II SA/Gl 957/17, Granice orzekania sądu. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2422376

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2017 r. II SA/Gl 957/17 Granice orzekania sądu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka.

Sędziowie: NSA Bonifacy Bronkowski, WSA Artur Żurawik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E. K. i A. K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie legalności robót budowlanych

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia (...) r. nr (...),

2.

zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB) decyzją z dnia (...) r., nr (...), wydaną na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej k.p.a.) oraz w trybie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm. - dalej p.b.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej legalności usytuowania otworów okiennych w północnej ścianie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w Z., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie.

W uzasadnieniu podano m.in., że organ po uwzględnieniu wniosku A. K. wszczął postępowanie administracyjne j.w. Dnia (...) r. przeprowadzono oględziny nieruchomości i ustalono, że na działce nr (...) w Z. znajduje się budynek mieszkalny, czterokondygnacyjny (podpiwniczenie, parter, piętro, poddasze), budynek murowany, fundamenty betonowe, dach budynku dwuspadowy kryty eternitem. Wymiary budynku wynoszą (...). Budynek zlokalizowany ścianą północną i zachodnią w granicy działki. Ustalono, iż w ścianie północnej budynku znajduje się łącznie (...) otworów okiennych. Jak zeznali właściciele działki nr (...) otwory te znajdują się w ścianie od czasu budowy budynku. Budynek powstał jako parterowy w latach (...). ubiegłego stulecia. Następnie w (...) r. uzyskano od Naczelnika Miasta Z. pozwolenie na nadbudowę przedmiotowego budynku. Obecni właściciele budynku nie posiadają dokumentacji technicznej przedmiotowego budynku, poza przedłożoną kopią planu realizacyjnego z (...) r. W zasobach archiwalnych od (...) r. nie odnaleziono zezwolenia budowlanego. W przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zbadania, czy przedmiotowy budynek został wzniesiony zgodnie z uzyskanym pozwoleniem. Nie można w tym przypadku mówić również o samowoli budowlanej. Fakt, że u inwestora, jak również w organie architektoniczno-budowlanym, nie zachował się żaden egzemplarz projektu budowlanego nie uprawnia do stwierdzenia, że wykonany obiekt jest wykonany niezgodnie z przepisami. Przepisy obowiązujące w czasie realizacji inwestycji nie obligowały inwestora do archiwizacji dokumentacji związanej z budową budynku. Zgodnie z brzmieniem § 12 obowiązujących "warunków technicznych" odległości budynku na działce budowlanej odnoszą się do granicy z sąsiednią działką budowlaną. Skoro za taką nie można uznać działki nr (...) (z uwagi na jej parametry), to nie można również uznać, że lokalizacja budynku na działce nr (...) narusza ww. przepisy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. K., zaskarżając ją w całości. Zarzucił:

1)

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż:

- otwory okienne w północnej ścianie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w Z. zostały wykonane legalnie - na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z przepisami prawa przeciwpożarowego;

- działka nr (...) nie pozostaje działką budowalną i nie ma dostępu do drogi publicznej, podczas gdy jest inaczej,

2)

naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że istnieje domniemanie prawne, polegające na tym, że wszelkie niewyjaśnione w sprawie okoliczności należy tłumaczyć na korzyść inwestora, podczas gdy brak jest przepisu prawa wprowadzającego taką zasadę,

3)

naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że zachodzi analogia legis z art. 151 Kodeksu cywilnego, polegająca na tym, że żądanie przywrócenia stanu poprzedniego jest możliwe tylko w przypadku zgłoszenia naruszenia granic przez właściciela bez nieuzasadnionej zwłoki, podczas gdy przepis ten nie mówi wcale o naruszeniu, lecz tylko o przekroczeniu granic nieruchomości,

4)

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., polegające na tym, że organ I instancji zobowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podczas gdy nie uczynił tego, a przyjął istnienie domniemań nieprzewidzianych przepisami prawa oraz niedopuszczalnych analogii,

5)

naruszenie art. 80 k.p.a., polegające na tym, że organ I instancji w sposób dowolny i wybiórczy dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy winien ocenić sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego,

6)

naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nieoznaczenie stron decyzji,

7)

naruszenie art, 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa;

8)

naruszenie art. 277 ust. 1 i art. 288 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dn. 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, poprzez przyjęcie wbrew jego twierdzeniom, że w ścianach budynków mieszkalnych usytuowanych w granicy działki, mogą istnieć okna;

9)

naruszenie § 12 i § 300 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że w ścianach budynków mieszkalnych usytuowanych w granicy działki, mogą istnieć okna.

Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i stwierdzenie nielegalności usytuowania otworów okiennych w północnej ścianie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w Z., ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB), decyzją z dnia (...) r., znak (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 p.b.

