Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2611010

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 10 grudnia 2018 r.
II SA/Gl 945/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwów G. D. i D. J. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala sprzeciwy od decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. umorzył postępowanie w sprawie otworów okiennych w ścianie północnej budynku frontowego i północnej oficyny na posesji przy ul. (...), usytuowanej w granicy z posesją przy ul. (...) w C. stanowiącą własność skarżącego D. J. Zdaniem organu, brak bowiem dokumentów, na podstawie których można byłoby jednoznacznie ustalić datę powstania spornych otworów okiennych, a tym samym brak podstaw do negowania ich istnienia w dacie budowy budynku, czyli przed 1906 r. Gdyby zaś przyjąć, że powstały pod rządami Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym, brak byłoby podstaw do nakazania ich zamurowania, gdyż ówcześnie dopuszczalne było sytuowanie otworów okiennych w granicy.

Jednakże decyzją z dnia (...) Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o uchyleniu powyższej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, nie sposób bowiem podzielić stanowiska o dopuszczalności otworów okiennych w ścianie granicznej za prawidłowe pod rządami rozp. z 1928 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy polecił zapewnienie wszystkim stronom udziału w postępowaniu oraz ustalenie, czy archiwa i rejestry za okres od 1921 do 1951 r., kiedy to prawdopodobnie wykonano przedmiotowe otwory, są kompletne.

Po kolejnym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia (...). orzekł o:

1)

nakazaniu skarżącej G. D. jako kuratorowi przedmiotowej nieruchomości zamurowania w terminie do dnia 30 października 2018 r. otworu okiennego na parterze w ścianie szczytowej północnej w budynku frontowym (art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.),

2)

umorzeniu postępowania w sprawie dwóch otworów łukowych i jednego otworu okiennego w ścianie północnej poddasza budynku frontowego oraz otworu okiennego na parterze i pierwszym piętrze w ścianie północnej budynku oficyny północnej na przedmiotowej posesji (art. 105 § 1 k.p.a.).

W uzasadnieniu organ omówił zebrany materiał dowodowy i uznał, że nie można było jednoznacznie stwierdzić czy przedmiotowe okna w północnej granicy działki powstały w czasie budowy budynku przed 1906 r., czy zostały wykonane w okresie późniejszym. Z uzyskanych dokumentów wynika natomiast, że działka sąsiednia nigdy nie była zabudowana w granicy w miejscu występowania spornych otworów okiennych, a tym samym wnioskować można, że okna te istniały lub mogły być wykonane przed rokiem 1961, w czasie gdy obowiązywało Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli. Art. 277 w ppkt c) tej ustawy dopuszcza możliwość wykonywania otworów w granicy z sąsiednią działką, gdy jest prawnie zapewnione niezabudowanie przyległej działki do odległości określonej w art. 280 tj. w odległości 3,00 m dla budynków ogniotrwałych. W przeglądanych aktualnych księgach wieczystych nie odnaleziono żadnych dokumentów prawnych oraz zapisów dopuszczających wykonanie otworów w granicy północnej, natomiast zapisy w języku rosyjskim w Rep. hip. (...) dotyczącym obu nieruchomości wymagałyby badania przez osobę mającą odpowiednią wiedzę w tym zakresie. O powstaniu spornych okien w granicy północnej podczas budowy, a więc przed rokiem 1906 lub w okresie obowiązywania ww. rozporządzenia może świadczyć planowany sposób zagospodarowania i zabudowy działki sąsiedniej, zgodnie z projektem zatwierdzonym w 1926 r. (dokumenty z Archiwum Państwowego), oraz projektem z 1945 r. budowy myjni (projekt archiwum PWiK O. Cz. S.A.), w innych miejscach niż usytuowanie spornych okien. Ponadto osoba zamieszkująca przedmiotową nieruchomość od 1951 r. B. F. poinformowała, że odkąd pamięta, otwory okienne w ścianie północnej budynku zawsze istniały, a w lokalu mieszkalnym nr (...) na parterze oficyny północnej, w pomieszczeniu w którym w ścianie północnej granicznej znajduje się sporne okno, znajdował się mały zakład krawiecki. Istnienie otworów w ścianie północnej szczytowej, na poddaszu budynku frontowego w 1968 r. potwierdza zdjęcie znajdujące się w archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. - Delegatura w C. Zdjęcie to pokazuje część budynku frontowego. W trakcie prowadzonego postępowania nie udało się odnaleźć innych archiwalnych zdjęć budynku wykonanych od strony ściany północnej. Ponadto na podstawie bezpośredniej obserwacji ściany północnej z otworami okiennymi przez pracownika Inspektoratu posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej stwierdzono, że sposób obrobienia ściany północnej na zewnątrz i wewnątrz w obrębie otworów okiennych świadczy o braku ingerencji w jej konstrukcję, co mogłoby być potwierdzone ewentualną ekspertyzą techniczną wykonaną metodami ingerującymi w substancję budowlaną.

