Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 20 października 2008 r.
II SA/Gl 346/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie WSA: Maria Taniewska-Banacka (spr.), Elżbieta Kaznowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchylenia czynności egzekucyjnych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) Starosta B. nakazał H. K., G. K. i Z. K. udostępnienie terenu swojej posesji w P. przy ul. (...) celem uzupełnienia ubytków tynku ścian granicznych budynku gospodarczego należącego do M. H., usytuowanego przy ul. (...) - w terminie od (...) do (...) r. Decyzja ta w części dotyczącej nałożonego obowiązku została utrzymana w mocy decyzją Wojewody (...) z dnia (...) nr (...). Wojewoda (...) uchylił natomiast decyzję w części dotyczącej terminu jej wykonania określając czas korzystania z nieruchomości przy ul. (...) jako (...) dni.

Z uwagi na niewykonanie obowiązku wynikającego z wskazanej wyżej ostatecznej decyzji Starosta B. skierował do H., G. i Z. K. upomnienie wzywające do dobrowolnego wykonania obowiązku z pouczeniem, iż w przeciwnym wypadku zostanie wszczęte na ich koszt postępowanie egzekucyjne

Wobec faktu, iż H., G. i Z. K. nadal nie wykonywali nałożonego na nich obowiązku Starosta B. w dniu (...) r. wystawił tytuł wykonawczy nr (...). Tego samego dnia, postanowieniem nr (...), nałożył na zobowiązanych obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości po (...) zł na każdego zobowiązanego oraz opłaty egzekucyjnej w wysokości po (...) zł, wyznaczając nadto kolejny termin wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku udostępnienia terenu posesji M. H. celem umożliwienia jej otynkowania ściany budynku gospodarczego. Postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia H., G. i Z. K. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...), a wniesiona skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 739/02.

Jak wynika z akt sprawy po nałożeniu na nich grzywny w celu przymuszenia zobowiązani nadal nie wykonywali nałożonego na nich obowiązku, nie uiścili też nałożonej grzywny. W to miejsce wnosili do organu pisma żądające zaniechania bezprawnych, ich zdaniem, czynności, podejmowali także próby wzruszenia nakładającej na nich rzeczony obowiązek ostatecznej decyzji z (...) r. domagając się orzeczenia jej nieważności (skarga kasacyjna G. K. i H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 3683 - 3684/02 w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r., Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2005 r. sygn. akt II OSK 15/05).

Starosta B. pismami z dnia (...) r. wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznego postanowienia tego Starosty o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwotach po (...) zł na każdego zobowiązanego. W upomnieniach zagrożono, że w wypadku nieuiszczenia kwoty (...) zł oraz opłaty egzekucyjnej wraz z kosztami upomnienia w terminie 7 dni zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Wobec bezskutecznego upływu terminu Starosta dnia (...) r. wystawił tytuły wykonawcze i przesłał je Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. Organ egzekucyjny przystąpił do egzekucji, doręczając (...) r. tytuły z pouczeniem o prawie do zgłoszenia zarzutów. Zarzuty takie zostały przez G. i H. K. wniesione i w wyniku ich rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) uchyliło zaskarżone postanowienia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Rozpoznając powtórnie sprawę zarzutów wniesionych przez G. i H. Starosta postanowieniem z (...) r. nr (...) uznał zarzuty za bezzasadne, a SKO w K. postanowieniem z (...) r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Wniesiona przez H. i G. K. skarga w przedmiocie stanowiska wierzyciela została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalona wyrokiem z dnia 15 września 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 1921/03. Z kolei skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. II OSK 41/06.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zobowiązani nadal nie wykonywali nałożonego na nich decyzją z (...) r. obowiązku, a pismem z dnia (...) r. poinformowali wręcz, iż cyt. "żadne kary, egzekucje i szantaże" nie wymuszą na nich udostępnienia M. H. posesji, zapytując czy w następnej kolejności organ zastosuje cyt. "biczowanie".

