Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722175

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 26 czerwca 2019 r.
II SA/Gl 890/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Kędzierska.

Sędziowie WSA: Stanisław Nitecki (spr.), Artur Żurawik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem M. O. reprezentowanego przez adwokata M. N. z 3 sierpnia 2015 r. zainicjonowane zostało postępowanie administracyjne w sprawie negatywnego oddziaływania budynku przy ul. (...) w B. na budynek położony przy tej samej ulicy pod nr (...).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z (...) r. umorzył postępowanie w sprawie negatywnego oddziaływania budynku zlokalizowanego przy ul (...) na budynek przy ul. (...). W następstwie wniesionego odwołania Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z (...) r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że niedookreślony został przedmiot prowadzonego postępowania, a mianowicie czy dotyczy on samowoli budowlanej, czy też stanu technicznego obiektu.

Organ pierwszej instancji decyzją z (...) r., wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na skarżącego właściciela budynku mieszkalnego w B. przy ul. (...) na działce nr 1 usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez uzupełnienie spoin łączących cegły i kamienie na ścianie wspólnej od strony budynku nr (...) na poddaszu, zamurowanie pełne otworu po istniejącym wcześniej oknie w ścianie wspólnej na poddaszu od strony budynku nr (...), naprawę pęknięcia w piwnicy na ścianie wspólnej od strony budynku nr (...) w sposób wskazany w ocenie M. S. - w terminie do (...) r. W następstwie wniesionego odwołania Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z (...) r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W motywach zaznaczył, że obowiązek sformułowany przez organ pierwszej instancji nie jest precyzyjny, jak również nie zostało wykazane występowanie przesłanki przewidzianej art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nadto wskazano na zasadność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich stron postępowania oraz autorów opinii zalegających w aktach sprawy. Przekazano do rozważenia zlecenie przedłożenia opinii uzupełniającej, geotechnicznej, obejmującej swoim zakresem odwierty, badanie laboratoryjne gruntu oraz odkrywki fundamentów spornych budynków.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził szereg czynności procesowych i decyzją z (...) r. nr (...), wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nałożył na skarżącego właściciela budynku mieszkalnego w B. przy ul. (...) na działce nr 1, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: 1. zamurowanie szczelnie zaślepiony otwór okienny zlokalizowany na strychu budynku w ścianie wspólnej zlokalizowanej pomiędzy budynkiem mieszkalnym położonym przy ul. (...) i (...) (od strony budynku nr (...)) i 2. przemurowanie pęknięć w ścianie i naprawę zarysowań poprzez np. iniekcje kompozycjami cementowo-polimerowymi w poziomie piwnic i strychu. Wskazane roboty winny być wykonane do 30 września 2018 r. i pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił wpierw przebieg prowadzonego postępowania począwszy od złożenia stosownego wniosku poprzez przeprowadzane oględziny przedmiotowych obiektów. W uzasadnieniu tym przybliżono także główne motywy opinii sporządzanych na użytek tego postępowania, jak również przytoczono opinie sporządzane w ramach innych postępowań odnoszących się do tych budynków. Odrębnym elementem uzasadnienia poczyniono rozważania dotyczące legalności prac na obiekcie zlokalizowanym przy ul. (...) i uznano, że z uwagi na brak dokumentacji nie jest możliwe uznanie tego budynku za samowolę budowlaną jak również brak jest podstaw dla przyjęcia domniemania takiej samowoli. Zaznaczono przy tym, że we wskazanym zakresie przed organem pierwszej instancji prowadzone było stosowne odrębne postępowanie. Następnie przedstawiono wygląd budynku zlokalizowanego przy ul. (...) po remoncie przeprowadzonym w okresie wcześniejszym w 2005 r. i po upływie tego czasu nie stwierdzono na ścianie wspólnej po ich stronie żadnych pęknięć.

W konsekwencji organ pierwszej instancji, dysponując opiniami sporządzonymi w ramach tego i innych postępowań oraz przeprowadzonymi wizjami, zobowiązał skarżącego jak w osnowie decyzji. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odniósł się do uzasadnienia organu odwoławczego i do sformułowanych w nim wskazań, w tym do prowadzenia postępowania w oparciu o postanowienia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nadto organ ten wskazał, że zakres obowiązków nałożonych na skarżącego wynika z opinii sporządzonej przez M. S. Do analogicznych wniosków można dojść po analizie opinii R. F. Dodatkowo zalecono przeprowadzanie stałego monitoringu stanu technicznego budynków zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi i w przypadku stwierdzenia pogarszania się stanu technicznego podjęte zostaną kolejne działania. W końcowej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przedstawił wskazania organu wyższego stopnia i zalecenia co do rozdzielenia prowadzonych postępowań. W tej części uzasadnienia przybliżono rodzaje nowych postępowań oraz zapadłe w ich ramach rozstrzygnięcia.

