Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1648346

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 4 grudnia 2014 r.
II SA/Gl 984/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.).

Sędziowie WSA: Elżbieta Kaznowska, Rafał Wolnik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) Wójt Gminy P. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie hali - wiaty o konstrukcji stalowej do składania opału oraz gromadzenia odpadów komunalnych, tj. czasowe ich gromadzenie i przetrzymywanie, następnie sortowanie i transport na wysypisko śmieci". Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone przez pełnomocnika wnioskodawcy - "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. W wyniku odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej również jako SKO) decyzją z dnia (...) r., nr (...) uchyliło decyzję organu I instancji i określiło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Załącznikiem do decyzji uczyniono charakterystykę planowanego przedsięwzięcia. Jako podstawę decyzji wskazało SKO art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o udostępnieniu informacji), art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 56 ust. 2 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm., zwanej dalej ustawą lub p.o.s.) oraz § 3 ust. 1 pkt 74 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięcia, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz..., Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2004 r.

Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez J. P., Wójta Gminy P., Radę Sołecką Z. oraz "B" w K. Skargi Rady Sołeckiej oraz Wójta Gminy P zostały odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 422/11, natomiast skargi J. P. oraz ww. Stowarzyszenia zostały oddalone wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 422/11. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach została wniesiona przez skarżącego J. P. skarga kasacyjna.

Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, w dniu 26 marca 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wpłynął wniosek pełnomocnika "B" w K. oraz R. C. i E. C. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kolegium z dnia (...) r., nr (...) jako wydanej w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. tj. z rażącym naruszeniem prawa oraz zawierającym wady powodujące jej nieważność z mocy prawa. Uzasadniając to żądanie stwierdzili, że z naruszeniem treści art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zwanej dalej Prawem budowlanym) w postępowaniu zakończonym objętą wnioskiem decyzją nie brali udziału R. i E. C. chociaż ich nieruchomość jest usytuowana w odległości 102 m od projektowanej inwestycji. Dalej podniesiono, że w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji SKO powołała się jedynie na treść § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r., w sytuacji gdy określiło środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsiębiorstwa obejmującego również sortowanie odpadów, która to inwestycja jako odzyskiwanie odpadów została wymieniona oddzielnie w pkt 74 § 3 przedmiotowego rozporządzenia. W konsekwencji w tym zakresie została ona wydana bez podstawy prawnej. W tym zakresie tj. odnośnie instalacji do sortowania odpadów inwestor nie sporządził też odpowiedniego raportu oddziaływania na środowisko. Ma to zdaniem wnioskodawców znaczenie również z tego względu, że w późniejszym czasie inwestor wystąpił o wydanie decyzji środowiskowej dla zamierzenia polegającego na produkcji paliwa alternatywnego i zachodzi potrzeba wzajemnego powiązania oddziaływań inwestycji na środowisko.

Zarzucono również, że wbrew stanowisku SKO zawartym w kwestionowanej decyzji objęte nią zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na obszar Natura 2000 znajdujący się w P., który został objęty ochroną decyzją Komisji Europejskiej z dnia 10 stycznia 2011 r., tj. jeszcze przed wydaniem objętej żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji. W konsekwencji SKO powinno wezwać inwestora do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko o oddziaływanie na ten obszar ochronny, a to w związku z treścią § 5 pkt 2e rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. Dalej podniesiono, że nie było zasadne oparcie się przy wydawaniu kwestionowanej decyzji na decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia (...) r. w przedmiocie zwolnienia inwestora z zakazu określonego w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm., zwanej dalej prawem wodnym), w sytuacji gdy niezgodnie z tym przepisem nie wskazano w niej szczegółowego sposobu zabezpieczenia projektowanej hali oraz magazynowanych odpadów na wypadek wezbrań powodziowych, mających na celu przeciwdziałaniu zanieczyszczenia wody rzeki Warty. Nadto decyzja ta wygasła zgodnie z treścią art. 40 ust. 3 Prawa wodnego gdyż inwestor nie uzyskał w przewidzianym tam terminie pozwolenia wodnoprawnego. Powołano się również na stwierdzone w czasie kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. nieprawidłowości w prowadzeniu działalności na działce nr ewid. 1 przy ul. (...) w miejscowości K. - w zakresie gromadzenia i sortowania odpadów. Pismem z dnia (...) r., nr (...) zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Następnie postanowieniem z dnia (...) r., nr (...) zawieszono postępowanie wszczęte w powyższej sprawie, z uwagi na toczące się postępowania kasacyjne, dotyczące decyzji będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności.

