Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723496

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 14 sierpnia 2019 r.
II SA/Gl 731/19
Rozumienie pojęcia dochodu uzyskanego. Wypłata zaległych zasiłków a obliczenie dochodu uzyskanego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski.

Sędziowie WSA: Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Andrzej Matan.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zasiłku rodzinnego. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

K.O. (dalej w skrócie: "skarżący") wnioskiem z dnia 31 października 2018 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z prośbą o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na syna A. (ur. (...) r.) i córkę Z. (ur. (...) r.), na okres zasiłkowy 2018/2019.

Decyzją z dnia (...) r., nr (...), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., Zastępca Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., na podstawie art. 4, art. 5 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm., dalej: "ustawa"), odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia, na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r., bowiem miesięczny dochód na osobę w jego rodzinie wynosi 4 138,31 zł i tym samym przekracza ustawowe kryterium dochodowe, tj. 674,00 zł.

W odwołaniu skarżący domagał się uchylenia niekorzystnej decyzji i przyznania zasiłku rodzinnego. Podał, że w 2017 r. w zeznaniu podatkowym wykazana została kwota zasiłków chorobowych wypłaconych jego żonie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w oparciu o wyrok Sądu Apelacyjnego w K. Jego zdaniem, dochód ten nie był uzyskiwany w okresie na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do wnioskowanego świadczenia, dlatego organ nie powinien go uwzględniać w wyliczeniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia (...) r., nr (...), działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1629 z późn. zm., w skrócie: "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) r. Wyjaśniło, że skarżący w 2017 r. uzyskał dochód w wysokości 51 952,28 zł z tytułu zatrudnienia w firmie "A" Spółka Akcyjna w M., który należy uznać za dochód utracony i nie uwzględniać przy ustaleniu dochodu (PIT - 11, k. 51 i 52 akt administracyjnych). Dochód skarżącego z tytułu prowadzonej od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia 22 grudnia 2017 r. działalności gospodarczej (agencji reklamowych) w 2017 r. wyniósł 4 907,12 zł i został pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne - 51,38 zł oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne - 594,56 zł, zatem stanowi kwotę 4 261,18 zł. Jednocześnie cały należny podatek wspólny małżonków został uwzględniony przy ustalaniu dochodu żony skarżącego, co miesięcznie dało kwotę 355,10 zł. Zdaniem organu odwoławczego, zawieszenie przez skarżącego działalności gospodarczej z dniem 22 grudnia 2017 r. nie stanowi utraty dochodu, w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit. f ustawy. Przepis ten stanowi, że utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną wykreśleniem z rejestru pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania, w rozumieniu art. 16b ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, a więc w okresie sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, lub art. 36aa ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym osoba sprawująca osobistą opiekę nad dzieckiem, która prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą przez okres co najmniej 6 miesięcy, może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres do 3 lat w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. Z akt sprawy wynika, że żona skarżącego uzyskała w 2017 r. dochód w łącznej wysokości 225 251,80 zł. (składał się na to dochód z działalności gospodarczej w wysokości 99,76 zł, zasiłki z ubezpieczenia społecznego w wysokości 214 655,32 zł i odsetki w wysokości 10 496,72 zł.). Dochód ten pomniejszony o pełną kwotę należnego podatku wspólnego małżonków - 49 261 zł, składki na ubezpieczenie społeczne - 938,81 zł i składki na ubezpieczenie zdrowotne - 3 567,36 zł, łącznie stanowi kwotę 171 484,63 zł, a miesięcznie 14 290,38 zł. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy uznał, że uzyskanego przez żonę skarżącego z tytułu zasiłku chorobowego i macierzyńskiego z ubezpieczenia społecznego nie można traktować jako dochodu utraconego, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 23 lit. h ustawy przez utratę dochodu rozumie się jedynie utratę zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Sytuacja taka nie zaistniała, albowiem żona skarżącego od dnia 2 kwietnia 2015 r. do nadal prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "B" (agencje reklamowe). Rodzina skarżącego uzyskała ulgę prorodzinną w wysokości 1 112,04 zł, co miesięcznie daje kwotę 92,67 zł, zatem łączny dochód wyniósł 14 738,15 zł, a na osobę w rodzinie 3 684,54 zł, co przekracza ustawowe kryterium dochodowe (674,00 zł.). Skarżący uzyskał z dniem 11 września 2018 r. dochód z tytułu zasiłku dla bezrobotnych, który za miesiąc październik 2018 r. wynosi 594,25 zł. (decyzje z dnia 13 lipca i 11 października 2018 r., k. 49 i 50 akt administracyjnych). W tej sytuacji miesięczny dochód jego rodziny od listopada 2018 r., z uwzględnieniem dochodu uzyskanego wynosi 15 332,40 zł, a na osobę w rodzinie 3 833,10 zł i również przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Odnosząc się do rozbieżności w wyliczonym przez organ I instancji dochodzie organ odwoławczy podał, że wynika to między innymi z tego, że w razie łącznego opodatkowania małżonków, dochód rodziny podlega pomniejszeniu o kwotę podatku wykazanego jako zobowiązanie podatkowe obojga małżonków. Przepisy wymienionych ustaw, ani też przepisy wykonawcze nie dają bowiem podstaw do innego rozumienia podatku należnego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy. W powyższym zakresie organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2011 r., według którego "w sytuacji, gdy małżonkowie wybrali wspólne opodatkowanie, podatek należny jest jeden i on podlega odliczeniu od dochodu, o którym mowa w § 15 rozporządzenia (...) Skoro więc zobowiązanie rodziny z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku wspólnego rozliczenia przez małżonków podatku dochodowego jest jedno, to ono obciąża rodzinę. Natomiast w przypadku osobnych rozliczeń podatkowych każde z małżonków ma swoje własne zobowiązania, a więc ich "rodzina" ma dwa zobowiązania, ponieważ one łącznie obciążają ich dochody. Gdyby skarżąca i jej mąż rozliczali się oddzielnie, każde z nich obciążone byłoby inną kwotą zobowiązania podatkowego (podatku należnego) i wówczas dla potrzeb przyznawania świadczeń rodzinnych, dochody te liczone byłyby osobno dla każdego z małżonków i z uwzględnieniem podatku należnego każdego z nich" (por. wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 178/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej w skrócie: "CBOS")

