II SA/Gl 339/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2607578

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2018 r. II SA/Gl 339/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie WSA: Grzegorz Dobrowolski (spr.), Elżbieta Kaznowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2018 r. sprawy ze skargi E. K. (K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

"A" Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w J., ul. (...) złożyła do Wójta Gminy J. wniosek wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Punkt zbierania i odzysku surowców wtórnych przy ul. (...) w J.". Inwestycja jest planowana na działkach nr 1 oraz 2 położonych w J., przy ul. (...).

W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko organ gminy wystąpił o współdziałanie w przedmiocie ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach w piśmie (...) r., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w opinii sanitarnej z dnia (...) r. uznali, iż obowiązek taki powinien zostać nałożony. W konsekwencji Wójt Gminy J. postanowieniem z dnia (...) r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sam raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przedłożony (...) r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniem z dnia (...) r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając jego warunki. Podobnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w opinii sanitarnej z dnia (...) r. pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Organ prowadzący postępowanie zwrócił się również do biegłego celem wydania opinii:

1.

czy planowane przez "A" Sp. z o.o., Spółka Komandytowa przedsięwzięcie pn.: "Punkt zbierania i odzysku surowców wtórnych przy ul. (...) w J." może powodować jakiekolwiek uciążliwości poza działki nr 1 oraz 2 na których jest realizowane a jeżeli tak to, jakie uciążliwości,

2.

czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami prawa miejscowego dla Gminy J., w tym w szczególności z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J. oraz innymi przepisami prawa z zakresu ochrony środowiska regulującymi powyższe zagadnienie".

Opinia taka została przekazana (...) r. Biegły stwierdził niej, że po analizie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. nr (...) z dnia (...) r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Śląskiego poz. (...) z dnia (...) r.) można uznać, iż utworzenie punktu zbierania i odzysku surowców wtórnych na terenie działek nr 1, 2 przy ul. (...) w J. jest niezgodne z tym planem z tego powodu, że nie przewiduje się tego rodzaju inwestycji na tym terenie, a ponadto inwestycja nie spełnia warunku ograniczenia uciążliwości do granic działki (poprzez emisję zanieczyszczeń z kotła c.o. do powietrza atmosferycznego poprzez 7 m wysokości komin, między innymi na tereny zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej po zachodniej stronie.

W wyznaczonym terminie inwestor wniósł uwagi do sporządzonej opinii. Spółka wskazała m.in., że biegły przekroczył przysługujące mu kompetencje poprzez sugerowanie organowi wydania rozstrzygnięcia o konkretnej treści, błędnie wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy J., bezzasadnie wysunął wniosek, że na terenie działek 1, 2 nie jest możliwe prowadzenie punktu zbierania i odzysku surowców wtórnych, błędne uznał, że realizacja przedsięwzięcia przez wnioskodawcę może powodować uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, bezpodstawnie odniósł się w treści opinii do tematyki odpadów niebezpiecznych, bezzasadnie odwoływał się do oporu społecznego, jednoznacznie nie odpowiedział, co do zgodności planowanej inwestycji z Regulaminem utrzymania i czystości i porządku na terenie Gminy J., pomimo, że nie jest specjalistą wypowiadał się, co do treści zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, a co do zapisów regulaminu utrzymania czystości i porządku, pomimo, że jest specjalistą w dziedzinie z zakresu gospodarki wodno-ściekowej nie wypowiedział się jednoznacznie.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wójt Gminy J. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: "Punkt zbierania i odzysku surowców wtórnych przy ul. (...) w J." realizowanego na nieruchomościach, działkach nr 1 oraz 2 położonych w J., przy ul. (...). W uzasadnieniu stwierdził, że lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Otóż działki nr 1 oraz 2 są położone w jednostce planu oznaczonej B1P. Dla tego terenu (§ 26 planu) ustala się:

1)

przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny,

2)

przeznaczenie dopuszczalne:

a)

obiekty usługowe służące realizacji przeznaczenia podstawowego np. obiekty handlu,

b)

warsztaty rzemieślnicze,

c)

zabudowa przemysłu nieuciążliwego,

d)

budynki administracyjne i socjalne,

e)

dojazdy, dojścia, miejsca postojowe,

f)

urządzenia i sieci infrastruktury technicznej i telekomunikacyjnej,

g)

zieleń urządzona i izolacyjna, Ponadto w § 7 ust. 1 planu w zakresie ochrony środowiska ustala się:

1)

na obszarze objętym ustaleniami planu wprowadza się całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

2)

zakaz lokalizowania inwestycji, których działalność może powodować przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości poza działką budowlaną do której inwestor posiada tytuł prawny, określonych w aktach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska, z dopuszczeniem lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności,

3)

obowiązek utrzymania standardów emisyjnych dla obiektów budowlanych, zgodnie z aktami wykonawczym do ustawy Prawo ochrony środowiska.

