II SA/Gl 735/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2778279

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 listopada 2019 r. II SA/Gl 735/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.).

Sędziowie Asesor, WSA: Tomasz Dziuk, Renata Siudyka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. S. i L. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postępowanie w niniejszej sprawie rozpoczęło się od pisma B. i K. J. (dalej uczestnicy postępowania) z 20 maja 2013 r., w którym powiadomili oni Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) o wykonywaniu przez B. i L. S. (dalej strona lub skarżący) robót budowlanych zmierzających do użytkowania jako garaż piwnicy budynku znajdującego się przy ul. (...) w T.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) decyzją z (...) r. nałożył na stronę oraz na uczestników postępowania obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego to jest przywrócenie garażu powstałego w wyniku przebudowy na pomieszczenie piwniczne. Odwołanie od tej decyzji wniosły strony i podnieśli, że są jedynymi użytkownikami tego pomieszczenia od 2008 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją (...) r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) decyzją z (...) r. nakazał doprowadzenie pomieszczenia garażu do poprzedniego stanu sprzed przebudowy, do funkcji piwnicznej. Odwołanie od tej decyzji wniosły strony jak i uczestnicy postępowania. Organ wyższego stopnia decyzją z (...) r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji decyzją z (...) r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W następstwie wniesionego odwołania przez uczestników postępowania, organ odwoławczy decyzją z (...) r. ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją organu pierwszej instancji z (...) r. postępowanie w sprawie ponownie zostało umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odwołanie od tej decyzji wnieśli uczestnicy postępowania, w którym podnieśli, że przedmiotowe pomieszczenie nie nadaje się na garaż. Jest tam cienka warstwa żużla, który nie jest izolatorem technicznym ani dźwiękochłonnym, przez który przenikają opary z garażu. Strop nie jest otynkowany, a cegły, w których widoczne są szczeliny, tylko są wypełnione wapnem. PINB nie bierze w ogóle pod uwagę kwestii pogorszenia się ich warunków bytowo-zdrowotnych, jak również, że są współwłaścicielami tego pomieszczenia i nie zgadzają się na garaż pod ich sypialnią. W okresie zimowym nie są w stanie ogrzać pokoju nad piwnicą-garażem. Organ wyższego stopnia decyzją z (...) r. ponownie uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) decyzją (...) r. wydaną na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy pomieszczenia piwnicznego na garaż w budynku zlokalizowanym w T. przy ul. (...). Odwołanie od tej decyzji wnieśli uczestnicy postępowania, którzy wyrazili w nim swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z (...) r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności umorzenia przedmiotowego postępowania, podkreślono że współwłaściciele przedmiotowego budynku ok. 2009 r. dokonali zamurowania otworu wjazdowego do garażu. Następnie strony niniejszego postępowania ok. wiosny 2013 r. dokonali wykucia na nowo zamurowanego otworu wjazdowego. Pomieszczenie to przestało być garażem w momencie zamurowania wjazdu (ok. 2009 r.), natomiast ponownie stało się garażem w związku z późniejszym wyburzeniem ściany. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach stoi jednak na stanowisku, iż w świetle dokumentacji potwierdzającej wpis w rejestrze pozwoleń na budowę pozwolenia na przebudowę części piwnicy na garaż należy uznać, że wykucie na nowo otworu wjazdowego było legalne, albowiem przywróciło stan poprzedni, tj. stało się ponownie garażem. Z uwagi na brak projektu budowlanego nie można dokonać kontroli zgodności przeprowadzonej adaptacji z pozwoleniem na budowę z roku 1985 r. W ocenie organu w niniejszej sprawie wyczerpano możliwe środki dowodowe. Równocześnie organ pierwszej instancji przeprowadził analizę zgodności przeprowadzonych robót z aktualnymi na ten czas przepisami techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62). Analiza ta nie wykazała naruszenia rozporządzenia w dacie realizacji robót. Zatem, budynek wrócił do stanu z pozwolenia na budowę z 1985 r., a więc do ostatniego stanu legalnego.