II SA/Gl 754/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2550040

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 września 2018 r. II SA/Gl 754/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 24 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i S. M. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. A. M. i S. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 111 § 1 i § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie dotyczyło odmowy uzupełnienia własnego postanowienia z dnia (...) r. w trybie art. 111 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Stosownie do art. 126 k.p.a. przepisy te stosuje się odpowiednio do postanowień.

Charakterystyczną cechą konstrukcji instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia jest to, że postanowienie o uzupełnieniu aktu administracyjnego lub o jego odmowie nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje integralną częścią tego aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Ocena kompletności zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji lub postanowienia, a więc zasadności ich uzupełnienia podlega ocenie sądu w ramach postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji lub postanowienia, do których odnosi się wniosek o uzupełnienie.

Na postanowienie rozstrzygające wniosek o uzupełnienie postanowienia nie służy zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 k.p.a. w związku z art. 111 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244). Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, to oznacza, iż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia wydane na podstawie art. 111 k.p.a. nie jest zatem aktem, na który stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona na taki akt jest skargą niedopuszczalną.

Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji postanowienia

| |

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.