1)

uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości oraz

2)

umorzył postępowanie w sprawie budynku mieszkalnego na działce o numerze ewidencyjnym (...) w Z.

W uzasadnieniu podano m.in., że w sprawie nie można wykazać samowoli budowlanej, ponieważ organy nadzoru budowlanego nie są w stanie ustalić, czy przedmiotowy budynek mieszkalny na działce o numerze ewidencyjnym (...) w Z. został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę. Tym bardziej organy rozpatrujące niniejszą sprawę nie są w stanie ustalić, czy okna od strony działki numer (...) zostały wykonane legalnie. Dokumenty archiwalne zgodnie z prawem mogły zostać już zniszczone z uwagi na upływ czasu. W aktach sprawy znajduje się kopia planu realizacyjnego, na którym została naniesiona adnotacja, iż został on zatwierdzony decyzją z dnia (...) roku Naczelnika Miasta, dotyczącą pozwolenia na nadbudowę przedmiotowego budynku. Z planu tego wynika, iż przedmiotowy budynek ma długość 12,20 m oraz szerokość 8,75 metra, co odpowiada aktualnym wymiarom. Zgodnie z planem realizacyjnym przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 3 metrów od granicy z działką sąsiednią, natomiast jego faktyczna lokalizacja nie odbiega od lokalizacji uwidocznionej na planie. Przyjąć zatem należy, iż po wydaniu decyzji z (...) roku zmianie uległ przebieg granicy między działkami numer (...) i (...) w Z. Zatem nie można wykluczyć sytuacji, że inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego z oknami w odległości 3 metrów od granicy i w taki sposób budynek wybudowali, a także nie sposób ustalić przebiegu granicy między tymi działkami w dacie budowy. Organ odwoławczy zbadał również kwestię robót budowlanych wykonanych na poddaszu przedmiotowego budynku i jego ewentualnej zmiany sposobu użytkowania na pokój mieszkalny. Z akt sprawy wynika, że poddasze nie jest aktualnie użytkowane, natomiast wykonane w nim roboty w postaci ścianki działowej oraz położenia paneli podłogowych oraz tynków wewnętrznych nie mają znamion robót budowlanych i nie podlegają reglamentacji Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż organ pierwszej instancji przedmiotowe postępowanie wszczął w zakresie legalności budowy budynku mieszkalnego na działce numer (...) w Z., należało decyzję organu pierwszej instancji uchylić, gdyż dotyczyła ona wyłącznie kwestii wykonania okien w ścianie północnej budynku i orzec co do całego zakresu wszczętego postępowania, zwłaszcza, iż organ pierwszej instancji nie prowadził w tym zakresie odrębnego postępowania.

Skargę na decyzję WINB złożyli A. K. i E. K., zaskarżając ją w całości. Zarzucili:

1)

naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że istnieje domniemanie prawne, polegające na tym, że wszelkie niewyjaśnione w sprawie okoliczności należy tłumaczyć na korzyść inwestora, podczas gdy brak jest przepisu prawa wprowadzającego taką zasadę,

2)

obrazę art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. polegającą na tym, że organ rozpatrujący sprawę zobowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podczas gdy organ nie uczynił tego, a przyjął istnienie domniemań nieprzewidzianych przepisami prawa i w konsekwencji nastąpił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż otwory okienne w północnej ścianie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce numer (...) w Z. zostały wykonane legalnie,

3)

naruszenie przepisu postępowania art. 80 k.p.a. polegające na tym, że organ administracji publicznej rozpatrujący sprawę dokonał w sposób dowolny i wybiórczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy winien ocenić sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,

4)

naruszenie przepisu postępowania tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieoznaczenie stron decyzji,

5)

naruszenie przepisu postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,

6)

naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 277 ust. 1 i art. 288 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dn. 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, poprzez przyjęcie wbrew jego twierdzeniom, że w ścianach budynków mieszkalnych usytuowanych w granicy działki, mogą istnieć okna,

7)

naruszenie przepisu prawa materialnego tj. § 12 i § 300 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie wbrew jego twierdzeniom, że w ścianach budynków mieszkalnych usytuowanych w granicy działki, mogą istnieć okna.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podano m.in., że organ powołał wprawdzie świadków, ale tylko świadczących na rzecz przyjętego domniemania prawnego i nie powołał świadków, których zeznania mogłyby podważać z góry przyjętą tezę. Organ I instancji poszukując dokumentacji przedmiotowego budynku na działce numer (...) w Z. nie podjął starań w celu zbadania przebiegu granicy z działką (...) na podstawie operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków Powiatu (...) oraz zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W zasobach geodezyjnych i kartograficznych znajdują się nieuwzględnione przy podejmowaniu decyzji przez organy nadzoru budowlanego operaty techniczne ilustrujące stan przebiegu przedmiotowej granicy. Mimo ciążącego na organie obowiązku wynikającego z art. 107 k.p.a. organ nie uczynił zadość wymaganiom kodeksowym uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Organ odwoławczy przy tym winien uwzględnić reguły związane z zasadą dwuinstancyjności, w należyty sposób oceniając zgromadzony materiał dowodowy i odnosząc się do zarzutów odwołania (art. 11, art. 15 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.).

