II SA/Gl 518/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3096522

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2020 r. II SA/Gl 518/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski.

Sędziowie Asesor: WSA Tomasz Dziuk, NSA Łucja Franiczek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Prezydent Miasta B. po rozpoznaniu wniosku W. F. i T. G., działających w ramach spółki cywilnej "A.", ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy istniejącej myjni samochodowej samoobsługowej o jedno stanowisko niezadaszone na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1, obręb K. przy ul. (...) w B.

Po rozpatrzeniu odwołania B. Z. decyzją z dnia (...) r. utrzymano powyższą decyzję w mocy, zaś skargę na decyzję ostateczną oddalono na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 276/19.

Inwestorzy wnioskiem z dnia (...) r. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy przedmiotowej myjni samochodowej o jedno stanowisko zadaszone oraz budowy ekranu akustycznego.

Po rozpoznaniu wniosku organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla spornej inwestycji.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że dla przedmiotowego terenu brak jest obowiązującego planu miejscowego. Na podstawie analizy przestrzennej organ stwierdził, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), który to przepis zacytowano. W obszarze analizowanym występuje zabudowa o mieszanej, niejednolitej funkcji. Na sąsiednich działkach, zlokalizowanych po zach. stronie ulicy, znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne - rozproszone, baza transportu samochodowego, maszyn budowlanych, plan składowy, pawilon handlowo-usługowy, stacja paliw. Po drugiej stronie ulicy (drogi powiatowej) znajduje się zabudowa mieszkalna jednorodzinna, warsztat samochodowy, stacja obsługi, sklep z częściami samochodowymi, plac targowy. W ocenie organu, funkcjonowanie myjni nie narusza ładu przestrzennego. Wnioskowana rozbudowa spowoduje zwiększenie dotychczasowej myjni o 25%. Po rozbudowie myjnia zajmować będzie ok. 182 m2, tj. ok. 6% powierzchni działki. Jest to wskaźnik dwukrotnie mniejszy od średniej w obszarze analizowanym (14,29%). Ustalone wskaźniki urbanistyczne nie różnią się od ustalonych w poprzedniej decyzji. W celu ochrony działki skarżącego, organ ustalił też warunek budowy ekrany akustycznego celem ochrony przed hałasem i mgłą wodną.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 28, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 114 ust. 2 i art. 115 Prawa ochrony środowiska i art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu. Jego zdaniem, organ był zobowiązany dokonać oceny terenu pod katem przesłanek z art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska po ustaleniu rodzaju terenu o przeważającym przeznaczeniu. Bez znaczenia są zapisy studium. Na przedmiotowym obszarze w promieniu ok. 220 m i pow. około 15,5 ha, obiekty usługowe stanowią zaledwie ok 16% zabudowy, co nie pozwala na stwierdzenie, że jest to teren zabudowy usługowo-mieszkaniowej.

Nie zbadano też kolejności powstania różnej zabudowy. Inne zasady powinny obowiązywać, gdy zabudowa mieszkaniowa powstała wcześniej, niż działalność uciążliwa.

Nadto, organ I instancji nie zbadał kręgu stron postępowania. Nie wyjaśnił też przesłanek ustalenia powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 30%, zaś faktycznie obszar taki zajmuje zaledwie ok. 7-8% powierzchni działki z powodu utwardzenia gruzem i tłuczniem. Nie uwzględniono też poziomu hałasu z urządzeń myjni, działającej od (...) r. Skarżący sprzeciwił się też realizacji ekranu akustycznego przy granicy jego nieruchomości, co spowoduje zniszczenie istniejącego żywopłotu. Zarzucił, że w decyzji pominięto problem zanieczyszczenia środowiska z powodu rozwiewania chemikaliów z myjni.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego, stwierdziło, że w niniejszej sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany w promieniu 50m, czyli 3-krotna szerokość frontu działki inwestora, tj. 14m. Zgodnie z wynikami analizy przestrzennej, w obszarze występuje zabudowa mieszana. Przez teren działki przebiega napowietrzna linia wysokiego napięcia. Zatem teren jest predysponowany do lokalizacji funkcji usługowych związanych z obsługą motoryzacji. Prawidłowo wyznaczono też parametry wnioskowanej inwestycji. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (30%), jest racjonalny z uwagi na funkcję obiektu i sposób odprowadzania wód opadowych. Sporne przedsięwzięcie nie kwalifikuje się też do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem organ nie miał obowiązku badania dopuszczalnego poziomu hałasu i zanieczyszczeń w środowisku. W decyzji zawarto też wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Stąd też decyzja spełnia wymogi z art. 61 ustawy o planowaniu.