Z decyzją tą nie zgodził się skarżący, który reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. N. wniósł odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu tym zarzucono powyższej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopuszczenie przez organ administracji publicznej sporządzenia opinii biegłego w zakresie geotechniki polegającej na sporządzeniu odwiertów i badań laboratoryjnych gruntu oraz odkrywki fundamentów budynku przy ul. (...) i (...) w B. celem ustalenia aktualnych możliwości przenoszenia nacisku jakie są wywierane na wspólną ścianę. Takie działanie doprowadziło do braku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Nadto zarzucono naruszenie postanowień art. 84 § 1 w związku z art. 78 § 1 oraz art. 77 § 1 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez niedopuszczenie przez organ administracji z urzędu dowodu z opinii biegłego w sytuacji, w której wymagana jest wiedza specjalistyczna, celem ustalenia przyczyny pęknięć występujących na budynku. Ponadto zarzucono naruszenie postanowień art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez przyjęcie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz błędną ocenę jego wartości i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, ponieważ w dalszym ciągu nie jest wyjaśniona geneza pęknięć występujących na budynku skarżącego. Dodatkowo podniesiono, że nieprawdziwe jest stwierdzenie, iż pęknięcia występują wyłącznie na ścianie wspólnej, ponieważ takie pęknięcia znajdują się także na innych ścianach przedmiotowego budynku. Do tego zarzucono wybiórczą ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie sprowadzające się do zwolnienia organu od wyjaśnienia sposobu jego wzniesienia oraz odziaływania na budynek sąsiedni.

W dalszej kolejności zarzucono naruszenie postanowień art. 7 przywoływanego Kodeksu poprzez zaniechanie dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie inicjatywy dowodowej zmierzającej do wyjaśnienia przyczyn powstających pęknięć w budynku skarżącego. Ostatnim zarzutem procesowym uczyniono naruszenie art. 8 cytowanego Kodeksu uznając, że działania organu administracji niweczy zaufanie do organów państwa, albowiem uzasadnienie sprowadza się w znacznym stopniu do opisu podejmowanych działań, a nie zawiera argumentacji prawnej. W kontekście naruszeń prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, gdyż w jego ocenie przepis ten ma zastosowanie do normalnego użytkowania obiektu, a w tym przypadku występuje inna przyczyna, a mianowicie działania budowlane prowadzone na sąsiednim obiekcie.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z (...) r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, począwszy od momentu wniesienia przez skarżącego wniosku w sprawie negatywnego oddziaływania budynku przy ul. (...) w B. na budynek położony przy tej samej ulicy pod nr (...), poprzez działania podejmowane przez organ pierwszej instancji, po podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia. W tej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył także opinie sporządzane w ramach tego postępowania jak również wykorzystywane w tym postępowaniu i sporządzane w ramach innych procedur z udziałem właścicieli obu budynków. Nadto zamieszczono opis zeznań świadków wypowiadających się w ramach prowadzonego postępowania. W szeroki sposób przybliżono treść uwag i wniosków R. F. oraz ocenę stanu technicznego budynku przy ul. (...) sporządzoną przez M. S. W końcówce pierwszej części uzasadnienia przybliżono treść decyzji organu pierwszej instancji z (...) r. Następnie organ odwoławczy zamieścił własne rozważania.