Po otrzymaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1160/12 oddalającego skargę kasacyjną oraz prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 422/11, postanowieniem z dnia (...) r., nr (...) Kolegium podjęło zawieszone postępowanie.

Następnie decyzją z dnia (...) r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. umorzyło jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia (...) r., nr (...). Decyzja ta została wydana na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 105 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wszystkie przesłanki wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 422/11, oddalił skargę. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 wyjaśniono, że oddalenie skargi na określoną decyzję, w wyniku przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli jej zgodności z prawem, zamyka organowi możliwość uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności tej decyzji tylko w takim zakresie, w jakim dana kwestia prawna została już rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku oddalającym skargę. W takim zakresie prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej.

W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie - czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu, powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) - wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Wobec powyższego zdaniem SKO konieczne było rozważenie, w jakim zakresie wskazane przez wnioskodawców wadliwości decyzji tego organu z dnia (...) r. objęte były zakresem rozpoznania i orzekania przez sąd administracyjny.

W ocenie Kolegium zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, tj. brak powołania § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, był przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 422/11 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak również reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Ponadto dokonując oceny prawidłowości decyzji Kolegium z dnia (...) r., Sąd nie stwierdził wadliwości tej decyzji z powodu braku powołania § 3 ust. 1 pkt 73 ww. rozporządzenia.

Zdaniem SKO przedmiotem rozpoznania Sądu był również zarzut wydania kwestionowanej decyzji bez wymaganego uzgodnienia w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu braku szczegółowego odniesienia się organu II instancji do zagrożeń wpływających na sąsiedztwo inwestycji z obszarem Natura 2000, organ wyjaśnił, że Sąd dokonując oceny prawidłowości decyzji z dnia (...) r. stwierdził, że inwestor przedłożył raport opracowany w 2006 r., który to dokument został uznany przez organ odwoławczy za prawidłowo sporządzony i na którym oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Dodatkowo zwrócono uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1160/12 oddalając skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r., wyjaśnił, że Sąd I instancji dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji według stanu prawnego obowiązującego na dzień jej wydania, nie może brać pod uwagę późniejszych zmian stanu prawnego i faktycznego w zakresie przedmiotowym objętym osnową zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu braku udziału w prowadzonym postępowaniu R. i E. C. z uwagi na położenie ich nieruchomości w bezpośredniej strefie oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia, SKO wyjaśniło, że nie stanowi on przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Brak udziału strony w postępowaniu stanowi bowiem przesłankę wznowienia postępowania i taki wniosek został już złożony do organu, jednakże będzie on rozpatrzony w odrębnym postępowaniu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "B" w K. oraz R. i E. C., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zakwestionowali decyzję Kolegium z dnia (...) r., zarzucając jej naruszenie art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy, a ponadto niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia (...) r., nr (...), którą stwierdzono nieważność decyzji tego organu z dnia (...) r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia (...) r. zwalniającej "A" Sp. z o.o. z zakazu realizacji inwestycji na terenie zalewowym, określonego w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono przede wszystkim, że stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji z dnia (...) r. i z dnia (...) r. powoduje, iż decyzje wcześniejsze nieważne są od samego początku. Skoro zatem na decyzjach tych oparto wydanie objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia (...) r. dotyczącej określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, to stanowi to podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia (...) r., nr (...) utrzymało w mocy własną ww. decyzję z dnia (...) r. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną zawarte w decyzji z dnia (...) r., uznając tym samym w większości zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za bezzasadne.

SKO przyznało natomiast, że w postępowaniu nieważnościowym doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na fakt, że decyzja z dnia (...) r. została wysłana do stron w dniu 4 kwietnia 2014 r., a więc tego samego dnia, w którym pełnomocnik Stowarzyszenia oraz E. i R. C. dowiedział się o podjęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy gdyż NSA, któremu znany był fakt stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej inwestora z zakazu określonego w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, nie dostrzegł aby wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego miało znaczenie dla postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej.

Kolegium zwróciło uwagę, że sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję administracyjną zobligowany jest do zbadania, czy rozstrzygnięcia obu instancji nie są obarczone kwalifikowanymi wadami, które uzasadniałyby stwierdzenie ich nieważności. Wobec czego przyjęło, że okoliczności wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. zostały zbadane z urzędu przez Sąd co oznacza, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi, zamknęło organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku. Kolegium podniosło, że tego stanowiska nie zakwestionował pełnomocnik stron, jak również nie zaprzeczył, iż przedmiotem rozpoznania Sądu były wszystkie kwestie wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, które miały stanowić o jej wadliwości.

