Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 664706

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 25 czerwca 2010 r.
II SA/Gl 403/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie: NSA Bonifacy Bronkowski, WSA Rafał Wolnik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi P.M. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia

1.

odrzucić skargę,

2.

zwrócić skarżącemu kwotę (...) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. obecnie skarżący P. M. wystąpił do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o zwrot zawyżonej opłaty w kwocie 425,00 złotych za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki (...) o nr rejestracyjnym (...). W uzasadnieniu swojego wniosku powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04.

Prezydent Miasta K. udzielił odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia (...) r., nr (...). Poinformował w nim wnioskodawcę, że o braku podstaw do zwrotu części uiszczonej opłaty za kartę pojazdu został już wcześniej poinformowany pismem z dnia (...) r., nr (...). Wskazał, że w powyższym piśmie poinformowano skarżącego również o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z którego to prawa skarżący nie skorzystał.

Pismem z dnia (...) r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot nienależnie pobranej opłaty w wysokości 425,00 zł W uzasadnieniu przyznał, że już wcześniej występował z wnioskiem o zwrot tej opłaty, jednakże uzyskana wówczas odmowa zwrotu nie jest równoznaczna z ostatecznym rozstrzygnięciem w postępowaniu administracyjnym. W jego ocenie na ponowną odmowę zwrotu opłaty przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, co niniejszym czyni. Na poparcie swojego stanowiska w tej kwestii skarżący powołał wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 573/08. W dalszej części skarżący merytorycznie uzasadnił swoje żądanie powołując się na wskazany już wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii.

W odpowiedzi na to wezwanie Prezydent Miasta K. pismem z dnia (...) r., nr (...), podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia (...) r. Wskazał, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2006 w sprawie opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421). Weszło ono w życie w miejsce poprzedniego rozporządzenia dopiero w dniu 15 kwietnia 2006 r., a tym samym należy uznać, że opłata za kartę pojazdu pobrana została na podstawie obowiązujących przepisów. Organ rejestrujący pojazdy jest bowiem wykonawcą przepisów i nie może ich kwestionować.

W skardze wniesionej na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności oraz uznanie prawa skarżącego do zwrotu zawyżonej części opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu powtórzył argumenty tak procesowe, jak i merytoryczne zawarte wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r. potwierdzające dotychczasową linię orzecznictwa w podobnych sprawach.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał przy tym prezentowane do tej pory stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. oraz zgodnie z art. 3 § 3 tej ustawy orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Wniesiona skarga została oparta na przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poddającym jurysdykcji sądów administracyjnych sprawy skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA z 2008 r., Nr 2, poz. 21) stwierdził, że na podstawie tego przepisu przysługuje skarga do sądu administracyjnego na skierowanie do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), gdyż jest to sprawa administracyjna, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził ponadto, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty był w sprawie indywidualnej, został skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny kontrolowanej sprawy zbadania wymagała kwestia dopuszczalności skargi. Wskazać należy, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. W odniesieniu do aktów lub czynności wskazanych w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obowiązek ten został określony w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W świetle przywołanego przepisu należy zatem zwrócić uwagę na wcześniejsze skierowane do skarżącego pismo Prezydenta Miasta K. Pismo to noszące datę (...) r. i opatrzone nr (...), stanowiło odpowiedź na pisemny wniosek skarżącego z dnia (...) r., w którym po raz pierwszy domagał się zwrotu "nadpłaty" za wydanie karty pojazdu nr (...) dla samochodu marki (...), uiszczonej w (...) r. W piśmie tym po raz pierwszy też odmówiono skarżącemu zwrotu nadpłaconej opłaty za wydaną kartę pojazdu. Tę pisemną odpowiedź skarżący otrzymał - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru - w dniu (...) r. Porównując treść tego pisma z następnym pismem organu z dnia (...) r. należy stwierdzić, że dotyczyło ono tej samej sprawy indywidualnej, skierowane zostało do tego samego podmiotu, odnosiło się do tego samego uprawnienia tego podmiotu, zaś uprawnienie to oparte zostało na tych samych podstawach prawnych (por. rozważania zawarte w postanowieniach NSA z dnia 2 lipca 2008 r., I OSK 777/08, (w:) Lex Nr 506808 oraz z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OSK 992/08, niepublik.). Mając na uwadze powyższe ustalenia należy stwierdzić, że czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu opłaty za wydaną w 2005 r. kartę pojazdu nr (...) dla samochodu (...), rozpoczął swój bieg w dniu (...) r., a zatem skarżący mógł skutecznie wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa do dnia (...) r. Tymczasem kolejne pismo, które ewentualnie można byłoby uznać za wniosek o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł do organu dopiero w dniu (...) r. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co powoduje konieczność uznania przez Sąd niedopuszczalności jego skargi na akt Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu, a w konsekwencji jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do przywołanego przez skarżącego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 573/08, to skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela wyrażonego w tym wyroku poglądu. W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd ten należy uznać za odosobniony, zaś wskazane w uzasadnieniu tego wyroku argumenty za nieprzekonywujące w związku z argumentami przytoczonymi powyżej (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 992/08; postanowienia tut. Sądu z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 1030/08 oraz z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 671/09).

W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.