W pierwszej kolejności odniósł się do podstaw prawnych prowadzonego postępowania i konsekwencji wynikających z wykorzystania postanowień art. 66 ustawy Prawo budowlane. Zaznaczono, że w ramach tego postępowania organ nie bada przyczyn złego stanu technicznego budynku, a jedynie podejmuje działania zmierzające do doprowadzenia go do takiego stanu, który nie zagraża życiu lub zdrowiu ludzkiemu. W ocenie organu stan techniczny budynku został ustalony mocą szeregu opinii technicznych uzyskanych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Po przybliżeniu tych opinii organ odwoławczy uznał, że wskazują one na konieczność wykonania podobnych robót, celem poprawy stanu technicznego obiektu. Podkreślono również, że kwestie dotyczące badania prawidłowości zastosowania rozwiązań technicznych przy budowie budynku wymykają się ocenie w ramach postępowania dotyczącego stanu technicznego obiektu. Wskazano także, że jeżeli właściciel obiektu uważa za zasadne uzyskanie oceny geotechnicznej może ją pozyskać we własnym zakresie. W końcowej części uzasadnienia wskazano na obowiązki ciążące na właścicielu nieruchomości dokonywania okresowych przeglądów. Z kolei proponowana realizacja dylatacji pomiędzy budynkami, z którą wiążą się działania związane z wykonaniem odrębnego fundamentu będzie nową inwestycją i nie może być w ramach niniejszego postępowania rozpoznawana. Na zakończenie podniesiono, że niniejsze postępowanie nie zamyka drogi uruchomienia innych przy wykorzystaniu, których będzie można doprowadzić obiekt do odpowiedniego stanu technicznego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł M. O. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. N. W skardze tej zarzucono powyższej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopuszczenie przez organ administracji publicznej sporządzenia opinii biegłego w zakresie geotechniki polegającej na sporządzeniu odwiertów i badań laboratoryjnych gruntu oraz odkrywki fundamentów budynku przy ul. (...) i (...) w B. celem ustalenia aktualnych możliwości przenoszenia nacisku jakie są wywierane na wspólną ścianę. Takie działanie doprowadziło do braku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Nadto zarzucono naruszenie postanowień art. 84 § 1 w związku z art. 78 § 1 oraz art. 77 § 1 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez niedopuszczenie przez organ administracji z urzędu dowodu z opinii biegłego w sytuacji, w której wymagana jest wiedza specjalistyczna, celem ustalenia przyczyny pęknięć występujących na budynku. Ponadto zarzucono naruszenie postanowień art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez przyjęcie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz błędną ocenę jego wartości i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, ponieważ w dalszym ciągu nie jest wyjaśniona geneza pęknięć występujących na budynku skarżącego. Dodatkowo podniesiono, że nieprawdziwe jest stwierdzenie, iż pęknięcia występują wyłącznie na ścianie wspólnej, ponieważ takie pęknięcia znajdują się także na innych ścianach przedmiotowego budynku. Do tego zarzucono wybiórczą ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie sprowadzające się do zwolnienia organu od wyjaśnienia sposobu wzniesienia budynku przy ul. (...) oraz jego odziaływania na budynek sąsiedni. W dalszej kolejności zarzucono naruszenie postanowień art. 7 przywoływanego Kodeksu poprzez zaniechanie dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie inicjatywy dowodowej zmierzającej do wyjaśnienia przyczyn powstających pęknięć w budynku skarżącego. Ostatnim zarzutem procesowym uczyniono naruszenie art. 8 cytowanego Kodeksu uznając, że działanie organu administracji niweczy zaufanie obywatela do organów państwa, albowiem uzasadnienie sprowadza się w znacznym stopniu do opisu podejmowanych działań, a nie zawiera argumentacji prawnej. W kontekście naruszeń prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu. W ocenie skarżącego przepis ten ma zastosowanie do sytuacji wynikłych z użytkowania obiektu, a nie jak w rozpoznawanej sprawie jest następstwem wykonanych robót budowlanych związanych z budynkiem przy ul. (...).

Zdaniem skarżącego, organy administracji błędnie przyjęły, że wskazany przepis nie nakłada na nie obowiązku wyjaśnienia, rozważenia i ustalenia wszystkich nieprawidłowości jakie mogą mieć znaczenie dla wytrzymałości konstrukcji. Nadto zarzucono naruszenie postanowień art. 289 Kodeksu cywilnego polegające na błędnej jego wykładni sprowadzającej się do tego, że to skarżący jest zobowiązany do utrzymania ściany wspólnej podczas, gdy obowiązek taki spoczywa na uczestnikach niniejszego postępowania korzystających ze służebności wsparcia na ścianie wspólnej. W motywach skargi rozwinięto postawione zarzuty i zamieszczono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem skargi. W tej części skargi odwołano się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych popierających stanowisko prezentowane przez skarżącego.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie stwierdzić, że stan faktyczny w sprawie jest znany stronom postępowania, które reprezentowane są przez osoby mające przygotowanie merytoryczne. Fakt ten, jak również przybliżenie tego stanu w części historycznej niniejszego wyroku, zwalnia Sąd z ponownego analizowania poszczególnych etapów postępowania. Powyższe stwierdzenie nie jest równoznaczne z tym, że w wyroku nie będzie odniesień do stanu faktycznego w kontekście prowadzonych rozważań związanych z postawionymi zarzutami.