W dniu (...) r. wpłynęło pismo Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Starostwa Powiatowego w C. informujące, że w jego archiwach z lat 1990-1993 przejętych po Urzędzie Rejonowym w C., wykonującym w tych latach obowiązki z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej dla miasta C., nie odnaleziono żadnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowej posesji zaznaczając, że sprawdzono wszystkie rejestry z ww. lat i stwierdzając, że są one niekompletne. Archiwum Państwowe w C. pismem które wpłynęło do Inspektoratu w dniu (...) r. poinformowało, że w celu odszukania dokumentów które są przedmiotem zainteresowania organu należy wskazać ich rodzaj, datę i miejsce sporządzenia, dodając, że w zasobie archiwum znajdują się tylko szczątkowo zachowane przedwojenne projekty techniczne c. budynków z lat 1925-1939. Odpowiedź z Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta C. wpłynęła do Inspektoratu w dniu (...) z informacją, że sprawdzono rejestry z lat 1976-2018, że rejestry są kompletne, a w rejestrach nie odnaleziono żadnego zapisu dotyczącego robót budowlanych określonych w zapytaniu. Nadto, w dniu (...) przeprowadzono kontrolę w przedmiotowej sprawie w celu zweryfikowania przy obecności stron postępowania ustaleń z wcześniejszych kontroli. Kontrola ta potwierdziła ustalenia z kontroli wcześniejszych.

Na podstawie zebranych dowodów w przedmiotowej sprawie organ przychylił się do wniosku skarżącego w części dotyczącej otworu okiennego na parterze w ścianie północnej budynku frontowego w związku z brakiem jakichkolwiek zapisów i dokumentów świadczących o możliwości jego wykonania w okresie budowy budynku w roku 1906 bądź w okresie późniejszym.

W sprawie okna na parterze i pierwszym piętrze oficyny, których powstanie organ ustalił na podstawie zebranego materiału dowodowego na rok 1931 w czasie nadbudowy oficyny, występują poważne wątpliwości dotyczące interpretacji rozdziału 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli i zapisów art. 277 o treści "...gdy jest prawnie zapewnione niezabudowanie przyległej działki do odległości wymaganych dla poszczególnych rodzajów budynków w myśl art. 279 i 280." Faktem udowodnionym bowiem jest, na podstawie zapisów w dzienniku budowy, że w ówczesnym czasie, cyt. " (...) na korytarzu zrobione jest okno wychodzące na sąsiednią parcelę (...)", co może świadczyć że zapis dotyczy okna na I piętrze oficyny północnej, oraz że na archiwalnej dokumentacji projektowej na rysunku przedstawiającym rzut parteru zaznaczony jest zarys okna w miejscu w którym aktualnie się ono znajduje. Nadto, możliwość istnienia okna na korytarzu na I piętrze nie została w żaden sposób zanegowana wpisem w dzienniku budowy nakazującym jego usunięcie, a także że nie zanegowano istnienia obydwu ww. okien w protokole odbioru z dnia 23 listopada 1931 r. Na podstawie zebranych materiałów w sprawie można było domniemywać, że wg ówczesnej interpretacji prawa jednak dopuszczalne było wykonanie otworów okiennych w granicy działki pod warunkiem określonym w art. 277, a brak zachowanych w archiwach dokumentów to potwierdzających nie powinien być uznawany za przesłankę do uznania wykonania ww. otworów okiennych w granicy działki za samowolę budowlaną. Zatem organ uznał, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotowe okna powstały w warunkach samowoli budowlanej, stąd postępowanie należy umorzyć, a ewentualne rozstrzygnięcie powinno być przedmiotem postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. W części dotyczącej dwóch otworów łukowych i okna na poddaszu w ścianie szczytowej północnej w granicy działki budynku frontowego organ uznał za udowodnione, że ww. otwory zostały wykonane w okresie wznoszenia budynku tj. w 1906 r., o czym świadczy sposób ich wykonania (nadproże ceglane łukowe w ścianie kamiennej nad oknem oraz prymitywne nadproże z płasko ułożonego kamienia wapiennego) i stan ich zachowania udokumentowany na zdjęciach wykonany od strony wewnętrznej poddasza, dowodzący o braku jakichkolwiek ingerencji i przebudowy północnej ściany szczytowej budynku frontowego.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli oboje skarżący.