Z uwagi na śmierć M. H. (w dniu (...) r.) Starosta B. decyzją z dnia (...) r. nr (...) stwierdził na podstawie art. 162 k.p.a. wygaśnięcie decyzji z (...) r. nakładającej na zobowiązanych obowiązek udostępnienia posesji. Decyzja ta po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez B. H-S. oraz W. Z. została utrzymana przez Wojewodę (...) decyzją z dnia (...) r. nr (...).

W konsekwencji, działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm. zwanej dalej u.p.e.a.) Starosta B. postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) umorzył postępowanie egzekucyjne mające przymusić zobowiązanych do wykonania ciążącego na nich wobec zmarłej M. H. obowiązku.

Z kolei postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Starosta B. postanowił uchylić czynności egzekucyjne, z wyjątkiem czynności związanych z egzekucją należności pieniężnych, dokonane w ramach postępowania wdrożonego w stosunku do H. K., G. K. i Z. K. mające na celu przymuszenie zobowiązanych do wykonania przedmiotowego obowiązku. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku ze śmiercią M. H. - jedynego podmiotu uprawnionego do żądania wykonania obowiązku - wskazaną wyżej decyzją z dnia (...) r. stwierdzono wygaśnięcie decyzji Starosty B. z (...) r., a następnie postanowieniem z dnia (...) r. umorzono prowadzone w tej materii postępowanie egzekucyjne. Podjęte rozstrzygnięcia są jednak aktami obowiązującymi dopiero od dnia ich uprawomocnienia i nie działają z mocą wsteczną, a zatem nie zmieniają faktu, że nałożone grzywny wyegzekwowano w okresie, gdy ciążący na zobowiązanych obowiązek był prawnie wymagalny i nie został wykonany dobrowolnie. Nadto nałożone grzywny ściągnięto w ramach odrębnego postępowania egzekucyjnego, tzn. egzekucji należności pieniężnych, które ostatecznie zakończono z chwilą wyegzekwowania należności. Organ podkreślił też, iż w myśl ustawy ściągnięte grzywny w celu przymuszenia mogą zostać zwrócone wyłącznie w razie wykonania przez zobowiązanego nałożonego nań obowiązku niepieniężnego i to tylko w uzasadnionych przypadkach. W odniesieniu do sytuacji H., G. i Z. K. nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek, która pozwalałyby wierzycielowi na ewentualny zwrot nałożonych grzywien. Ponadto powołana ustawa nie dopuszcza w ogóle możliwości zwrotu zobowiązanym poniesionych w trakcie postępowania kosztów i opłat egzekucyjnych.

Na otrzymane postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązani wnieśli zażalenie podnosząc, iż stanowi ono rażące pogwałcenie obowiązującego prawa i bezprawie, którego dopuścił się Starosta B. Zdaniem zobowiązanych w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego wszystkie czynności winny być uchylone a bezprawnie wyegzekwowane grzywny zwrócone. Ustawa nie przewiduje bowiem częściowego uchylenia czynności egzekucyjnych. Zażalenie, skierowane do SKO w K., zostało przez organ ten przekazane wedle właściwości Wojewodzie (...) postanowieniem z dnia (...) r. Z kolei H., G. i Z. K. pismem z dnia (...) r. złożyli dodatkowe kierowane do Wojewody (...) cyt. "Wezwanie do załatwienia sprawy", w którym wyrazili swoje podejrzenia wobec imiennie wskazanych urzędników.