Skarżący w odwołaniu zwracał uwagę m.in. na stronę techniczną wykonanej inwestycji, będącej przedmiotem oceny. Oprócz naruszenia kwestii odległości od granic nieruchomości stwierdzał m.in. brak należytego zabezpieczenia przeciwpożarowego w związku z umieszczeniem przedmiotowych okien w granicy. Odwołujący się żądał zatem weryfikacji sprawy pod kątem przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. art. 51 ust. 7 p.b., w których to przepisach mowa jest o takim (z)realizowaniu robót budowlanych, które mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Chodzi zatem o analizę pod kątem wynikającym m.in. z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) oraz przepisów dalszych. Przy tym, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2010 r., II OSK 327/09, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy. Dzieje się tak dlatego, że kwestia bezpieczeństwa pożarowego staje się aktualna od dnia wybudowania budynku i jest aktualna przez cały okres jego użytkowania.

NSA w przywołanym orzeczeniu zwraca również uwagę, że uwzględnienie § 2 ust. 2 przy zastosowaniu § 207 ust. 2 rozporządzenia polega na tym, że w odniesieniu do budynków istniejących zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia.

W wyroku NSA z 3 września 2014 r., sygn. II OSK 516/13, w tym kontekście zwrócono uwagę, że istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem ciągłym albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowych przepisów. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków nie jest działaniem retroaktywnym.

Analiz pod kątem wskazanego zarzutu odwołania organ jednak nie podjął, choć już z pism A. K. wynikało, że budynek nie spełnia norm prawnych i - co więcej - stwierdzone odstępstwa stanowią zagrożenie dla ludzi.

Data budowy przedmiotowego obiektu nie została precyzyjnie określona, należy więc zwrócić uwagę na przepisy które obowiązywały na przestrzeni lat. Zgodnie z art. 277 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (j.t. Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 z późn. zm.) nowe budynki ogniotrwałe posiadające otwory od strony granicy, prowadzące do pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, powinny były być wznoszone z zachowaniem odległości co najmniej 4 metrów od granicy działki sąsiedniej, a nie posiadające od strony granicy otworów, co najmniej 3 metrów. Także w okresie obowiązywania rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 38, poz. 196), rozporządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1966 r. Nr 26, poz. 157), rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.), nie było dopuszczalne sytuowanie ściany budynku z otworami okiennymi w granicy z nieruchomością sąsiednią (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2010 r., sygn. II OSK 567/09; wyrok NSA z 12 marca 2014 r., sygn. II OSK 2481/12).

Jeśli organ miał wątpliwość co do przebiegu granicy w niniejszej sprawie wskutek sprzeczności do dokumentach, a była to dla rozstrzygnięcia sprawy wg ww. przepisów kwestia istotna, to mógł zwrócić się do właściwego organu geodezyjnego o przesłanie informacji, czy zasób geodezyjny w tym zakresie był kiedykolwiek aktualizowany, czy dokonywano postępowania rozgraniczeniowego, bądź modernizacji, co spowodowało "przesunięcie granicy" na mapach. Mógł też ewentualnie na tą okoliczność powołać biegłego z zakresu geodezji, który przeanalizowałby pod wyżej wskazanym kątem dostępne mapy i inne dokumenty.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi zastrzec należy, że przepisy obowiązujące przed 1995 r. nie obligowały inwestora do archiwizacji dokumentacji związanej z budową budynku. Nie można również domniemywać istnienia samowoli budowlanej (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1207/15). Treść kontrolowanych decyzji obu instancji zawierała też minimalne wymagania prawne pod względem formalnym, merytorycznie były jednak wadliwe.

Wskazać dodatkowo trzeba, że organ II instancji orzekł w zakresie szerszym niż organ I instancji, który w decyzji rozpatrywał jedynie kwestię legalności okien, choć żądanie obejmowało także inne zagadnienia (dot. poddasza). Błąd ten zauważył WINB, jednak swym rozstrzygnięciem naruszył zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Dokonał oceny prawnej po raz pierwszy dopiero na etapie odwoławczym.

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, Nr 1, poz. 7; T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 - 757).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Należy dokładnie ustalić, czy dokumentacja geodezyjna w zakresie przebiegu spornej granicy kiedykolwiek była modyfikowana (rozgraniczenie, aktualizacja, modernizacja) i ocenić w jakiej odległości od granicy sporny budynek był wybudowany i czy inwestycja odpowiadała prawu. Nadto należy sprawę ocenić pod kątem § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to braki w ustaleniach faktycznych.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.