu i przez kogo i w oparciu o jaki tytuł prawny została wybudowana.

Po rozpoznaniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej też jako Kolegium lub SKO) decyzją z dnia (...) r. nr (...) wydaną na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności objętej żądaniem decyzji Prezydenta Miasta B.

W uzasadnieniu tej decyzji SKO stwierdziło, że Prezydent wydając objętą żądaniem stwierdzenia nieważności decyzję oparł się na ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego poglądzie co do sposobu oceniania decyzji o naliczeniu opłat za zarząd (użytkowanie) w sytuacji braku decyzji o zarządzie (użytkowaniu). Tym samym nie sposób mu skutecznie zarzucić, że przy tej wykładni rażąco naruszył prawo. Co do takiej wykładni tej kwestii jak i pojmowania "rażącego naruszenia prawa" o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., SKO powołało się na przytoczone obszernie orzecznictwo.

Kolegium dokonało też oceny objętej wnioskiem nieważnościowym decyzji w zakresie pozostałych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek nieważnościowych, uznając, że również one odnośnie kwestionowanej decyzji nie zachodzą.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w Katowicach reprezentowane przez radcę prawnego "A", wniosło o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) oraz o stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 tej ustawy nieważności objętej postępowaniem nieważnościowym decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia (...) r. Nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca Spółka zarzuciła, że decyzja SKO została wydana z naruszeniem:

1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. wydanej w dniu (...) r., będącą konsekwencją uznania, iż nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.), a także § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia RM,

b) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, wyrażającego się zwłaszcza brakiem poczynienia ustaleń faktycznych wynikających z przedłożonych dokumentów urzędowych,

c) art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonych dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, że nie nastąpiło rażące naruszenie prawa przez Prezydenta i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności jego decyzji, podczas gdy zgromadzone dowody świadczą o tym, że skarżąca udowodniła, iż jej poprzednik prawny posiadał prawo zarządu objętą wnioskiem nieruchomością, wskutek czego zachodziły podstawy do uwzględniania wniosku i stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości, zatem decyzja o odmowie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego była nieważna z powodu rażącego naruszenia prawa,

d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, w tym dlaczego organ przyjął za podstawę swojej decyzji wyrok Trybunału Konstytucyjnego i wyroki sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnoszące się do innego stanu faktycznego i prawnego,

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. w związku z § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia RM poprzez przyjęcie, że nie doszło do rażącego naruszenia tych przepisów, podczas gdy pomimo wykazania przez skarżącą dokumentów w postaci decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, o których wprost mowa jest § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, będących podstawą do stwierdzenia prawa zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r. i w konsekwencji stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawa własności budynków, budowli i innych urządzeń, organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta, która nie uwzględniała powyższych okoliczności.

W uzasadnieniu skargi powtórzono co do zasady argumentację przedstawioną wcześniej we wniosku o stwierdzenie nieważności. Dodatkowo zarzucono, że SKO dla uzasadnienia swojej odmownej w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji powołało się błędnie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. w sprawie sygn. akt 46/1999 oraz na odwołujące się do niego wyroki sądów administracyjnych odnoszące się do innego stanu faktycznego i prawnego. Wyrok TK dotyczył bowiem stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni i innych osób prawnych, a nie na rzecz, jak w niniejszej sprawie, przedsiębiorstwa państwowego, dla których ustawa przewiduje nieco innych tryb postępowania uwłaszczeniowego. Tryb "uwłaszczenia" Spółdzielni i ich związków oraz innych osób prawnych następuje przez ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego, podczas gdy "uwłaszczenie" państwowych osób prawnych następuje z mocy samego prawa, a wydawana w tym przedmiocie decyzja właściwego organu ma jedynie charakter deklaratoryjny. Stwierdzono nadto, że SKO błędnie powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy zdaniem skarżącej nie odnosi się ono do interpretacji przepisów, które nie wymagają stosowania wykładni i które mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, która to sytuacja ma w niniejszej sprawie zastosowanie w odniesieniu do treści § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia RM z 10 lutego 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Ponieważ przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja, to zważywszy na nadzwyczajny charakter postępowania nieważnościowego, którego istotą jest wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej ze względu na to, że jest ona obarczona ciężką wadą o charakterze materialnoprawnym, trzeba wykazać zaistnienie takiej wady, a więc jednej z określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym przypadku, jak wynika z akt sprawy, zdaniem skarżącego decyzja o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wymienionych w decyzji Prezydenta Miasta B. z (...) r. oraz własności budynków i budowli na nich posadowionych została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

To rażące naruszenie prawa polegać miało na tym, że mimo wykazania zaistnienia przesłanki uwłaszczenia wskazanej w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204) w postaci prawa zarządu, Prezydent ww. decyzją odmówił uwłaszczenia.