W pierwszej kolejności przyjdzie poruszyć kwestię podstaw prawnych działania organów administracji w rozpoznawanej sprawie. W tym zakresie kluczowe znaczenie posiada z jednej strony pismo pełnomocnika skarżących z 3 sierpnia 2015 r., albowiem ono w znacznym stopniu wyznacza zakres prowadzonego postępowania, jak również wskazania organu odwoławczego zamieszczone w pierwszej swojej decyzji z (...) r. Z obu dokumentów wynika, że przedmiotem prowadzonego postępowania ma być ocena stanu technicznego budynku położonego w B. przy ul. (...) Tak wyznaczone ramy przedmiotowego postępowania oznaczają, że w sprawie tej zastosowanie posiadają przepisy art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Taki przepis prawa materialnego legł u podstaw decyzji organów administracji obu instancji. Zgodnie z nim w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

W przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego, których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. W ust. 2 przytaczanego przepisu w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że celem regulacji z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest doprowadzenie nieodpowiedniego stanu technicznego do stanu odpowiedniego; dlatego też to organ decyduje (w oparciu o zgromadzone dowody), w jaki sposób usunięcie nieprawidłowości ma się odbyć. Stąd też organ ten dysponuje na gruncie ww. normy prawnej pewną swobodą w określeniu sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym, decyzja tego organu, w nawiązaniu do stwierdzonych nieprawidłowości, powinna wyraźnie określać czynności bądź prace i roboty budowlane, które adresat decyzji jest obowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obiektu lub jego części, w zakreślonym przez organ terminie. (wyrok WSA w Warszawie z 5. 07. 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2422/17 Lex 2541416). Ponadto wskazuje się, że "nieodpowiedni stan techniczny", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt Prawa budowlanego to stan, który jest wynikiem niewłaściwego użytkowania obiektu, powstały wskutek zużycia pewnych jego elementów, pogorszenia substancji, braku remontów, właściwej dbałości o stan techniczny. (wyrok WSA w Rzeszowie z 7. 02.2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1396/17 Lex 2453387).

