Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 18 kwietnia 2008 r.
II SA/Gl 345/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w B. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. (...) Sp. z o.o. w B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia (...) r. znak: (...) w sprawie nałożenia grzywny w wysokości (...) zł w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości. W jego uzasadnieniu wskazano, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, wysokość orzeczonej grzywny, tj. kwoty (...) zł stanowi bowiem dla skarżącej znaczące obciążenie finansowe. Wykonanie na tym etapie postępowania grzywny orzeczonej w najwyższym jej wymiarze, w ocenie skarżącej zagraża stabilności finasowej przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.

Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Co więcej, nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody, nadto zaś, że skutki wykonania postanowienia byłyby trudne do odwrócenia. Wskazać należy, iż z zasady postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nie jest rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu. Nie może także stanowić argumentu w sprawie wyrażone przez stronę przekonanie, iż grzywna nałożona w najwyższym jej wymiarze, jest zbyt dolegliwa i zagraża stabilności finasowej przedsiębiorstwa. Istotą i funkcją grzywny w celu przymuszenia jest bowiem właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, w celu uniknięcia go, do wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, od którego wykonania uporczywie się uchyla.

Wobec powyższego wniosek podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 omawianej ustawy.