Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 11 czerwca 2008 r.
II SA/Gl 387/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. i A. W. na decyzję Wojewody S. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Wojewoda S. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia (...) r. nr (...), znak (...) zatwierdzającą projekt budowlany zamienny obejmujący zmiany w stosunku do projektu budowlanego i dokonującej zmiany w części dotyczącej projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia (...) r. nr (...) o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w B. przy ul. (...) na działce o nr ewid. (...) k.m. (...), dla T. i I. P.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżące K. P. i A. W. zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty B. z dnia (...) r. W jego uzasadnieniu wskazały przede wszystkim, iż wykonanie decyzji organu I instancji spowoduje nieodwracalność skutków w postaci przystąpienia przez inwestorów do robót budowlanych. W ocenie skarżących za wstrzymaniem wykonania przemawia także nieuregulowana kwestia własnościowa nieruchomości, a także prowadzone postępowania sądowe. Ewentualne koszty i nieodwracalność prowadzenia inwestycji zdaniem skarżących powinny wykluczać możliwość jej wykonania do czasu rozpatrzenia zarzutów zawartych w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji przesłano pismem z dnia 15 maja 2008 r. uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Do dnia wydania niniejszego postanowienia uczestnicy nie ustosunkowali się do powyższego wniosku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżące wniosły o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty B. z dnia (...) r., a więc decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., należało uczynić decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II Instancji.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Sąd winien ocenić te okoliczności zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora jak i pozostałe strony postępowania.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd.

Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżące nie wskazały żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, nie przybliżyły też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie, tzn. nie wykazały, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, nadto zaś, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącym, mogłoby dojść do powstania szkody, ale nie po stronie skarżącej, a po stronie inwestorów.

Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić również sformułowane we wniosku zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem powołanych przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem władny do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić co do zasady podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie.

Także biorąc pod rozwagę okoliczności nie powołane przez skarżących, a rozważane przez Sąd z urzędu, nie można wskazać ewentualnych niebezpieczeństw o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku powyższym wniosek skarżących podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 omawianej ustawy.