Spór idzie w istocie rzeczy o to, czy dokumenty przedstawione przez skarżącą, a więc postanowienie z dnia 31 grudnia 1975 r. o aktualizacji opłat z tytułu użytkowania oraz decyzja z dnia 28 lipca 1986 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat rocznych za grunt oddany w zarząd lub użytkowanie, uznać trzeba za dokumenty potwierdzające prawo zarządu w rozumieniu art. 200 ust. 1 u.g.n., a więc za dokumenty o jakich mowa w § 4 pkt 6 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.

Jeśliby bowiem zaakceptować pogląd, że dokumenty te potwierdzają prawo użytkowania poprzednika prawnego Spółki, to tym samym należałoby uznać decyzję Prezydenta Miasta B. z (...) r. za rażąco naruszającą prawo.

Również w ocenie Sądu, powoływane dokumenty nie są wystarczające, aby potwierdzić istnienie prawa użytkowania w dacie 5 grudnia 1990 r.

Stosownie do art. 200 ust. 1 u.g.n., w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. poz. 464, z późn. zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz (...), które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się zasady określone w tym przepisie.

Nie budzi wątpliwości, że podstawową przesłanką uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych było legitymowanie się przez te osoby 5 grudnia 1990 r. prawem zarządu gruntami oraz budynkami, lokalami i urządzeniami położonymi na tym gruncie, co uwzględniono w art. 200 ust. 1 u.g.n.

Pojęcie zarządu nie było ustawowo określone, wobec tego na potrzeby uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych niezbędne więc stało się uregulowanie sposobu dokumentowania przez te osoby, iż 5 grudnia 1990 r. przysługiwało im do konkretnych nieruchomości, budynków, lokali i urządzeń prawo zarządu. Do tej kwestii odnosi się cyt. wyżej rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia RM, właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu na podstawie co najmniej jednego z dokumentów: po pierwsze - decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością (pkt 6); po drugie - decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (pkt 7).

Jak wynika z art. 206 u.g.n. w zw. z § 5 i § 4 ust. 1 wydanego na jego podstawie rozporządzenia, istotą postępowania wyjaśniającego w postępowaniu uwłaszczeniowym jest "stwierdzanie" prawa zarządu.

Stwierdzenie prawa zarządu w rozumieniu art. 200 ust. 1 u.g.n., następuje na podstawie decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, bądź w użytkowanie (przed dniem 1 sierpnia 1985 r.). Prawo zarządu, czy użytkowania powstawało bowiem na podstawie decyzji o charakterze konstytutywnym bądź umowy. Taki stan prawny wynika jednoznacznie z treści art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 z późn. zm.). Z mocy art. 80 ust. 1 tej ustawy, dotychczasowe prawo użytkowania przekształciło się w prawo zarządu. Uprawnienia posiadaczy gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy, którzy w dniu 5 grudnia 1990 r. nie legitymowali się dokumentami o przekazaniu gruntów w formie przewidzianej prawem, regulował ust. 1a tego przepisu. Jednak realizacja takich uprawnień wymagała złożenia odpowiedniego wniosku do dnia 31 grudnia 1995 r.

Zdaniem Sądu, powyższa regulacja, jak również treść art. 80 ust. 2 tej ustawy przesądza, że grunty Skarbu Państwa lub gminy mogły znajdować się jedynie w posiadaniu. Wobec powyższego faktu posiadania gruntów nie można domniemywać, że została wydana decyzja o oddaniu gruntu w zarząd bądź użytkowanie (przed dniem 1 sierpnia 1985 r.) jako datą wejścia w życie tej ustawy.