W złożonej przez skarżącego osobistej skardze zarzucono decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) r. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (por.k. 3 akt sądowoadministracyjnych) i prawa procesowego, zwłaszcza art. 7-8 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do organów administracji oraz niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, co skutkowało brakiem uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, oraz brakiem wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący złożył wniosek o zasiłek rodzinny w momencie, kiedy jego żona nie uzyskiwała już zasiłku macierzyńskiego, zatem w dniu składania tego wniosku nie można mówić ani o utracie, ani o uzyskaniu dochodu. Otrzymany przez żonę zasiłek macierzyński to nie jest dochód z działalności gospodarczej, ale inne źródło dochodu wykazane w deklaracji rozliczeniowej PIT. Nadto, świadczenia z ubezpieczenia społecznego uzyskane w poprzednim roku, który uwzględnia się do ustalenia prawa do świadczeń, powinny być traktowane jako dochód całkowicie utracony. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r. o sygn. akt. I OSK 817/17, Sąd ten dokonał interpretacji utraty dochodów, wskazując jaki jest cel ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, tym samym negując literalne odczytywanie pojęcia utraty dochodu w oparciu o zamknięty katalog uzyskanych i utraconych dochodów. W sprawie skarżącego organy uwzględniły do ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego kwotę otrzymanych z ZUS za kilka lat zasiłków, która wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego, ale nie za jeden rok bazowy, co więcej doliczyły odsetki za nieterminowe wypłacanie tych zasiłków. Organ rentowy wadliwie wypłacał zasiłki i z tego powodu, poprzez jednorazowe ich doliczenie przekroczone zostało kryterium dochodowe. Wskazuje to na dyskryminację mimo, że Konstytucja RP powinna stać na straży obywatela, nakazując Państwu jego szczególną ochronę. W jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że: "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli". Żaden z organów nie dokonał w niniejszej sprawie celowościowej interpretacji dochodu i nie ocenił faktycznego stanu dochodów rodziny skarżącego w czasie składania wniosku, wydając decyzję w oderwaniu do stanu faktycznego. Jednakże pojęcie "utrata dochodu" powinno być interpretowane jako utrata sumy wpływów albo ich ubytek. W aktualnym stanie prawnym nie sposób przyjmować utraty dochodu w oderwaniu od treści art. 7. ust. 1-3 ustawy z dn. 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, których rozumienie powinno uwzględniać wykładnię systemową i celowościową. Pod pojęciem utraty dochodu kryje się więc także i odpadnięcie niektórych źródeł dochodu, o ile zostały one utracone w sposób faktyczny i bezpowrotny (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrok z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 278/2008, CBOS). Uregulowania ustawy o świadczeniach rodzinnych w żadnej mierze nie dają podstawy do formułowania twierdzeń, że pomniejszenie dochodu rodziny o dochód utracony jest możliwe tylko w przypadku, gdy straci się wszelkie źródła utrzymania. Z tego powodu odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia jest zdaniem skarżącego krzywdząca, niesprawiedliwa, niekonstytucyjna i sprzeczna z zasadą pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 21 czerwca 2019 r. skarżący jeszcze raz powtórzył zarzuty skargi, domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, równocześnie powołując się na prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 980/16 (CBOS), dotyczący świadczenia wychowawczego na syna A.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) r., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku rodzinnego na syna A. i córkę Z., Sąd, w świetle powołanych wyżej kryteriów, w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., uznał, że odpowiada ona prawu.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący wnioskiem z dnia 31 października 2018 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z prośbą o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na syna i córkę, na okres zasiłkowy 2018/2019. Z tego powodu wnioskowane przez niego świadczenie objęte jest katalogiem świadczeń rodzinnych wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm., dalej w skrócie, jak dotychczas: "ustawa"), która określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania.