Odnosząc się natomiast do zarzutu stron, że przedmiotem rozpoznania WSA w Gliwicach wyroku II SA/Gl 422/11 z dnia 12 stycznia 2012 r. nie była decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia (...) r., Kolegium wyjaśniło, że Sąd nie zajął się tą kwestią, bowiem w dacie wydawania wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. rozstrzygnięcie to nie funkcjonowało w obrocie prawnym. Do decyzji tej nie ustosunkował się również Naczelny Sąd Administracyjny, któremu znana była jej treść, jej kopia została mu bowiem dostarczona przez pełnomocnika J. P.

Dalej Kolegium wskazało, że Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku wyjaśnił, iż warunki niezbędne dla ochrony wód na terenach zagrożonych powodzią określa organ właściwy dla zwolnienia z zakazu, w odrębnym postępowaniu. Pośrednio wypowiedział się więc, że decyzja w tej materii, związana jest z dalszym etapem procesu inwestycyjnego. Nie wskazał natomiast, aby decyzja zwalniająca ze wspomnianego zakazu stanowiła warunek dla wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, którego realizacja przewidziana jest na obszarze zagrożonym powodzią. W związku z powyższym zdaniem Kolegium wskazana przyczyna wadliwości decyzji objęta została zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego, zaś pełnomocnik składających wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazał, aby zarzucane uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło "B", domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie przez organ czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy oraz przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie. Ponadto zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, tj. okoliczności prawnej i faktycznej wynikającej z decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia (...) r., nr (...) stwierdzającej nieważność wcześniejszych decyzji o zwolnieniu inwestora "A" Sp. z o.o. z zakazu budowy inwestycji na terenie zalewowym. W uzasadnieniu skargi w zasadzie powtórzono zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przyjmując stanowisko, że decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia (...) r., stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, tj. decyzji SKO w C. z dnia (...) r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo niedostatecznego i błędnego uzasadnienia odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi należy wbrew stanowisku SKO podzielić wyrażony w niej pogląd, że kwestia skutków wydania przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzji z dnia (...) r. nr (...) stwierdzającej nieważność decyzji tego organu z dnia (...) r. w przedmiocie zwolnienia przy realizacji inwestycji dla której uwarunkowania środowiskowe zostały określone objętą postępowaniem nieważnościowym decyzją SKO z dnia (...) r., z zakazu określonego w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego nie była przedmiotem rozpoznania i orzekania w postępowaniu sądowym. W szczególności na temat tych skutków nie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1160/12, chociaż niewątpliwie treść ww. decyzji z dnia 20 września 2013 r. była mu znana. W konsekwencji w tym zakresie błędne jest powołanie się przez SKO na stanowisko NSA zawarte w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 (ONSA i WSA nr 2 z 2010 r., poz. 18) oraz na wymienione przez SKO wyroki. Uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), a to w sytuacji gdy wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia brak jest podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja środowiskowa z dnia (...) r. została wydana w oparciu o decyzję, której nieważność stwierdził Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia (...) r. Dlatego też błędne jest w tym względzie powoływanie się przez stronę skarżącą na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. I OPS 2/12. Jak to bowiem wskazał WSA w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 422/11, którym kontrolował legalność przedmiotowej decyzji SKO z dnia (...) r., kwestia ochrony objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu przed zagrożeniem powodzią, nie leżała w gestii organów uzgadniających w sprawie wydania decyzji środowiskowej, lecz podlega rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu. Nadto należy podkreślić, co uszło uwadze zarówno stronie skarżącej jak i SKO, a co ma zdaniem Sądu przesądzające znaczenie dla oceny przedmiotowego zarzutu w aspekcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, że decyzje w przedmiocie zwolnienia planowanej (a objętej kwestionowaną decyzją środowiskową) inwestycji z zakazu o jakim mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego były wydane tylko w związku z ujęciem tego terenu jako bezpośredniego zagrożenia powodzią, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (w związku z obowiązującą wówczas treścią art. 82 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego) Gminy P. z dnia (...) r. Tylko bowiem w takiej sytuacji istniały podstawy wydania decyzji z art. 40 ust. 3 i art. 82 ust. 3 pkt 1 (według ówczesnego brzmienia tego przepisu). Tylko też w przypadku objęcia danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania jako obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią niezbędne było posiadanie na etapie wydawania decyzji środowiskowej decyzji zwalniających z art. 40 ust. 3 i art. 80 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 Prawa wodnego. Było to konieczne ale tylko aby spełnić wynikający z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku.... wymóg zgodności legalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zatem gdy w dacie wydawania decyzji środowiskowej nie obowiązywał na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którą to sytuacją mamy do czynienia w odniesieniu do objętej postępowaniem decyzji środowiskowej, a to wobec prawomocnego stwierdzenia w postępowaniu sądowym nieważności ww. planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. uchwalonego uchwałą Rady Gminy P. z dnia (...) r. nr (...) wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 13 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 314/09, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1735/09, to brak było w ogóle podstawy prawnej zarówno do wydawania decyzji o jakich mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 82 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego (z tego też powodu doszło do stwierdzenia nieważności ww. decyzji zwalniającej z dnia (...) r.), jak i w ogóle odnoszenia do kwestii obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią, bo taki z punktu widzenia obowiązującego prawa w dacie wydania decyzji środowiskowej na objętym nią terenie w ogóle nie istniał (wobec wyeliminowania wcześniej planu miejscowego). Z tego względu powołanie się na potrzeby uzyskania decyzji zwalniającej w powoływanym w skardze postanowieniu uzgadniającym Starosty (...) z dnia (...) r. nie mogło mieć znaczenia dla oceny ważności decyzji środowiskowej. Wobec powyższego stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia (...) r. nie tylko nie miało ale nawet nie mogło mieć żadnego wpływu na ocenę legalności kwestionowanej decyzji środowiskowej. W związku z czym zupełnie bezpodstawny i całkowicie niezrozumiały jest też sformułowany z tego powodu w skardze pod adresem zaskarżonej decyzji SKO z dnia (...) r. zarzut wydania jej w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 k.p.a., który nie został też praktycznie uzasadniony. Wobec powyższego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. nie mogło mieć naruszenie przez SKO przy wydawaniu w kontrolowanym obecnie postępowaniu decyzji z dnia (...) r. art. 10 § 1 k.p.a.