W poprzednim stanie prawnym ustanowienie użytkowania również następowało w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216 z późn. zm.). W przypadku wywodzenia prawa zarządu z postanowień decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomości należy ustalić, czy decyzja ta wskazuje jednoznacznie tytuł ich wnoszenia, tj. czy przywołuje ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo zarządu (zob. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 1406/13, LEX nr 1658549). Decyzja o naliczeniu (lub o naliczeniu i aktualizacji) opłat z tytułu zarządu może bowiem być uznana za podstawę stwierdzenia nabycia nieruchomości wówczas, gdy jest wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Decyzja o naliczeniu opłat, która nie nawiązuje do decyzji o ustanowieniu zarządu, nie może być uznana za samoistną podstawę stwierdzenia prawa zarządu (por. wyrok NSA z 10 września 2014 r., I OSK 204/13, LEX nr 1569486, i wyrok WSA w Gliwicach z 30 września 2016 r., II SA/Gl 637/16, LEX nr 2136546).

Jak wynika z kopii decyzji Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami UM w B. iu z (...) r. dotyczyła ona m.in. (pkt. II) ustalenia opłaty rocznej za grunt oddany w "zarząd lub użytkowanie" o pow. (...) m2 położony w B. przy ul. (...). Do decyzji załączony jest wykaz terenów "użytkowanych" przez (...), jak należy sądzić obejmujące grunty składające się na obszar (...) m2, przy czym w rubryce "Tytuł na podstawie którego jednostka państwowa użytkuje teren" nie ma żadnych informacji, w szczególności dotyczących decyzji o oddaniu w zarząd. Kopia tego dokumentu wskazuje na opatrzenie go podpisem osoby, która podejmowała decyzję w sprawie opłat.

Podobnie rzecz się ma z postanowieniem (kopia) Zarządu Gospodarki Terenami w B. z (...) r. w sprawie naliczenia opłaty z tytułu zarządzania gruntem dla Górniczych Zakładów Gazownictwa. Jest tam określona "opłata za teren", w uzasadnieniu nazywana "opłatą za użytkowanie terenu". Postanowienie dotyczy kilku działek, o łącznej powierzchni innej, niż ww. decyzji. Także w załączniku do postanowienia (kopii) jest wykaz działek, bez numerów, jedynie podaje się ich powierzchnię, zaś w rubryce "Tytuł na podstawie którego jednostka państwowa użytkuje teren" nie ma żadnych informacji tyczących tytułu prawnego do terenu.

Wobec tego dokumenty te, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wskazują na istnienie decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością bądź decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, wydanej przed dniem 1 sierpnia 1985 r. Decyzji takiej nigdzie (w żadnej części) nie powołują. Ponadto, nie wskazują na rodzaj tytułu prawnego do działek. Zważywszy na to, że opłaty były wymierzane za działki użytkowane w oparciu o różne podstawy prawne trudno oraz brak wskazania w samej decyzji oraz postanowieniu, iż w tym przypadku były one ustalane ze względu na prawo zarządu, nie można zakładać, że chodziło tu o zarząd w rozumieniu art. 200 ust. 1 u.g.n.

Jak wynika z powyższych wywodów treść § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia RM, nie może być wykładana, wbrew stanowisku skarżącej, bez uwzględnienia treści przepisów w oparciu o które dochodziło do ustanowienia prawa zarządu (a wcześniej prawa użytkowania). Tym samym nie można też zgodzić się ze skarżącą, że treść § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 tego rozporządzenia jest jednoznaczna i nie wymaga w ogóle wykładu.

Wobec powyższego brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja Prezydenta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zasadnie też SKO powołując się na ugruntowane orzecznictwo stwierdziło, że podstawę przyjęcia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu nie mogą stanowić wątpliwości interpretacyjne obowiązujących przepisów. W świetle tego orzecznictwa nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa wybranie jednej z rozbieżnych wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet gdy później dana wykładnia została uznana za nieprawidłową.

Wbrew stanowisku skarżącej wywody i stanowisko zawarte w wyroku TK z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt 46/1999 oraz wydanego na gruncie § 6 ust. 1 rozporządzenia RM można też odnieść do treści § 4 pkt 6 i 7 tego rozporządzenia. Przepisy te dotyczą bowiem podobnej materii i w tym względzie nie ma istotnego znaczenia, że § 6 ust. 1 rozporządzenia dotyczy "uwłaszczenia" spółdzielni.

Na uwzględnienie nie zasługują też sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przez SKO przepisów k.p.a. W obszernym uzasadnieniu organ ten odniósł się do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, swoje orzeczenie wyczerpująco uzasadnił pod względem prawnym. Przeanalizował też sprawę gdy chodzi o pozostałe wymienione w art. 156 § 1 podstawy stwierdzenia nieważności.

Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. ec

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.