Odwołujący się zaskarżył decyzję w części umarzającej postępowanie, domagając się nakazania zamurowania wszystkich otworów okiennych w ścianie, usytuowanej w granicy z jego nieruchomością. Podniósł, że otwory te wykonano w ogniomurze, co nigdy nie było prawnie dopuszczalne, a przepis art. 277 Rozp. z 1928 r. nie dotyczy niniejszego przypadku. Dowolnie też przyjął organ I instancji, że część otworów została wykonana w 1906 r. a część - w 1931 r. W projekcie budowlanym budynku z 1931 r. brak jest otworów okiennych w ścianie granicznej. Jego zdaniem, o nielegalności wykonanych prac świadczy też zupełnie przypadkowe rozmieszczenie okien i ich zróżnicowana wielkość. Istnienie tych otworów ogranicza zaś możliwość zabudowy jego działki z uwagi na niewielką powierzchnię.

Odwołująca się zaskarżyła zaś decyzję w części zobowiązującej ją do zamurowania otworu okiennego. Podniosła, że brak podstaw do różnicowania sytuacji prawnej poszczególnych otworów. Nie wyjaśniono też charakteru lokalu, którego dotyczy nakaz. Tymczasem chodzi o lokal mieszkalny. Organ I instancji błędnie zastosował prawo materialne, gdyż nie można ustalić, czy zamurowanie okiem spowoduje przywrócenie stanu budynku do określonego w projekcie budowy oraz czy i jakich odstępstw dopuszczono się w trakcie budowy, czy użytkowania. Ocena sprawy winna zaś nastąpić w oparciu o przepisy Rozporządzenia z 1928 r.

Po rozpoznaniu obydwu odwołań zaskarżoną decyzją organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji stwierdził bowiem, że sam budynek mieszkalny został wybudowany legalnie, jednak żadna dokumentacja nie przedstawia otworów w ścianie granicznej (projekt na nadbudowę z 1930 r.). Przyjmując zatem, że przedmiotowe otwory powstały najprawdopodobniej w latach 1931-1951, nie można podzielić stanowiska organu I instancji, że ich pozostawienie jest dopuszczalne. Lokalizacja okien w ścianie granicznej budynku nie jest zgodna z prawem, także w świetle art. 277 ust. 1 Rozp. z 1928 r.

Na obecnym etapie nie można zatem umorzyć postępowania w sprawie okien, co do których nie można wykazać samowoli budowlanej z powodu niekompletności zasobów archiwalnych ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego (§ 207 ust. 2 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Przepisy te mają bowiem zastosowanie także do budynków istniejących przed wejściem w życie rozp. Jednakże zdaniem organu odwoławczego, na obecnym etapie wydanie nakazu zamurowania przedmiotowych okien w trybie art. 51 ust. 21 pkt 1 Prawa budowlanego, jest przedwczesne, gdyż nie zbadano możliwości zastosowania § 2 ust. 2 rozp. w sprawie warunków technicznych.