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się uczestnicy niniejszego postępowania, którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podnieśli naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie wbrew ciążącemu na organie drugiej instancji obowiązkowi w tym zakresie, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia, że wobec braku możliwości sprawdzenia zgodności przeprowadzonych robót z projektem budowlanym, muszą być one uznane za legalne, nadto przyjęcie przez organ, że przebudowane pomieszczenie piwniczne spełnia warunki techniczno-budowlane przewidziane dla garaży, a także że powstały po przebudowie stan nieruchomości nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi, mienia oraz nie prowadzi do niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia; naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 i 107 § 3 wyżej wymienionego Kodeksu przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie stosowanego stanu prawnego jedynie z daty budowy, nie zaś z daty orzekania w sprawie; oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 i 107 § 3 przywoływanego Kodeksu przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wpływu wymagań przeciwpożarowych oraz związanych z garażowaniem pojazdów o napędzie LPG na zgodność podjętej przebudowy pomieszczenia piwnicznego z warunkami techniczno-budowlanymi przewidzianymi dla garaży.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/G1151/18 uwzględnił wniesioną skargę i uchylił kwestionowaną decyzję jak również decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że skoro organ odwoławczy ustala, że pomieszczenie "przestało być garażem" z chwilą zamurowania wjazdu, a stało się nim dopiero w związku z późniejszym wyburzeniem ściany, a przy tym roboty wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, to nie jest zasadne powoływanie się na warunki techniczne obowiązujące w dacie uzyskania pozwolenia na budowę w 1985 r. Roboty budowlane wykonywane w 2009 r. i 2013 r. były zupełnie innymi robotami budowlanymi. Skoro zlikwidowany garaż ponownie został urządzony (jeśli taką funkcję pełnił lub miał pełnić), to winien spełniać wszystkie wymagania, jakie wynikają z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), w tym dotyczące wysokości, wymaganych instalacji, itp. Dodatkowo Sąd wskazał, że należy mieć na uwadze m.in., treść § 106 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym garaż znajdujący się w budynku o innym przeznaczeniu powinien mieć ściany i stropy zapewniające wymaganą izolację akustyczną, o której mowa w § 326 tego rozporządzenia, oraz szczelność uniemożliwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem. Wspominane przez organ odwoławczy "przywróceniu stanu poprzedniego" jest znane Prawu budowlanemu, jednak związane jest one z postępowaniem naprawczym i jest konsekwencją wydania rozstrzygnięcia administracyjnego, a nie samowolnej działalności inwestora, pomijającej obowiązki związane z reglamentacją działalności budowlanej. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że użytkowanie garażu wiąże się z ryzykiem pożaru, a przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 przywoływanego rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. W tym kontekście pojawiła się kwestia uchybienia przez inwestorów przepisom dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Nadto w przypadku wykonywania robót w zakresie, który dotyczy części wspólnej nieruchomości, inwestor winien również legitymować się zgodą współwłaścicieli.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) decyzją (...) r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 80, art. 81 i art. 83 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) oraz 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nałożył na strony tego postępowania oraz na jego uczestników współwłaścicieli budynku mieszkalnego w T. przy ul. (...) obowiązek likwidacji otworu bramy wjazdowej do garażu zlokalizowanego na poziomie piwnicy budynku w celu uniemożliwienia wjazdu samochodem, poprzez wypełnienie otworu materiałem budowlanym jak cegła, pustak, płyta w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem w terminie do 20 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności przybliżono główne stwierdzenia zamieszczone w wyroku tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2018 r. W ocenie organu pierwszej instancji pomieszczenie zlokalizowane na poziomie piwnicy przedmiotowego budynku, użytkowane jako garaż nie spełnia obowiązujących w dacie dokonania rozbiórki ściany zamykającej bramę wjazdową warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo organ ten zaznaczył, że współwłaściciele pomieszczenia kategorycznie sprzeciwiają się i nie zgadzają się na to, aby pomieszczenie to było garażem.