Natomiast w ust. 3 pkt 2 zawarto zakazy:

a)

składowania surowców lub materiałów zawierających substancje toksyczne lub łatwopalne,

b)

składowania i utylizacji odpadów,

c)

odprowadzenia nieoczyszczonych ścieków do ziemi,.

Organ wskazał że z przedstawionej przez inwestora karty informacyjnej wynika, że planowane przedsięwzięcie polegało będzie na:

- wyładunku i segregacji odpadów, który odbywał się będzie w hali sortowni,

- segregacji mechanicznej i manualnej przywiezionych odpadów,

- wstępnej segregacji, odbiór odpadów gabarytowych i tarasujących (np. kartony, folia), szkła i odpadów niebezpiecznych w punkcie przyjęcia odpadów,

- załadunku odpadów na taśmę linii segregacji oraz dozór strumienia podawanego na taśmę,

- segregacji odpadów na linii sortowniczej, odbiór surowców tarasujących (duże gabaryty), oraz szkła, celem zwiększenia efektywności segregacji,

- segregacji manualnej polegającej na wydzielaniu ze strumienia odpadów surowców wtórnych: makulatury, folii, tworzyw sztucznych, szkła, metali żelaznych, metali nieżelaznych, odpadów problemowych itp.,

- wyładunku i segregacji manualnej surowców wtórnych pochodzących z selektywnej zbiórki i strumienia surowców wtórnych pochodzących z rynku,

- prasowaniu surowców wtórnych, tzw. miękkie (tworzywa sztuczne, papier, folie), a następnie transportowanie do magazynu makulatury, gdzie będą magazynowane do czasu dystrybucji poza zakład,

- odbiorze odpadów balastowych i kierowaniu do kontenerów, skąd okresowo (codziennie) będą wywożone do producentów paliwa alternatywnego RDF, lub na składowisko zewnętrzne, zlokalizowane poza zakładem właściwe dla Regionu IV.

Organ wskazał ponadto, że dokonując ustalenie czy planowane przedsięwzięcie pn. "Punkt zbierania i odzysku surowców wtórnych przy ul. (...) w J." jest zgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania, należy uwzględnić, iż:

1. Na terenie działek nr 1, 2 przy ul. (...) w J. planuje się punkt zbierania i odzysku surowców wtórnych, (czyli odpadów przeznaczonych do powtórnego wykorzystania).

2. Z treści art. 3. ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o zbieraniu odpadów, rozumie się przez to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit.b. (tj. tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów).

3. Z treści art. 3 ust.l pkt 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o odzysku, rozumie się przez to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku, którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce.

4. Z treści art. 3 ust. 1. pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o odpadach, rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

5. Z treści art. 3. ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o składowisku odpadów, rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów.

6. Z treści art. 3. ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o magazynowaniu odpadów, rozumie się przez to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące:

a)

wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę,

b)

tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów,

c)

magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów.

Organ gminy ocenił, że pojęcie "składy", "magazyny" nie jest zdefiniowane w aktach prawa miejscowego Gminy J., jak też w przepisach prawa powszechnie obowiązującego (w przeciwieństwie do definicji składowania odpadów czy też magazynowania odpadów, jakie podaje ustawa o odpadach i co zacytowano jw.). Zgodnie ze słowikiem języka polskiego za skład rozumie się między innymi "miejsce magazynowania towarów", a za magazyn "pomieszczenie do przechowywania towarów, surowców, sprzętu itp.". Pojęcie "magazynować" słownik PWN wyjaśnia, jako "składować, przechowywać coś w jakimś pojemniku lub pomieszczeniu". Termin "składować" wyjaśnia, jako "przechowywać towary", ale też "przechowywać materiały, substancje szkodliwe w takich warunkach, by nie zagrażały ludziom i środowisku naturalnemu". Na podstawie tych ustaleń można uznać, że odpad nie jest ani towarem ani surowcem ani też sprzętem itp. Odpad nie jest także materiałem czy też substancją szkodliwą (chyba, że jego posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany i wówczas staje się odpadem). Z powyższego wynika generalny wniosek, że na terenach Gminy J. o przeznaczeniu podstawowym takim, jaki jest na spornym terenie tj. na terenach zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny, nie można składować, gromadzić czy też magazynować odpadów. Ponadto zgodnie z MPZP Gminy J. - działalność zbierania i odzysku surowców wtórnych może być niedopuszczalna, jeśli powodować będzie uciążliwość dla sąsiednich nieruchomości.