W świetle przeprowadzonych rozważań przyjdzie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy zastosowały art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jako podstawę podejmowanego rozstrzygnięcia. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w kontekście rozpoznawanej sprawy, kluczowe znaczenie posiada doprowadzenie przedmiotowego budynku do należytego stanu technicznego, natomiast w oparciu o przywołaną podstawę prawną organ nie bada już przyczyn, które doprowadziły do niewłaściwego stanu technicznego budynku. Tym samym skład orzekający nie podzielił zarzutu skargi sprowadzającego się do tego, że w sprawie tej stan techniczny przedmiotowego budynku nie wynika z niewłaściwej jego eksploatacji, lecz jest następstwem wybudowania budynku przy ul. (...), a w szczególności przeprowadzenia jego rozbudowy polegającej na wybudowaniu piętra, co z uwagi na oparcie o wspólną ścianę skutkuje negatywnym oddziaływaniem na budynek należący do skarżącego. W tym miejscu przyjdzie uznać, że skarżący i pełnomocnik sami wskazali przyczynę stanu technicznego spornej ściany i swoimi wnioskami dowodowymi zmierzają do wykazania, że ich twierdzenia znajdują umocowanie w opiniach biegłych. Stanowisko skarżącego i jego pełnomocnika znajduje wyraz w pismach procesowych, w których kontestuje się zastosowanie w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jednakże nie wskazuje, który przepis w jego ocenie winien znaleźć w sprawie zastosowanie. W tym miejscu przyjdzie ponownie podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o postanowienia przywołanego powyżej przepisu organ nadzoru budowlanego ustala jedynie stan techniczny obiektu i w przypadku stwierdzenia, że nie odpowiada on wymogom wynikającym z przepisów prawa budowlanego nakłada na adresata rozstrzygnięcia obowiązki zmierzające do doprowadzenia go do stanu odpowiadającego obowiązującym regulacjom prawnym, a w szczególności do doprowadzenia do takiego stanu technicznego, który pozwoli na jego prawidłową eksploatację. Podkreślić należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane zaliczane są do kategorii tzw. decyzji związanych i organ ma obowiązek je wydać w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek (zob. wyrok NSA z 16 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 2946/17). W przedstawionym stanie prawnym i faktycznym organy nadzory zobligowane były do podjęcia kwestionowanych decyzji, z uwagi na stan ściany od strony budynku przy ul. (...) w B. Oznacza to, że zarzuty skargi odnoszące się do trafności tej decyzji nie mogły zostać uwzględnione, a w szczególności w ramach tego postępowania nie prowadzi się czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia genezy stanu technicznego obiektu, lecz podejmuje się wyłącznie działania zmierzające do doprowadzenia obiektu do stanu umożliwiającego prawidłowe z niego korzystanie. W świetle tych ustaleń za bezzasadne uznać należy zarzuty sprowadzające się do zaniechania przez organy nadzoru budowlanego przeprowadzenia opinii geotechnicznej, ponieważ nie zmierza ona do wyjaśnienia kwestii związanych ze stanem obiektu, lecz jest próbą wyjaśnienia genezy występującego jego stanu. Następstwem powyższego stwierdzenia jest niezbędność uznania, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania dowodowego, a w szczególności niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, czyli art. 7, art. 77 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, także są bezzasadne, gdyż w sprawie tej trudno organom nadzoru budowlanego postawić zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych ze stanem technicznym przedmiotowego obiektu. Zdaniem składu orzekającego nie da się podzielić zarzutu skarżących, że rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego charakteryzują się dowolnością. W rozpatrywanej sprawie organy te przeprowadziły wnikliwe postępowanie na okoliczność ustalenia stanu technicznego obiektu i podnoszone argumenty zmierzają nie do wyjaśnienia okoliczności sprawy, lecz są wynikiem odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, od oczekiwanej przez skarżącego i jego pełnomocnika. Kolejnym zarzutem stawianym przedmiotowej decyzji jest naruszenie przez organy administracji postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie obywateli do organów państwa poprzez pozbawienie uzasadnienia decyzji znaczenia prawnego i wychowawczego. Podniesiony zarzut nie jest trafny i to w realiach rozpoznawanej sprawy w sposób szczególny. Tak sformułowany zarzut wynika z niezrozumienia rozstrzygnięć podejmowanych w oparciu o postanowienia art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jak było to już sygnalizowane, w decyzji tej organy nadzoru budowlanego nie są zobowiązane ustalić genezę występującego stanu technicznego obiektu budowlanego, lecz podejmują działania zmierzające do doprowadzenia go do stanu prawidłowego. Skoro tak, to rozstrzygnięcie i uzasadnienie kwestionowanych decyzji w tym zakresie jest prawidłowe i w zadawalającym stopniu wykazuje, że wspólna ściana budynku od strony ul. (...) w B. wymaga podjęcia natychmiastowych działań doprowadzających ją do stanu właściwego. Ostatnim zarzutem sformułowanym pod adresem kontrolowanych decyzji jest naruszenie art. 289 Kodeksu cywilnego poprzez jego niewłaściwą interpretację, sprowadzająca się do zobowiązania jedynie skarżących do utrzymania wspólnej ściany. Zarzut ten także nie może być uwzględniony, ponieważ jak wynika z akt administracyjnych wspólna ściana od strony budynku przy ul. (...) jest w dobrym stanie technicznym i nie wymaga podejmowania żadnych działań. Po tej stronie ściany nie stwierdzono pęknięć uzasadniających podjęcie analogicznego rozstrzygnięcia. Skoro po jednej stronie wspólnej ściany nie stwierdzono nieprawidłowości a takowe występują po drugiej stronie, to brak jest podstaw do nakładania analogicznego obowiązku na właściciela obiektu przy ul. (...) w B. Na marginesie można jedynie zauważyć, że problematyka ta wymyka się już kognicji administracji publicznej i przynależy do kompetencji sądownictwa powszechnego rozstrzygającego spory sąsiedzkie.

W motywach skargi zamieszczono szereg stwierdzeń, które wychodzą poza zakres rozpoznawanej sprawy, a związane są ze stanem budynku przy ul. (...) w B. Podkreślić trzeba z naciskiem, że mocą kontrolowanej decyzji zobowiązano skarżących do doprowadzenie obiektu przy ul. (...) w B. do odpowiedniego stanu technicznego i tylko ten aspekt prowadzonego postępowania znajdował się w polu widzenia Sądu, natomiast ocenie składu orzekającego wymykały się kwestie sporu sąsiedzkiego i wynikające z tego generowanie szeregu nowych postępowań.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.