Nie dotyczy tym samym świadczenia wychowawczego przyznawanego na podstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1851 z późn. zm.), o którym skarżący wspomina w skardze.

Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy jednym ze świadczeń rodzinnych jest zasiłek rodzinny. Przysługuje on osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674,- zł miesięcznie (art. 5 ust. 1 ustawy).

Dochód ten ustalany jest z uwzględnieniem instytucji uzyskania i utraty dochodu (art. 3 pkt 23 i 24 w związku z art. 5 ustawy). Jednocześnie z definicji "dochodu członka rodziny", zawartej w art. 3 pkt 2a ustawy wynika, że jest to "przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4c ustawy".

Art. 3 pkt 1 ustawy definiuje pojęcie dochodu, którego wysokość stanowi kluczową dla organów kwestię i wymienia jakie dochody podlegają uwzględnieniu przy ustaleniu prawa do świadczeń rodzinnych. W myśl litery a), b) i c) tego artykułu dochód oznacza, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (lit. a), dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (lit. b), oraz inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (lit. c). Art. 5 ust. 4-4c ustawy opisuje dochody utracone i uzyskane (obszernie zdefiniowane w art. 3 pkt 23 i 24 ustawy), których odpowiednio nie uwzględnia się lub uwzględnia przy obliczaniu dochodu rodziny. Dodatkowo, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy określa progi dochodowe, a ust. 3-3c przewiduje tzw. mechanizm "złotówka za złotówkę", który pozwala na otrzymanie zasiłku rodzinnego nawet w przypadku przekroczenia ustawowego progu, jednakże odpowiednio pomniejszonego.

Zgodnie z art. 4 ustawy zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka, a prawo do niego oraz do dodatków przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców, opiekunowi prawnemu lub faktycznemu dziecka albo osobie uczącej się. Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 6 ustawy przewidujący granice czasowe przysługiwania zasiłku na dziecko oraz jego miesięczne wysokości, zależne od wieku dziecka. Stosownie do przytoczonych unormowań na dochód rodziny skarżącego w 2017 r. składał się: dochód z tytułu prowadzonej przez niego w 2017 r. działalności gospodarczej i otrzymanego zasiłku dla bezrobotnych oraz dochody żony skarżącego. Kwota wyliczonego dochodu przekracza kryterium dochodowe wynoszące 674,- zł, a przekroczenie jest wyższe od wnioskowanych świadczeń.

Zaznaczyć należy, że art. 3 pkt 1 ustawy enumeratywnie wymienia co może podlegać odliczeniu od dochodu, a samo postępowanie w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń rodzinnych jest inicjowane poprzez złożenie stosownego wniosku wraz z załącznikami wymienionymi w art. 23 ust. 4 ustawy (m.in. zaświadczeniem lub oświadczeniem dokumentującym wysokość innych dochodów niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych dotyczącym każdego członka rodziny, zaświadczeniem naczelnika urzędu skarbowego, dotyczącym członków rodziny rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz innymi zaświadczeniami lub oświadczeniami i dowodami takimi jak zaświadczenie pracodawcy o okresach zatrudnienia i uzyskiwanych dochodach). Ustawa zawiera zatem autonomiczną regulację dotyczącą zasad ustalania wysokości dochodu osoby i rodziny ubiegającej się o świadczenia w niej przewidziane. Potwierdzeniem tego jest brak odwołania się do regulacji zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz wymienienie katalogu zamkniętego dochodów nieopodatkowanych na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pojęcie dochodu utraconego zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 23 ustawy, który w punktach oznaczonych literami od a) do l) zawiera wyczerpujące wyliczenie okoliczności pozwalających na zakwalifikowanie dochodu jako utraconego.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że kwota otrzymana przez żonę skarżącego na podstawie wyroku Sądu Okręgowego - Sąd Ubezpieczeń Społecznych w K. X Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. sygn. akt (...) (k. 35 akt) powinna być wliczona do dochodu rodziny skarżącego tylko w tym roku, w którym efektywnie ją wypłacono. Dochód "uzyskany", to dochód efektywnie wypłacony, którym dana osoba może dysponować. Odmienne rozumienie pojęcia "uzyskiwania dochodu" jest niemożliwe do pogodzenia z konstrukcją i celami ustawy. Przyjęcie, że kwota wypłaconych zaległych zasiłków chorobowych powinna być wliczana do dochodu od dnia, za który została przyznana, jest nie do pogodzenia z zasadami sprawiedliwości społecznej.