Na skutek odwołania inwestora sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku Białej, które zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Wójta Gminy J. i sprawę przekazało mu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, iż nieuprawnione było oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłego (dotyczącej zarówno zgodności zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego, jak i możliwości zlokalizowania przedsięwzięcia). Ustaleń w tym zakresie powinien dokonać sam organ. Organ odwoławczy uznał, iż w sprawie nie wykazano bezspornie, lokalizacja powyższa jest niezgodna z ustaleniami planu.

Kolegium wskazało, iż przedmiotowe przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane na terenie, który zgodnie z zapisami uchwały nr (...) Rady Gminy J. z dnia (...) r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami: (...), (...), (...), (...) oraz granicą z gminą J. objęty jest jednostką strukturalną "B1P" - tereny zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny. Przeznaczeniem podstawowym są tu więc tereny zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny.

Za niewyjaśnioną, organ odwoławczy uznał kwestię naruszenia przepisu planu miejscowego wprowadzającego zakaz lokalizowania inwestycji, których działalność może powodować przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości poza działką budowlaną do której inwestor posiada tytuł prawny, określonych w aktach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska. A przesłanka powyższa będzie spełniona tylko wtedy gdy w sposób bezpośredni, konkretny wykaże się przekroczenie norm określonych w przepisach wykonawczych, co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane ani udowodnione. Z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy J. nie wynika, aby ustalenia w tym zakresie były prowadzone.

Organ odwoławczy nie zgodził się także z organem pierwszej instancji, iż jakiekolwiek oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie skutkować musi odmową określenia środowiskowych uwarunkowań. Nie podzielił również stanowiska, iż za skład rozumie się "miejsce magazynowania towarów, a za magazyn "pomieszczenie do przechowywania towarów, surowców, sprzętu". Zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy o odpadach przez odpad rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Skoro odpad stanowi każdą substancję i przedmiot to nie znaczy jak doszedł do przekonania organ I instancji, że nie może być towarem, surowcem czy sprzętem. Biorąc pod uwagę późniejsze etapy postępowania z odpadem jakim jest surowiec wtórny (bo o takie odpady w przedmiotowym postępowaniu chodzi) jest wręcz przeciwnie o czym świadczy choćby sama nazwa "surowiec wtórny".

Skargę na tę decyzję złożył E. K., właściciel sąsiedniej nieruchomości. Domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił organowi administracji naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 84 k.p.a. W jego ocenie SKO analizując sprawę całkowicie pominęło wnioski zawarte w sporządzonej w sprawie opinii i ograniczyło się do stwierdzenia, że nie podziela stanowiska przedstawionego przez biegłego. Biegły w opinii wskazał między innymi, że utworzenie punktu zbierania i odzysku surowców wtórnych na terenie działek nr 1, 2 przy ul. (...) w J. jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonym Uchwalą Rady Gminy J. nr (...) z tego powodu, że nie przewiduje się tego rodzaju inwestycji na tym terenie a ponadto inwestycja nie spełnia warunku ograniczenia uciążliwości do granic działki (poprzez emisję zanieczyszczeń z kotła c.o. do powietrza atmosferycznego poprzez 7 m wysokości komin).

W ocenie skarżącego nie można uznać, aby zasadnym było samodzielne kwestionowanie przez organ administracyjny opinii biegłego, czyli dowodu wymagającego wiadomości specjalnych. Zakwestionowanie opinii może skutkować przeprowadzeniem dowodu z opinii innego biegłego i dopiero wówczas podjęcie decyzji. Nie jest, więc zasadnym rozstrzygnięcie SKO w Bielsku-Białej i dążenie do ponownego rozpatrzenia sprawy przy uwzględnieniu jednoznacznej opinii biegłego.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. możliwe jest w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji, w którym wydana została zaskarżona decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko, gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. Może to mieć miejsce jeśli organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, jeśli wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 518-519).

Z powyższego wynika, iż wydanie decyzji kasacyjnej wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być zatem podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wykładnia rozszerzająca analizowanego przepisu jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081) "właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla inwestycji realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących, dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, dla inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej realizowanych na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską, dla inwestycji w zakresie budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego realizowanej na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym, a także dla inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących realizowanych na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących".