Postanowieniem z dnia (...) nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując w uzasadnieniu, iż zgodnie z art. 60 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wydaje, w razie potrzeby, postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. W omawianej sytuacji Starosta B. wydając postanowienie z dnia (...) r. o uchyleniu czynności egzekucyjnych (z wyjątkiem czynności związanych z egzekucją należności pieniężnych), działał w oparciu o dyspozycję ww. przepisu. Przepis ten nie stanowi jednak samodzielnej podstawy do domagania się zwrotu wyegzekwowanych kwot - co zresztą słusznie podkreślił organ I instancji poprzez dookreślenie: "z wyjątkiem czynności związanych z egzekucją należności pieniężnych". Takie stanowisko wynika z samej dyspozycji art. 160 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którą: "umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich, nabyte na skutek tych czynności." Zdaniem Wojewody (...) przepisami, które regulują zwrot grzywien nałożonych w celu wymuszenia dokonania określonej czynności są art. 119-126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którymi grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości jedynie na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek,. W omawianej sprawie nie zachodzi taka sytuacja, ponieważ obowiązek, którego wykonanie miało zostać wymuszone poprzez nałożenie kary grzywny nie został wykonany. Ponadto, zdaniem Wojewody (...), "pozostają w mocy prawa osób trzecich, nabyte na skutek czynności egzekucyjnych", a w omawianej sytuacji Starosta B. jest wierzycielem, który określone prawa nabył. Starosta B., nie występuje bowiem jedynie jako organ egzekucyjny, ale również jako osoba trzecia, która nabyła na skutek czynności egzekucyjnych określone prawa, w tym wypadku prawa majątkowe, będące równowartością nałożonej (i ściągniętej) kary grzywny, w celu wymuszenia dokonania określonego obowiązku.

Pismem z dnia (...) r. G. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie organu II instancji wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, iż po otrzymaniu decyzji Wojewody (...) z dnia (...) r. utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną stwierdzającą wygaśnięcie nakładającej obowiązek udostępnienia posesji decyzji z (...) r. Starosta B. nie zamierzał podjąć czynności przewidzianych prawem, mimo że na podstawie art. 59 § 4 u.p.e.a. zobowiązany był do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego od (...) r. Dopiero po interwencjach i pouczeniach Starosta B. w dniu (...) r. umorzył postępowanie egzekucyjne, nie zamierzając jednak zwrócić wyegzekwowanych przez Urząd Skarbowy w B. i B. kar grzywien. Po kolejnych interwencjach u Starosty B. zostało wydane postanowienie "uchylające czynności egzekucyjne z wyjątkiem należności pieniężnych'" a więc wydane z rażącym naruszeniem art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i pozostające w sprzeczności z wydanym wcześniej postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 tejże ustawy. Skarżąca stwierdziła, iż nadal nie wie, które czynności zostały uchylone czy nałożenie kary grzywny czy jej wyegzekwowanie. Z kolei Wojewoda (...) w zaskarżonym postanowieniu z dnia (...) r. wydanym po 5 miesiącach jak twierdzi skarżąca cyt. "wymyślania jak obejść przepisy prawa" powielił bezprawie i rażące naruszanie prawa przez Starostę B. Zdaniem skarżącej postępowanie egzekucyjne umorzone prawomocnym postanowieniem uważane jest bowiem za niebyłe, w związku z tym Starosta zobligowany był przepisami art. 60 § 1 ustawy do uchylenia wszystkich dokonanych czynności a w związku z tym zwrotu kar grzywien ze stosownym zadośćuczynieniem i odsetkami. Skarżąca zakwestionowała także przywołanie przez Wojewodę (...) art. 126 u.p.e.a. uznając to za świadomy brak znajomości przepisów prawa. Zdaniem skarżącej nie jest również zgodna z prawem teza, iż Starosta B. występował w charakterze osoby trzeciej, która nabyła prawo do wyegzekwowanej grzywny. Skarżąca podkreśliła również, że za dokonanie czynności ściągnięcia kar grzywny zobowiązani zostali obciążeni kosztami, które obecnie Starosta także obowiązany jest im zwrócić. Bezzasadna i bezprawna odmowa zwrotu pieniędzy stanowi bowiem o bezpodstawnym wzbogaceniu przez Starostę i naruszeniu art. 405-414 Kodeksu cywilnego. W konkluzji skarżąca zażądała zasądzenia na jej rzecz stosownego odszkodowania i zwrotu kosztów sądowych.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia orzeczenie to poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy w obrocie prawnym znajduje się ostateczna, nie podlegająca w niniejszym postępowaniu kontroli decyzja z dnia (...) r. stwierdzająca na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego wygaśnięcie decyzji z (...) r. nakładającej na zobowiązanych obowiązek udostępnienia swej posesji M. H., a także ostateczna decyzja umarzająca postępowanie egzekucyjne z uwagi na śmierć M. H., powołująca jako podstawę umorzenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W myśl natomiast art. 60 § 1 ostatnio przywołanej ustawy umorzenie takie powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Skutek, o którym mowa, następuje z mocy samego prawa, a tym samym jego wystąpienie nie wymaga uprzedniego wydania przez organ egzekucyjny jakiegokolwiek aktu. Stosownie jednak do art. 60 § 1 u.p.e.a. w razie potrzeby organ wydaje postanowienie dotyczące uchylenia wskutek umorzenia postępowania czynności egzekucyjnych. W świetle przywołanego przepisu postanowienie to ma zatem charakter jedynie deklaratoryjny, ocena natomiast czy istnieje potrzeba jego wydania pozostawiona została uznaniu organu.