Nie będąc związany zarzutami skargi Sąd nie znalazł również innych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z dnia (...) r., w tym podstaw wymienionych we wniosku o stwierdzenie jej nieważności z dnia 26 marca 2013 r. (według daty wpływu do SKO). Sam brak powołania w objętej wnioskiem decyzji SKO § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w żadnym wypadku nie świadczy o tym, że decyzja ta została wydana w tym względzie bez podstawy prawnej gdy zarówno z treści uzasadnienia tej decyzji jak i z treści załącznika do tej decyzji oraz z dokumentów w niej powołanych jednoznacznie wynika, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne dotyczyło również sortowania odpadów komunalnych.

Nie został też w żaden sposób wykazany zarzut, że objęte decyzją środowiskową zamierzenie inwestycyjne oddziaływuje na obszar Natura 2000. Tym samym nie zostało skutecznie zakwestionowane stwierdzenie SKO zawarte w tym względzie w decyzji środowiskowej. Zostało ono przy tym sformułowane w oparciu o treść opracowanego dla spornej inwestycji (i ocenionego pozytywnie we wcześniejszym postępowaniu sądowym) raportu oddziaływania na środowisko. W raporcie tym odniesiono się bowiem także do przewidywanego w dacie jego opracowywania (strona 42 raportu - karta 656 akt adm.) terenu, który ma być objęty w przyszłości obszarem Natura 2000. Nadto należy podzielić stanowisko SKO, że w tym zakresie sprawa została skontrolowana we wcześniejszym postępowaniu sądowym. W wydanym w nim przez WSA w Gliwicach wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 422/11 Sąd ten szczegółowo odniósł się bowiem do aktualności tego operatu na dzień wydania decyzji środowiskowej. Nadto należy zwrócić uwagę, że strona skarżąca oprócz ogólnego stwierdzenia nie naprowadziła żadnych okoliczności wskazujących na rzeczywisty wpływ planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Z tych wszystkich względów zasadnie przyjęło SKO, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności objętej postępowaniem decyzji środowiskowej. Nawet gdyby zatem przyjąć (w świetle powyższych rozważań Sądu co do skutków stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego), że w sprawie powinna być wydana decyzja o odmowie stwierdzenia objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia (...) r., to należałoby stanąć na stanowisku, że takie uchybienie proceduralne nie miałoby wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a.

Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 tej ustawy.

sw

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.