Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 664663

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 15 kwietnia 2010 r.
II SA/Gl 33/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Łukasz Strzępek (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. (G.) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Uzasadnienie faktyczne

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 14 stycznia 2010 r. skarżący Z.G. został wezwany do uiszczenia wpisu o skargi w kwocie 200 zł - zgodnie z treścią § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

W terminie wyznaczonym dla dokonania tej czynności skarżący, w piśmie procesowym z dnia (...) r., zwrócił się o zwolnienie z wpisu od skargi ze względu na brak środków pozwalających na poniesienie tego rodzaju wydatku. Skarżący zaznaczył, że spłaca obecnie koszty postępowania sądowego, toczącego się przed sądem powszechnym oraz, że jest zobowiązany do świadczenia alimentacyjnego. Do pisma dołączono zaświadczenie o wymeldowaniu oraz zaświadczenie z urzędu pracy, z którego wynika, że Z. G. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, pozbawiona prawa do zasiłku.

Na wezwanie Sądu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na druku urzędowego formularza, zaznaczając w nim, że wnosi o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza wskazał, że jest osoba bezdomną, pozostającą pod dozorem kuratora, nieposiadającą żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro.

Pismem z dnia (...) r. referendarz sądowy wezwał stronę do wskazania źródeł dochodu, z których pokrywa bieżące koszty utrzymania oraz wskazania miejsca (lokalu lub budynku) w którym znajduje się centrum spraw życiowych skarżącego.

Wezwanie to, ze względu na nieobecność adresata pod wskazanym przezeń adresem zostało bez odpowiedzi.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Możliwość przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawa pomocy jest uzależniona od tego, czy wykaże ona w przekonujący sposób, iż rzeczywiście jej sytuacja materialna jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było uczynienie wyjątku od przyjętej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) zasady odpłatności postępowania.

Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, w rozpoznawanej sprawie polegającego na zwolnieniu skarżącej od kosztów sądowych, może nastąpić wówczas, gdy osoba występująca z takim wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że w postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy przedmiotem badania jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Oznacza to tym samym, że ma on wykazać, iż nie dysponuje żadnymi środkami ani też możliwościami ich zdobycia. Trzeba zarazem stanowczo podkreślić, że treść przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy, który w druku wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób nie budzący zastrzeżeń winien udzielić wyczerpujących wyjaśnień co do stanu rodzinnego i majątkowego. Ustawodawca formułując cytowany wyżej przepis użył terminu "wykazać" w znaczeniu udowodnić, przedstawić coś w sposób przekonywający, pokazać, unaocznić (por. Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom III, Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o. Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s.805). Ewentualne niejasności w opisanym wyżej zakresie mogą być wyjaśnione za pomocą dodatkowych dokumentów (art. 255 p.p.s.a.), o nadesłanie których Skarżący został wezwany w piśmie z dnia (...) r. Konsekwencją uchylenia się od wykonania tego obowiązku może być odmowa uwzględnienia złożonego wniosku.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest jedynie fakt, że strona została wymeldowana z miejsca, w którym przebywała i jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, nieuzyskująca zasiłku. Brak jest zarazem jakichkolwiek informacji na temat rodzaju źródeł utrzymania się, co jest tym istotniejsze, że skarżący sam twierdzi, że posiada zobowiązanie alimentacyjne oraz musi spłacać koszty postępowania przed sądem powszechnym. Skoro zaś brak jest jakichkolwiek informacji w tym zakresie, to nie można z całym przekonaniem stwierdzić, że skarżącego rzeczywiście nie stać na poniesienie kosztów postępowania sądowego.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.