Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1790693

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 14 września 2015 r.
II SA/Gl 644/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania określonych robót budowlanych na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Wojewoda (...) uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) r., znak: (...) w zakresie orzekającym o terminie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki nr 1, obręb (...) przy ul. (...) w S., stanowiącej własność L. D. w celu wykonania robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę nr (...) z dnia (...) r., polegających na dociepleniu ściany budynku zlokalizowanej na działce nr 2, obręb (...), przy ul. (...) w S.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca L. D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia wskazała, że realizacja udzielonego pozwolenia na wejście spowoduje nieodwracalne skutki.

Na mocy zarządzenia z dnia 1 lipca 2015 r. wezwano skarżącą m.in. do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w szczególności poprzez wskazanie okoliczności wykazujących, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

W piśmie z dnia 28 lipca 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki i w związku z powyższym odpadną podstawy do jej zaskarżenia. Nadto stwierdziła, że wykonanie decyzji może spowodować dla niej poważne niebezpieczeństwo i wyrządzić poważna szkodę, gdyż z powodu wtargnięcia na jej teren została już wcześniej naruszona granica nieruchomości, zostało również zniszczone ogrodzenie nieruchomości co może nastąpić ponownie w przypadku ponownego wtargnięcia na jej teren.

Zarządzeniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. doręczono uczestnikom postępowania odpis skargi i odpowiedzi na skargę wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższego uprawnienia nikt jednak nie skorzystał.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym stopniu każdą ze stron postępowania.

Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Jednakże w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności.

Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tak więc z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z orzecznictwem przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową i niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowanej wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie istnieje w niniejszej sprawie.

Należy podkreślić, że istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) jest umożliwienie inwestorowi wejścia na teren nieruchomości należącej do innej osoby, w celu wykonania robót przygotowawczych lub robót budowlanych na nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Przedmiotowa decyzja z założenia zatem w pewien sposób utrudnia lub ogranicza korzystanie z nieruchomości, której dotyczy. Dlatego samo powołanie się na takie ograniczenie lub utrudnienie jest niewystarczające i nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji wydanej na podstawie tego przepisu. Przywołane we wniosku okoliczności nie uprawniają do oceny, że wykonanie zaskarżonej decyzji, do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, spowoduje trudne do odwrócenia skutki po stronie skarżącej. Należy mieć przy tym również na uwadze, że wykonanie docieplenia ściany budynku nie wywołuje skutku o charakterze nieodwracalnym. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wykonanie robót budowlanych jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym, i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako nie dający się odwrócić.

Przede wszystkim należy jednak podnieść, że wykonanie ocieplenia budynku na działce sąsiedniej nie stanowi bezpośredniego następstwa (skutku) wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowi bowiem skutek wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) r.

Należy również wyjaśnić, odnosząc się do argumentów podnoszonych przez stronę, że jeżeli w wyniku korzystania przez inwestora z należącej do skarżącej nieruchomości powstanie szkoda, to na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym inwestor zobowiązany jest do jej naprawienia. Sam fakt wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości nie oznacza jednak, że taka szkoda w ogóle nastąpi.

Zasadności wniosku nie można upatrywać również w wadliwości zaskarżonego aktu. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie. Bowiem o ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.