Zatem odwołania nie uwzględniono.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. z powodu nierozpoznania wszystkich zarzutów odwołania,

- art. 61 ustawy o planowaniu z powodu ustalenia warunków zabudowy dla myjni w obszarze istniejącej zabudowy mieszkaniowej,

- art. 28 w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. z powodu nieprzyznania statusu strony wszystkim właścicielom nieruchomości, na które oddziaływuje planowana myjnia.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, że Kolegium nieprawidłowo rozpoznało sprawę negatywnego oddziaływania myjni na środowisko z powodu zanieczyszczenia chemicznego oraz nadmiernego hałasu, zważywszy na usytuowanie w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Nie uwzględniono bowiem regulacji dotyczących ochrony środowiska. Nie ustalono też prawidłowo kręgu stron.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenia podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik uczestnika postępowania (inwestora) wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że ekran akustyczny zaprojektowano z materiałów przezroczystych i nie przewidziano likwidacji żywopłotu celem jego budowy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie w oparciu o prawidłowo wyznaczony obszar analizowany zasadnie organy administracji ustaliły warunki zabudowy dla istniejącej myjni samochodowej o jedno stanowisko (zadaszone) oraz budowy ekranu akustycznego. Kwestionowana decyzja nie przesądza o usytuowaniu tych obiektów w konkretnym miejscu działki inwestycyjnej. Kwestia ta zostanie rozstrzygnięta dopiero na etapie pozwolenia na budowę, kiedy to inwestorzy zobowiązani będą do przedłożenia projektu budowlanego spełniającego wymogi Prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych. Obszar analizowany wyznaczono jako minimalny (50m, czyli 3-krotna szerokość frontu działki, tj. 14m).

Z uwagi na charakter inwestycji oraz istotne ograniczenia w zabudowie działki inwestorów z uwagi na przebiegająca linię energetyczną, brak podstaw do kwestionowania granic obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 1 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z punktu widzenia zasady dobrego sąsiedztwa, zdefiniowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu..., wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 293), nie ma żadnego znaczenia fakt, w jakiej kolejności powstawała na tym terenie zabudowa i jaka funkcja jest przeważająca. Ustawodawca jednoznacznie odnosi zasady zabudowy do co najmniej jednej działki sąsiedniej. Skarżący nie neguje zaś ustaleń organów, że w wyznaczonym obszarze znajduje się zabudowa usługowa. Szczegółowy opis zabudowy zamieszczono w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Sporna inwestycja ma zaś niewątpliwie charakter usługowy. Wydanie decyzji pozytywnej nie było też oparte na zapisach studium, które co prawda organ I instancji przytoczył, lecz nie stanowiły one podstawy rozstrzygnięcia. Dopiero uchwalenie planu miejscowego dla przedmiotowego terenu zmienić może zasady jego zabudowy. Jednak brak planu miejscowego nie może skutkować niemożnością zabudowy. Zróżnicowana zabudowa co do wskaźników i funkcji stanowi zaś podstawę do ustalenia warunków dla realizacji różnych funkcji - mieszkaniowej i usługowej. Gdy zaś idzie o wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, przywołane rozporządzenie nie określa kryteriów jego wyznaczenia. Zasadnie zatem Kolegium podało, że istotny jest charakter inwestycji. Nie ma też znaczenia fakt, że obecnie teren myjni jest w znacznym zakresie utwardzony. Dopiero na etapie zgłoszenia obiektu do użytkowania podlegać będzie weryfikacji sposób zabudowy i spełnienia wymogów zawartych w decyzji. Niezgodności w tym zakresie mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Nie mógł też odnieść skutku sprzeciw skarżącego wobec planowanego ekranu akustycznego. Zgodnie z zapisami decyzji, ekran ten należy wypełnić materiałami niepowodującymi zacienienia działki sąsiedniej. Decyzja nie przesądza o jego lokalizacji. Na wycinkę żywopłotu inwestorzy byliby zaś zobligowaniu do uzyskania zezwolenia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55). Na tym etapie nie sposób przyjąć, że takie zezwolenie zostałoby wydane. Gdy zaś idzie o przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, to zbadanie, czy funkcjonująca myjnia powoduje tego rodzaju uciążliwości, należy do organów ochrony środowiska. Podobnie, organy te kontrolują także prawidłowość gospodarki wodno-ściekowej.

Zgodnie z wymogami rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zapisuje się w decyzjach tego rodzaju poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia (§ 2 pkt 4), zaś ustalenia wymagań ochrony interesów osób trzecich zapisuje się poprzez określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwość korzystania z mediów, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby (§ 2 pkt 7). Wymogi w tym zakresie zawarto w decyzji zgodnie z powyższą regulacją.

Wbrew zarzutom skarżącego, brak było zatem podstawy prawnej do oceny terenu pod katem przesłanek z art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219). Wyegzekwowanie przestrzegania norm hałasu dla określonego rodzaju terenu następuje dopiero po zrealizowaniu inwestycji w odrębnym postępowaniu przed organami ochrony środowiska.

Na etapie decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest tylko ustalenie, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) oraz z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Jednakże myjnie samochodowe nie zostały wymienione w tym rozp. Zatem przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy inwestorzy nie byli zobligowaniu do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Gdy zaś idzie o zarzut pominięcia wszystkich stron w postępowaniu, kwestia ta może skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego wyłącznie na wniosek podmiotu pozbawionego udziału zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 k.p.a. Zatem skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu pozbawienia innej osoby udziału w postępowaniu.

Należy też wyjaśnić, że o ile decyzja o warunkach zabudowy spowodowała obniżenie wartości nieruchomości skarżącego, przysługują mu roszczenia odszkodowawcze w trybie art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu. Przedmiotowa inwestycja spełnia bowiem wymogi z art. 61 ust. 1 tej ustawy.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.

mr

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.