Sąd stwierdza, że postanowienie z dnia (...) r. nie wskazuje w czym organ upatrywał potrzebę, o której mowa powyżej. Z uwagi jednak na dopuszczalność wydania przedmiotowego postanowienia brak ten nie może być oceniany jako powodujący niezgodność z prawem.

Przedmiotem skargi i kontrowersji pomiędzy zobowiązanymi, w tym skarżącą, a organem egzekucyjnym, nie jest zresztą sama istota postanowienia (to zobowiązani domagali się bowiem uchylenia czynności egzekucyjnych) lecz kwestionowane przez zobowiązanych wskazanie przez organ egzekucyjny zarówno w osnowie decyzji jak też w uzasadnieniu, iż nie podlegają uchyleniu czynności egzekucyjne związane z egzekucją świadczenia pieniężnego, a tym samym wyegzekwowana grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego i koszty jej wymierzenia nie będą zobowiązanym zwrócone.

Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, że art. 59 u.p.e.a., wyliczający okoliczności powodujące konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, w istocie mieści w sobie dwie ich kategorie. Sytuacje, w których w trakcie prowadzonej egzekucji wyszło na jaw, iż postępowanie egzekucyjne było od początku bezprawne (np. w razie stwierdzenia, że zaszedł błąd wobec osoby zobowiązanego) oraz przypadki, w których postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w zgodzie z obowiązującym prawem, w pełnej zgodzie z przepisami podejmowane były też kolejne czynności (np. nakładane i egzekwowane grzywny w celu przymuszenia), a dopiero wskutek zajścia określonego zdarzenia dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego stało się bezprzedmiotowe (np. śmierć zobowiązanego). Okoliczność taka nie niweczy zatem prawidłowości dotychczas dokonanych czynności, a jedynie wskutek ich uchylenia uniemożliwia dalszą kontynuację egzekucji.

Dyferencjacja ta znajduje, zdaniem Sądu, odbicie w ocenie zakresu uchylonych w myśl art. 60 § 1 u.p.e.a. czynności egzekucyjnych. O ile bowiem w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego istniejącą od początku wadliwość uchyleniu podlegają wszystkie czynności organu egzekucyjnego, wszystkie bowiem obarczone są wadą pierwotną, o tyle w razie gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone było w zgodzie z prawem, a jego bezprzedmiotowość zaistniała dopiero wskutek okoliczności mającej miejsce w trakcie prawidłowo prowadzonego postępowania wówczas uchyleniu podlegają jedynie te czynności, które od zaistnienia wspomnianej okoliczności nie mogą już uprawniać do dalszego jej kontynuowania. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje tym samym w tych przypadkach uchylenia prawidłowo podejmowanych czynności wpadkowych takich jak nałożenie grzywny w celu przymuszenia i jej ewentualnej egzekucji.

