Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1437378

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 19 stycznia 2012 r.
II SA/Gl 572/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie NSA: Bonifacy Bronkowski (spr.), Ewa Krawczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie grzywny za nieudostępnienie do oględzin pomieszczeń w związku z obowiązkiem wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) (znak (...)) wydanym na podstawie art. 88 § 1 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nałożył na S. B. grzywnę w wysokości 50 zł za nieudostępnienie w dniu 5 lutego 2011 r. do oględzin najniżej położonych pomieszczeń w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w S. Odrębnym postanowieniem z tej samej daty nr (...) taką samą grzywną organ ten nałożył z tego samego powodu na S. B.

W zażaleniu do (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 marca 2011 r. S. i S. B. jako przedmiot zaskarżenia wskazali postanowienie z dnia (...) r. nr (...), uznając je za bezpodstawne i bezzasadne.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) r. Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył postępowanie zażaleniowe wskazując, jako podstawę tego rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 88 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia opisał przebieg postępowania w którym zaszła potrzeba oględzin pomieszczeń w budynku mieszkalnym małżonków B., których termin został wyznaczony na dzień 5 stycznia 2011 r., o czym zostali oni powiadomieni w dniu 20 grudnia 2010 r. W wyznaczonym dniu nieruchomość nie została jednakże do oględzin udostępniona co skutkowało wymierzeniem grzywny na podstawie art. 88 k.p.a. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania zażaleniowego S. B. zmarła co uzasadniało umorzenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 88 § 1 k.p.a. postępowania zażaleniowego w sprawie nałożenia na nią grzywny. Zobowiązanie z tytułu grzywny nie przechodzi bowiem na spadkobierców a jest związane ściśle z osobą ukaraną. Umorzeniu na tej samej podstawie podlegało też zdaniem organu odwoławczego postępowanie z zażalenia S. B. Nie jest on bowiem stroną postępowania wpadkowego w przedmiocie wymierzenia grzywny jego żonie. Grzywna wymierzona jego żonie jest bowiem ściśle związana z jej osobą jako dotycząca jej ściśle osobistych praw i obowiązków, które również po jej śmierci nie przeszły na inne osoby. Stwierdził też organ drugiej instancji, że S. B. miał możliwość zaskarżenia postanowienia z dnia (...) r. nr (...), którym jemu wymierzono grzywnę w kwocie 50 zł, czego jednak nie uczynił.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie organu drugiej instancji S. B. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem w sprawie nałożenia grzywny, ewentualnie o jego zmianę poprzez "umorzenie postępowania mandatowego". Nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił, że z rażącym naruszeniem prawa ukarano grzywną S. B. oraz bezpodstawnie przyjęto, iż nie zaskarżył on postanowienia o jego ukaraniu grzywną. O tym, że zażalenie wniesiono od obu postanowień świadczy zdaniem skarżącego okoliczność, że zostało ono podpisane zarówno przez niego jak i jego żonę. Również z uzasadnienia zażalenia wynika, że zostało ono wniesione przez obojga. Podkreślił dalej skarżący, że oba postanowienia posiadały " taką samą sygnaturę tj. (...)" i dlatego organ powinien wezwać ich do sprecyzowania co jest przedmiotem zażalenia, czego nie uczynił. Wobec śmierci żony w toku postępowania zażaleniowego niedopuszczalnym było zdaniem skarżącego wypowiadanie się przez organ drugiej instancji w przedmiocie zasadności wymierzenia jej grzywny.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto stwierdził, że jakkolwiek można by podzielić zarzut skargi co do bezprzedmiotowości wypowiedzenia się w kwestionowanym postanowieniu co do kwestii zasadności ukarania grzywną S. B., to zdaniem organu uchybienie to nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2012 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dołączonej do tego pisma opinii technicznej w przedmiocie lokalizacji jego budynku oraz budynku sąsiada dla wykazania, że wyznaczenie oględzin, w związku z którymi doszło do wymierzenia grzywny, było niepotrzebne i bezprzedmiotowe. Podobne stanowisko, co do bezpodstawnego przeprowadzenia dowodu z oględzin zajął skarżący w piśmie procesowym stanowiącym załącznik do rozprawy sądowej w dniu 19 stycznia 2012 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wzruszenia.

W świetle treści wniesionego przez skarżącego i jego małżonkę zażalenia z dnia 28 marca 2011 r. nie może ulegać wątpliwości, że na pewno dotyczyło ono otrzymanego w dniu 23 marca postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) r. nr (...), tj. postanowienia o ukaraniu grzywną S. B. W tym też przedmiocie, tj. odnośnie zażalenia tylko na to postanowienie zostało wydane zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji. Z tego też względu Sąd nie był uprawniony i nie mógł odnieść się do zarzutów w przedmiocie zasadności ukarania skarżącego grzywną postanowieniem PINB w S. z dnia (...) r. nr (...). Jeżeli skarżący uważał, że ww. zażaleniem zaskarżył również to postanowienie to powinien domagać się rozpoznania tego zażalenia przez wydanie przez (...) WINB w K. stosownego postanowienia. Ewentualnie powinien złożyć zażalenie na bezczynność tego organu w przedmiocie nie rozpoznania zażalenia na postanowienie nr (...), a w dalszej kolejności (gdyby zażalenie na bezczynność nie odniosło pożądanego skutku) wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Tylko przy rozpoznaniu takiej skargi Sąd byłby uprawniony do wypowiedzenia się co do zarzutu skarżącego, że przedmiotem zażalenia z dnia 28 marca 2011 r. było również postanowienie nr (...). Należy bowiem zaakcentować, że o ukaraniu skarżącego grzywną orzeczono odrębnym postanowieniem, co uzasadniało wydanie przez organ odwoławczy w przedmiocie zażalenia na to postanowienie odrębnego orzeczenia.

Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia (...) WINB z dnia (...) r. należało potwierdzić zajęte w nim stanowisko, że postępowanie z zażalenia skarżącego jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 126 k.p.a. Zobowiązanie z tytułu ukarania grzywną jest bowiem zobowiązaniem ściśle osobistym, dotyczy niezbywalnych praw i obowiązków ukaranego, nie podlega przejściu na inne podmioty ani w drodze dziedziczenia ani w drodze czynności prawnych. Jedynym podmiotem który ma interes prawny do wniesienia zażalenia na ukaranie grzywną jest zatem ukarany. To oznacza, że inne podmioty nie mają przymiotu strony w postępowaniu zażaleniowym, którego przedmiotem jest postanowienie o ukaraniu grzywną. Postępowanie z zażalenia takiego innego podmiotu podlega w konsekwencji umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a. jako bezprzedmiotowe, gdyż zostało ono wszczęte przez podmiot który w tym postępowaniu nie miał przymiotu strony w rozumieniu art. 144 § 1 k.p.a.

Skoro skarżący w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o ukaraniu grzywną jego żony nie miał przymiotu strony to nie ma on również prawa kwestionować tej części zaskarżonego postanowienia, która dotyczy jego żony. Oznacza to również, że także Sąd z jego skargi nie może kontrolować tego postanowienia w tej części. Z tego też względu Sąd nie mógł odnieść się ani do stanowiska skarżącego co do zasadności nałożenia grzywny na S. B. ani do treści dokumentów o przeprowadzenie dowodu z których skarżący wniósł w postępowaniu sądowym.

Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wobec oddalenia skargi brak było w związku z treścią art. 209 tej ustawy podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

su.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.