W ocenie składu orzekającego rozstrzygnięcie Wójta Gminy J. było przedwczesne a powoływane w jego uzasadnieniu okoliczności oraz sposób ich wykazania budzą poważne wątpliwości.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań nastąpiła z powodu braku zgodności lokalizacji zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ma to wynikać z dwóch okoliczności. Pierwsza związana jest z tym, iż plan miejscowy nie przewiduje, w sposób wyraźny, iż na terenie oznaczonym symbolem B1P planu, prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Są to bowiem tereny zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny. Tu organ I instancji przeprowadził zawiłą wykładnię treści planu w oparciu o przepisy ustawy o odpadach. W konsekwencji doszedł do wniosku, iż "można uznać, że odpad nie jest ani towarem ani surowcem ani też sprzętem itp. Odpad nie jest także materiałem czy też substancją szkodliwą (chyba, że jego posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany i wówczas staje się odpadem). Z powyższego wynika generalny wniosek, że na terenach Gminy J. o przeznaczeniu podstawowym takim, jaki jest na spornym terenie tj. na terenach zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny" nie można składować, gromadzić czy też magazynować odpadów". Dla Sądu wywód ten jest zupełnie nieuzasadniony. Przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest zbieranie i odzysku surowców wtórnych przy ul. (...) w J. Nie jest to określenie precyzyjne, z punktu widzenia ustawy o odpadach. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia inwestor zamierza zbierać odpady i przeprowadzać ich odzysk w wyniku czego przestaną one być odpadami i staną się surowcem (np. pozostałości metalowe, które następnie będą przekazywane do dalszego przerobu - w hucie.). Nie przesądzając w sprawie organ I instancji winien rozważyć, czy planowana działalność nie mieści się w pojęciu "zabudowa produkcyjna". Plan miejscowy sporządzany jest najczęściej na pewnym stopniu ogólności - nie można zatem oczekiwać, iż każdy rodzaj działalności będzie dokładnie określony w tym akcie prawa miejscowego.

Wójt Gminy J. uznał również, że planowane przedsięwzięcie narusza przepis (§ 7 planu) wprowadzający zakaz lokalizowania inwestycji, których działalność może powodować przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości poza działką budowlaną do której inwestor posiada tytuł prawny, określonych w aktach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska. Zamierzenie będzie bowiem wyposażone w kocioł centralnego ogrzewania - co może powodować emisję zanieczyszczeń do powietrza.

W odniesieniu do powyższego argumentu trafnie wskazał organ odwoławczy, iż interpretacja, że chodzi tu o jakiekolwiek oddziaływanie, prowadzi do absurdalnych wniosków. Otóż jest to teren przeznaczony w planie na działalność przemysłową (zabudowa przemysłowa). Taka działalność siłą rzeczy skutkuje wprowadzaniem do środowiska substancji lub energii. Idąc tym trybem rozumowania można dojść do wniosku, iż na tym terenie jest niemożliwa jakakolwiek działalność przemysłowa - a nawet zabudowa mieszkaniowa, gdyż i ta może powodować zanieczyszczenie powietrza, wód lub ziemi.

Niezależnie od tego organ I instancji (co wskazał organ odwoławczy) w najmniejszym stopniu nie wykazał, że planowane przedsięwzięcie będzie powodować przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości poza działką budowlaną do której inwestor posiada tytuł prawny, określonych w aktach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska. Za takie ustalenia nie można uznać informacji zawartych w opinii biegłego sądowego w zakresie gospodarki odpadami.

Odnosząc się wreszcie do opinii biegłego powołanego w sprawie (co za tym idzie i zarzutu skargi) Sąd uznaje powołanie biegłego we wspomnianym wyżej zakresie za zbędne. Oceny zgodności zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego ma dokonywać organ. Ewentualne kwestie wymagające wiedzy specjalnej uzasadniają dopuszczenie opinii biegłego, ale oceny i tak musi dokonać organ właściwy do wydania decyzji. Zupełnym nieporozumieniem jest zaś zlecenie opinii mającej odpowiedzieć na pytanie, czy "punkt zbierania i odzysku surowców wtórnych przy ul. (...) w J." może powodować jakiekolwiek uciążliwości poza działki nr 1 oraz 2 na których jest realizowane a jeżeli tak to, jakie uciążliwości". Co istotne opinia taka nie została oparta na odpowiednich badaniach. Sąd zwraca organowi I instancji uwagę, iż w sprawie został przygotowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. To Wójt Gminy J. określał zakres tego raportu. Jeśli raport nie uwzględniał wszystkich istotnych oddziaływań na środowisko, to winien wezwać inwestora do jego uzupełnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż w pełni uzasadnione jest rozstrzygnięcie organu II instancji o uchyleniu decyzji Wójta Gminy J. i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.