Dodatkowo, odsetki są świadczeniem ubocznym, zależnym od istnienia i wymagalności długu podstawowego. Od momentu powstania uzyskują one byt samoistny, niezależny od długu głównego, ze wszystkimi stąd wynikającymi konsekwencjami (W. Popiołek (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2011, s. 76; K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek, Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 2011, s. 881), wobec powyższego nie są wolne od podatku odsetki naliczone od kwoty głównej. Natomiast w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały określone zwolnienia dotyczące pewnych rodzajów odsetek jako zwolnione z opodatkowania, są to:

- odsetki i kwoty rekompensat otrzymanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o zasadach realizacji przedpłat na samochody osobowe (pkt 52),

- odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 (pkt 95),

- odsetki od papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa oraz obligacji emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w części odpowiadającej kwocie odsetek zapłaconych przy nabyciu tych papierów wartościowych od emitenta (pkt 119),

- odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Skarb Państwa i oferowanych na rynkach zagranicznych oraz dochody z odpłatnego zbycia tych obligacji uzyskane przez osoby fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a (pkt 130),

- odsetki lub dyskonto od listów zastawnych uzyskane przez osoby fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a (pkt 130a),

- odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego i oferowanych na rynkach zagranicznych, przeznaczonych na finansowanie ustawowych celów działalności Banku Gospodarstwa Krajowego, dotyczących wspierania polityki gospodarczej Rady Ministrów, realizacji rządowych programów społeczno-gospodarczych oraz programów samorządności lokalnej i rozwoju regionalnego, oraz dochody z odpłatnego zbycia tych obligacji, uzyskane przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a (pkt 130b).

W świetle powyższego przyjąć należy, że gdyby wszystkie odsetki miały być zwolnione od objęcia ich podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to zostało by to wprost wymienione w treści art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bądź też w innej regulacji tej ustawy. Skoro, tego rodzaju zwolnienia nie wprowadzono, to w realiach przedmiotowej sprawy prawidłowo zostały uwzględnione odsetki wypłacone żonie skarżącego jako dochód osiągnięty w 2017 r., bowiem zostały przekazane z tytułu nieterminowej wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego i wykazane w rozliczeniu za 2017 r. PIT - 8C (k. 39 akt administracyjnych).

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 73/17 (CBOS), gdzie wskazano, że nie doszło do naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej, wpływającej na rozumienie zasady równości. Choć sprawiedliwość społeczna łączy się z konstytucyjną zasadą równości, to nie oznacza konieczności przyznania wszystkim kategoriom obywateli (grup podmiotów) jednakowych praw i obowiązków. Poszczególne kategorie podmiotów winny być traktowane równo, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących, tylko wówczas, gdy u podłoża określonych regulacji prawnych leży jednakowa sytuacja faktyczna tych podmiotów (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 1996 r., K 11/96, OTK 1996/6/54, s. 411, aprobowane przez B. Banaszaka, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, C.H. Beck 2012, s. 53-57, nb 12). Wyrażona w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa z dnia 2 kwietnia 1997 r. publ. Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) zasada równości wobec prawa nie daje samoistnej podstawy do przyjęcia, iż wszystkie osoby znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej, zdrowotnej i osobistej uprawnione są do przyznania im świadczeń rodzinnych. Sam art. 71 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP formułuje prawo podmiotowe dochodzone tylko "w granicach określonych w ustawie" (por. art. 81 Konstytucji; L. Garlicki - op. cit., uw. 6 do art. 71), w szczególności utrwalony jest pogląd, że przepisy art. 32 ust. 1 i art. 67 Konstytucji RP nie mogą być samoistnym źródłem roszczeń o zasiłek (wyrok SN z dnia 14 marca 2002 r. sygn. akt III RN 141/01, publ. OSNP 2002/24/584). Pogląd ten znajduje odpowiednie zastosowanie również w stosunku do art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. Powyższe rozważania w całości znajdują także uzasadnienie na gruncie niniejszej sprawy, w odniesieniu do podniesionych przez skarżącego zarzutów.

W tym stanie rzeczy organy administracji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi. Postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego było prowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt administracyjnych i uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów i przesłanek wziętych pod uwagę z urzędu przez Sąd wykazała, że jest ona zgodna z prawem, bowiem nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo przywołany przez skarżącego w piśmie z dnia 21 czerwca 2019 r. prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 980/16 (CBOS), dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego (wypłaty w 2014 r. przez "C" w K. stypendium socjalnego na rzecz żony skarżącego jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego).

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.