Z tych względów organ odwoławczy orzekł na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., polecając rozpoznanie sprawy na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego - przy zastosowaniu § 2 ust. 2 i § 207 ust. 2 warunków technicznych.

Sprzeciwy od decyzji kasacyjnej wnieśli do sądu administracyjnego oboje odwołujący się.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7 i art. 52 ustawy - Prawo budowlane. Jej zdaniem, organ odwoławczy orzekł poza zakres zaskarżenia przez nią decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie uzasadnił też przyjęcia, że wszystkie otwory należy uznać za samowolę budowlaną, zaś zaskarżona decyzja wykracza poza zakres przedmiotu sprawy, rozpoznawanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, które zostało wszczęte na jej wniosek i zmierzało do zbadania legalności otworów okiennych w budynku powierzonym jej kurateli. Jej zdaniem, brak zatem podstaw do badania sprawy pod kątem bezpieczeństwa pożarowego. Obecnie w otoczeniu przedmiotowego budynku nie występują też inne budynki, do których można by stosować wskazane przez organ II instancji warunki. Organ odwoławczy pominął też fakt, że w roku 1936 na działce sąsiedniej został postawiony budynek w wymaganych odległościach i ówcześni właściciele nie kwestionowali warunków zabudowy.

Skarżący w sprzeciwie domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Jego zdaniem, w sprawie nie występują żadne zagadnienia wymagające dodatkowych wyjaśnień. Organ odwoławczy stwierdził bowiem niedopuszczalność sytuowania ściany budynku z otworami okiennymi w granicy z nieruchomością sąsiednią. Wskazany przez organ odwoławczy tryb ma zaś zastosowanie jedynie przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków, a więc w nowo zainicjonowanym postępowaniu, dotyczącym procesu budowlanego. Tymczasem niniejsza sprawa dotyczy zamurowania nielegalnych otworów okiennych w ścianie ogniotrwałej budynku w granicy. Nadto, w poprzedniej decyzji kasatoryjnej organ nie wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania w innym trybie, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie obu sprzeciwów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oba sprzeciwy są nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Na tej podstawie prawnej organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Nadto, przepis art. 138 § 1a k.p.a., obliguje organ odwoławczy do zawarcia wytycznych w zakresie wykładni prawa, jeżeli organ I instancji dokonał błędnej ich interpretacji.

W niniejszej sprawie przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej zostały spełnione, organ odwoławczy zawarł też prawidłowe wytyczne co do dalszego postępowania. Organ I instancji wydał bowiem rozstrzygnięcie, oparte na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, wyżej powołanej, nakazując zamurowanie jednego otworu w ścianie granicznej, umarzając postępowanie co do pozostałych otworów. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli oboje skarżący, kwestionując rozstrzygnięcie w częściach dla nich niekorzystnych. Oznacza to, że organ odwoławczy zobligowany był do rozpoznania sprawy - w zakresie rozstrzygniętym przez organ I instancji, a więc zarówno co do wydanego nakazu, jak i umorzenia postępowania w części.

Prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że z uwagi na znaczny upływ czasu i niekompletność zasobów archiwalnych, nie jest obecnie możliwe stwierdzenie, czy otwory te wykonano legalnie. Konieczność uzupełnienia materiału odwoławczego w celu zbadania zasobów archiwalnych była przyczyną uchylenia przez organ odwoławczy poprzedniej decyzji o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie. Zasadnie też organ odwoławczy uznał, że nawet jeżeli otwory te powstały legalnie po 1931 r., kiedy to obowiązywało rozp. z 1928 r., brak podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Otwory okienne wykonano bowiem w ścianie granicznej.