Taka właśnie sytuacja, zdaniem Sądu zaistniała w niniejszej sprawie. H., G. i Z. K. zobligowani zostali ostateczną decyzją administracyjną do udostępnienia swej posesji celem umożliwienia sąsiadce przeprowadzenia naprawy ściany budynku. Do roku (...) decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym, a tym samym w zgodzie z prawem wskutek nie wykonania przedmiotowego obowiązku organ egzekucyjny wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne. W zgodzie z prawem nałożył też i wyegzekwował (wskutek braku jej dobrowolnego uiszczenia) grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku niepieniężnego, której to grzywny zobowiązani własnym działaniem mogli uniknąć spełniając ciążący na nich obowiązek niepieniężny. Legalność podejmowanych w tej mierze przez organ egzekucyjny działań nie podlega wątpliwości, potwierdzają ja bowiem przywołane wyżej prawomocne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Decyzja obligująca strony do udostępnienia swej posesji pozostawała w obrocie prawnym do czasu wydania przez organ I instancji decyzji o jej wygaśnięciu wskutek śmierci M. H. Wydana na podstawie art. 162 kodeksu postępowania administracyjnego decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ostatecznej, w odróżnieniu np. od orzeczenia o nieważności decyzji, nie unicestwia jednak decyzji pierwotnej z mocą wsteczną od daty jej wydania, a jedynie powoduje wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w określonej dacie. Także zatem uchylenie czynności egzekucyjnych nie może unicestwić działań prawnych, które w trakcie prawidłowo prowadzonego postępowania do czasu śmierci M. H. były podejmowane, w tym nałożenia na zobowiązanych, uporczywie uchylających się od wykonania nałożonego na nich ostateczną decyzją obowiązku niepieniężnego, grzywny w celu przymuszenia i obciążenia ich jej kosztami, a także wyegzekwowania nie uiszczonej grzywny i opłaty.

Skoro zatem umorzenie postępowania w przypadku, o którym mowa, nie unicestwiło bytu zgodnych z prawem czynności związanych z nałożeniem i wyegzekwowaniem nałożonej grzywny to jej zwrot mógłby być możliwy jedynie w okolicznościach określonych w art. 126 u.p.e.a. Przepis ten jednak regulując w sposób szczególny kwestię zwrotu grzywny w celu przymuszenia dopuszcza jej zwrot jedynie w wypadku wykonania obowiązku niepieniężnego, do którego zobowiązany był przymuszany co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Poprawnie zatem organy przywołały przepis ten w uzasadnieniach postanowień, poprawnie też organ I instancji wskazał, iż nałożone grzywny ściągnięto w ramach odrębnego postępowania egzekucyjnego, tzn. egzekucji należności pieniężnych, które ostatecznie zakończono z chwilą wyegzekwowania należności

W konsekwencji zaskarżone postanowienie a także poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego uznać należy za poprawne. W uzasadnieniu zaskarżonego aktu znalazł się wprawdzie niefortunny, słusznie zakwestionowany, passus, iż Starosta jest osobą trzecią, o której mowa w art. 60 § 1 u.p.e.a., kwestia ta nie wpłynęła jednak na merytoryczną poprawność postanowienia.

Tym samym Sąd w żadnej mierze nie podziela przekonania skarżącej, iż w myśl art. 60 u.p.e.a. wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązanym przysługuje zwrot wyegzekwowanej grzywny oraz opłat i kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Sądu niedopuszczalną byłaby bowiem taka interpretacja art. 60 u.p.e.a., która powodowałaby w efekcie, iż śmierć osoby, na rzecz której zobowiązani uporczywie nie wykonywali nałożonego na nich ostateczną decyzją obowiązku nie tylko w konkretnych przypadkach powodowałaby wygaśnięcie obowiązku związanego z osobą zmarłą lecz nadto wywoływałaby po stronie zobowiązanych korzystne skutki majątkowe w postaci "odzyskania" kwot uiszczonych bądź wyegzekwowanych tytułem środków egzekucyjnych i kosztów egzekucji.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.