Z decyzją tą nie zgodziły się strony tego postępowania, które wniosły odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. Decyzji tej zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności tego czy doszło do przebudowy; naruszenie art. 80 powyższego Kodeksu poprzez nie ocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; nadto wskazali, że kwestionowana decyzja jest niespójna i brak postępowania dowodowego na okoliczność rzekomego zamurowania otworu drzwiowego, a następnie odsłonięcia go. W motywach odwołania rozwinięto postawione powyżej zarzuty.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z (...) r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nakazał B. i L. S. oraz B. i K. J. doprowadzenie pomieszczenia garażu zlokalizowanego na poziomie piwnicy budynku położonego na nieruchomości nr 1, 2 przy ul. (...) w T. do stanu poprzedniego, poprzez likwidację otworu bramy wjazdowej przez wypełnienie otworu materiałem budowlanym takim jak cegła, pustak płyta itp. W motywach wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał obszerne fragmenty wyroku tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2018 r. W dalszej kolejności przybliżył cel postępowania opartego o postanowienia art. 51 Prawa budowlanego i na tę okoliczność przywołano szeroki cytat z orzecznictwa sądów administracyjnych. Następnie organ ten dokonał wykładni art. 51 Prawa budowlanego i wskazał na przewidziane nim sposoby prowadzenia postępowania naprawczego. Przechodząc do oceny decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, to organ odwoławczy uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, jednakże w jego ocenie właściwym sposobem zakończenia przedmiotowego postępowania naprawczego winno być wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W końcowej części uzasadnienia organ ten podzielił argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu co do wymogów technicznych jakim winien odpowiadać garaż i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie garaż stron tych wymogów nie spełnia. W ocenie tego organu w niniejszej sprawie nie da się usunąć niezgodności przedmiotowego pomieszczenia garażowego z przepisami prawa budowlanego, a w szczególności z przepisami aktu wykonawczego do ustawy. Następnie podniesiono, że skoro nie ma możliwości legalizacji przedmiotowych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania, samo postępowanie w trybie art. 71-71 a Prawa budowlanego nabiera charakteru bezprzedmiotowego. W podsumowaniu decyzji podniesiono, że kwestię dokonanej przebudowy przesądził tutejszy Sąd w wyroku z 27 kwietnia 2018 r., a to oznacza, że przed organem nadzoru nie można formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na fakt, że podstawą przedmiotowej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego to w decyzji tej nie wyznacza się terminu do wykonania nałożonego obowiązku, gdyż obowiązek ten staje się wykonalny w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Z decyzją tą nie zgodzili się skarżący, którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności tego czy doszło do przebudowy; naruszenie art. 80 powyższego Kodeksu poprzez nie ocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; nadto wskazali, że kwestionowana decyzja jest niespójna i brak postępowania dowodowego na okoliczność rzekomego zamurowania otworu drzwiowego, a następnie odsłonięcia go.

W motywach skargi rozwinięto postawione powyżej zarzuty. Zdaniem skarżących przebudowa pomieszczenia piwnicznego na garaż w 1985 r. była legalna. W dalszych motywach skargi odwołano się do wadliwości postępowania dowodowego, ponieważ ich zdaniem organ oparł swoje twierdzenia o stanowisko tylko uczestników postępowania, a ich nie uwzględnił. W ocenie skarżących organy administracji nie rozpoznały sprawy, tylko wydały odmienną decyzję od tej, którą wcześniej uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Takie postępowanie ich zdaniem jest sprzeczne z wytycznymi Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wystąpił o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji musi być dokonywana w kontekście wskazań zamieszczonych w wyroku tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2018 r. Stanowisko takie wynika z tego, że po myśl art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Podkreślić należy, że przepisy prawa w zakresie objętym przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie uległy zmianie, a zatem ocena prawna i wskazania zamieszczone w przywołanym wyroku są wiążące dla organów administracji publicznej jak i składu orzekającego w ramach tego postępowania.