Tymczasem z mocy § 207 ust. 2 rozp. w sprawie warunków technicznych, wyżej powołanego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), przepisy obecnie obowiązującego rozp., dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego zamieszczone zostały w Dziale VI rozp. Z mocy § 272 ust. 3 rozp., budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Nie ma zatem żadnego prawnego znaczenia fakt, że obecnie część nieruchomości sąsiedniej, przyległa do przedmiotowego budynku usytuowanego w granicy ściany z otworami, jest niezabudowana. Przepis § 232 ust. 5 rozp. dopuszcza wypełnienie otworów w takiej ścianie materiałem przepuszczającym światło o określonej klasie odporności ogniowej. Jednocześnie odesłanie do § 2 ust. 2 rozp., zawarte w § 207 ust. 2, umożliwia spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynków istniejących w inny sposób niż określony w rozp. Niezbędne jest jednak sporządzenie ekspertyzy technicznej, uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej oraz konserwatorem zabytków. Redakcja ta jednoznacznie wskazuje, że przepis § 2 ust. 2 rozp. ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Chodzi bowiem o budynek istniejący, a legalności wykonania otworów w ścianie granicznej nie sposób zakwestionować z uwagi na znaczny upływ czasu i dotychczasowy sposób zagospodarowania działki sąsiedniej (brak zabudowy na wysokości przedmiotowego budynku).

Przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego jest ocena zgodności z prawem wykonanych otworów okiennych. Fakt, że roboty te wykonano legalnie jako przebudowę budynku (art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), nie uzasadnia umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, skoro zachodzi przypadek z pkt 2 tego przepisu (wykonanie robót w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia), a także z pkt 4 (niezgodność robót z przepisami techniczo-budowlanymi, obecnie obowiązującymi). Niecelowe byłoby zatem umorzenie postępowania z braku przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a następnie wdrożenie kolejnego postępowania z pkt 2 i 4 tego przepisu. Nie ma zatem żadnego znaczenia fakt, jakie były żądania stron i przyczyny jego wszczęcia. Jednak konieczność zastosowania innego trybu obligowała organ odwoławczy do wydania decyzji kasatoryjnej z uwagi na niemożność sanowania wad i braków materiału dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a.

Zatem prawidłowo organ odwoławczy wskazał na brak przesłanek do umorzenia postępowania w sprawie otworów okiennych, wykonanych w ścianie granicznej. Przedwczesne byłoby też nakazanie zamurowania któregokolwiek otworu z uwagi na możliwość zastosowania trybu z § 2 ust. 2 rozp.

Wreszcie, zdaniem sądu administracyjnego, wątpliwość budzi fakt uznania skarżącą za zarządcę w rozumieniu art. 52 Prawa budowlanego. Skarżąca legitymuje się zaświadczeniem Sądu Rejonowego w C. z dnia (...) sygn. akt (...) o ustanowieniu jej kuratorem nieruchomości. Jednak z nadesłanego przez nią odpisu postanowienia tego Sądu wynika, że została ustanowiona kuratorem dla nieznanych z miejsca pobytu spadkobierców W. i F. S. jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości.

Jak ustalił organ I instancji, toczyła się sprawa o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłych właścicielach. Ustawa - Prawo budowlane, nie definiuje pojęcia zarządcy obiektu budowlanego. Jednak w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że zarządcą jest podmiot, który na mocy określonego tytułu prawnego uzyskuje prawo zarządzania obiektem w imieniu własnym i z wyłączeniem właściciela (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akr II OSK 1395/16). Skarżąca nie została zaś ustanowiona kuratorem spadku, lecz kuratorem dla osób nieznanych z miejsca pobytu. Taki stan rzeczy powinien prowadzić do wniosku, że skarżąca nie jest zarządcą nieruchomości w rozumieniu art. 52 Prawa budowlanego. Postępowanie winno być zatem prowadzone z udziałem współwłaścicieli przedmiotowego budynku - po ustaleniu ich kręgu w postępowaniu sądowym o stwierdzeniu nabycia spadku, prowadzonym przed Sądem Rejonowym w C. sygn. akt (...) (k. (...) akt adm.).

Potwierdza to konieczność wydania decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 k.p.a. Skarżąca była jednak osobą, na którą nałożono obowiązek zamurowania otworu, co stwarza po jej stronie legitymację skargową.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił oba sprzeciwy jako nieuzasadnione na podstawie art. 151a § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym uzasadnia przepis art. 64d § 1 tej ustawy.

ec

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.