W skardze do tutejszego Sądu zarzucono kontrolowanej decyzji naruszenie postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem zamieszczonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej. Zarzut ten nie jest trafny, ponieważ w ramach tak długo prowadzonego postępowania administracyjnego organy obu instancji wyjaśniły wszystkie okoliczności mające znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia. Na marginesie można jedynie zauważyć, że skarżący sformułowali ten zarzut, jednakże nie wskazali jakich to okoliczności istotnych z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy organy nie wyjaśniły. Samo odwołanie się do naruszenia przez organ administracji zasady prawdy obiektywnej nie jest wystarczające, ponieważ podmiot stawiający organom administracji taki zarzut winien wskazać, które okoliczności nie zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący, powodujący wadliwość postępowania wyjaśniającego w sprawie. W tym miejscu warto podkreślić, iż skarżący w skardze akcentują, iż przebudowa pomieszczenia piwnicznego na garaż odbyła się w 1985 r. na podstawie stosownej decyzji, a zatem była legalna. Podkreślić trzeba, że organy administracji jak również tutejszy Sąd w wyroku z 27 kwietnia 2018 r. tej okoliczności nie negują, natomiast akcentują czynności, które były podejmowane w okresie późniejszym, które dla tej sytuacji faktycznej miały znaczenie. W szczególności dostrzec należy, że po wejściu w życie nowych regulacji w zakresie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki czyli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do oceny spełniania wymogów technicznych bierze się pod uwagę nowe regulacje. Stwierdzenie takie jest o tyle istotne, że w rozpoznawanej sprawie ściana, w której jest zlokalizowany wjazd do garażu była raz zamurowywana, a następnie została ponownie wyburzona i utworzono nowy wjazd. Działania takie, a zatem zamurowanie wjazdu do garażu i utworzenie pomieszczenia piwnicznego jak również ponowne udrożnienie tego wjazdu i przywrócenie temu pomieszczeniu funkcji garażu odbywało się bez wymaganych prawem zgód uprawnionego organu, a tym samym były to działania stanowiące samowole budowlaną. Konsekwencją tych działań jest to, że pozwolenie na budowę w przedmiotowym budynku garażu z 1985 r. obecnie nie ma już żadnego znaczenia, ponieważ w okresie późniejszym pomieszczenie to było użytkowane w inny sposób i dla odzyskania dawnego sposobu użytkowania niezbędne jest spełnianie wymogów technicznych wynikających z przywołanego powyżej rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W wyroku tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2018 r. stwierdzono w sposób jednoznaczny, że pomieszczenie piwniczne znajdujące się w przedmiotowym budynku tych wymogów nie spełnia i nie może być użytkowane jako garaż. W szczególności Sąd akcentował zagrożenia związane z ochroną przeciwpożarową i w tym zakresie żadne zmiany nie wystąpiły. Tym samym stwierdzenia zamieszczone w przywołanym wyroku są wiążące dla organów administracji jak również dla składu orzekającego w tej sprawie.

W skardze podniesiono zarzut, że organy administracji publicznej oparły swoje ustalenia w oparciu o stanowisko tylko uczestników postępowania. Analiza akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że zarzut ten nie jest trafny, ponieważ organ administracji publicznej pierwszej instancji w ramach podejmowanych czynności dowodowych uzyskiwał informacje zarówno od uczestników tego postępowania jak również od jego stron, a także i innych osób dysponujących wiedzą przydatną dla ustalenia istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Kolejny zarzut sformułowany w skardze sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej po wyroku tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2018 r. nie przeprowadziły stosownego postępowania wyjaśniającego, a jedynie zmieniły treść orzeczenia stosownie do wskazań zamieszczonych w tym wyroku. Nadto skarżący podnieśli, że takie uzasadnienie decyzji administracyjnej jest sprzeczne z wytycznymi zamieszczonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny i nie mógł stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Podkreślić trzeba, że z uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2018 r. można wywnioskować w jakim kierunku ma zmierzać rozstrzygnięcie organów administracji i co jest ważne organ odwoławczy w sposób prawidłowy to uczynił i z tego powodu skorygował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Przeprowadzona z urzędu przez Sąd ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja organu odwoławczego naruszała przepisy prawa materialnego jak również przepisy prawa procesowego. Przyjęty jako podstawa orzekania przez organ odwoławczy art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest prawidłowy i stanowi właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia w realiach rozpoznawanej sprawy. Także zasadnie organ odwoławczy nie orzekał o terminie, w którym należy wykonać ciążący na adresatach rozstrzygnięcia obowiązek, albowiem z przepisów przywoływanej ustawy taki obowiązek nie wynika, a adresat obowiązany jest z mocy prawa wykonać ostateczną decyzję administracyjną. Organy administracji z kolei dysponują odpowiednimi instrumentami umożliwiającymi im wyegzekwowanie wykonania osnowy decyzji. W ocenie składu orzekającego organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Skoro kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienia skargi należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.