Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722245

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 24 lipca 2019 r.
II SA/Gl 282/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Żurawik.

Sędziowie WSA: Andrzej Matan, Grzegorz Dobrowolski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie orzekło o wywłaszczeniu od J. B. nieruchomości położonej w T. - (...) stanowiącą działki nr 1, nr 2 i nr 3 o pow. 0,5841 ha. Decyzją z (...) r. nr (...) Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach orzekło o wywłaszczeniu od tego samego właściciela nieruchomości położonej w T., stanowiącej część działek nr 3, 2, 4 i nr 5 o pow. 3,6053 ha, natomiast decyzją Prezydenta Miasta T. z (...) r. nr (...) wywłaszczono, będącą własnością strony nieruchomość położoną w T., oznaczoną jako działki nr 6, nr 7, nr 8, 9 i nr 10.

Jak wynika z postanowienia Sądu Powiatowego w T. z (...) r., J. B. zmarł (...) r., a spadek po nim nabył syn - J. B.

Wnioskiem z 11 września 2008 r., uzupełnionym w trakcie postępowania, J. B. wystąpił do Prezydenta Miasta T. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej o zwrot wywłaszczonych terenów położonych wzdłuż ul. (...), a niewykorzystanych na cel wywłaszczenia.

Do rozpatrzenia sprawy7 został wyznaczony starosta (...).

Postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem Starosty z (...) r. nr (...) do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd cywilny sprawy o uznanie za bezskuteczną czynności prawnej polegającej na przeniesieniu przez Gminę T. (umową z (...) r. Rep. A nr (...)) prawa własności ww. nieruchomości na rzecz "A" Sp. z o.o. z siedzibą w T., a następnie - po wyroku Sądu Okręgowego w K. z (...) r. sygn. (...) - podjęte postanowieniem z (...) r., w stosunku do działek nr 11 i nr 12, powstałych w wyniku podziałów i scaleń dawnych działek nr 3 i nr 6. Następnie, uwzględniając złożony w tym zakresie wniosek strony, postanowieniem z (...) r. nr (...), Starosta (...) wydzielił do odrębnych postępowań sprawy zwrotu działek nr 11 (pochodzącej z nieruchomości wywłaszczonej decyzją Prezydenta Miasta T. z (...) r. nr (...)) i działki nr 12 (pochodzącej z nieruchomości wywłaszczonej orzeczeniem PWRN w Katowicach z (...) r. nr (...).

Decyzją z (...) r. nr (...), sprostowaną postanowieniem z (...) r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z (...) r. nr (...), Starosta (...) wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej odmówił wnioskodawcy zwrotu nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 12 o pow. 1749 m2 uznając, iż cel wywłaszczenia w postaci "realizacji narodowych planów gospodarczych" - budowy Miasta (...) T. został na niej zrealizowany. W uzasadnieniu wskazano, że działka nr 12 stanowi pas zieleni oddzielającej osiedle (...) - ul. (...) od trakcji kolejowej.

Tutejszy Sąd wyrokiem z 12 sierpnia 2015 r. sygn. II SA/Gl 229/15 uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji. Sąd wskazał, iż w jego ocenie na zwracanej działce nie zrealizowano celu wywłaszczenia w postaci ogólnie rozumianej budowy miasta T., nie stworzono na niej bowiem infrastruktury miejskiej. Jednocześnie jednak, w uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że "aby mówić o celu na jaki została wywłaszczona nieruchomość należy odnieść się do orzeczenia wywłaszczeniowego. W tym zakresie Sąd wyraził istotne wątpliwości, a to wobec oświadczenia pełnomocnika Gminy T. na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r., który podał, że działka nr 3 została wywłaszczona (...) r. na rzecz "B" w S. i orzeczenie to złożył do akt sprawy". W zaistniałej sytuacji Sąd stwierdził, iż w ponownym postępowaniu "organy administracji winny ustalić oparciu o jakie orzeczenie (decyzję) doszło do wywłaszczenia części z całości działki nr 3, jaki był cel tego wywłaszczenia i czy został on zrealizowany" oraz zalecił uzupełnienie akt sprawy o oryginał planu zagospodarowania miasta (...) T. z (...) r. oraz uchwałę PWRN w Katowicach z (...) r. zatwierdzającą etapowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z (...) r. nr (...) Starosta (...) orzekł o zwrocie na rzecz wnioskodawcy opisanej wyżej nieruchomości oraz zobowiązał go do zwrotu na rzecz Gminy T. zwaloryzowanego odszkodowania w wysokości 2.288,10 zł (słownie: dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt osiem zł 10/100). W uzasadnieniu wskazano, iż "w ocenie organu dokumentem na podstawie którego prowadzone jest przedmiotowe postępowanie jest orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej ir Katowicach z (...) r. nr (...)". Wywłaszczenia dokonano na wniosek Dyrekcji Budowy Miasta T. dla realizacji narodowych planów gospodarczych.

Decyzja powyższa została uchylona decyzją Wojewody Śląskiego z (...) r. nr (...) a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z 12 sierpnia 2015 r. Nie ustalono bowiem, na podstawie której decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej (z (...) r. nr (...), czy z (...) r. nr (...)) wywłaszczony został, pochodzący z dawnej działki nr 3, obszar odpowiadający obecnie istniejącej działce nr 12.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z (...) r. nr (...) Starosta (...) orzekł o odmowie zwrotu na rzecz wnioskodawcy nieruchomości położonej w T., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 12 pochodzącej z dawnej działki m 3, w części wywłaszczonej decyzją PWRN w Katowicach z (...) r. nr (...) wskazując, iż cel wywłaszczenia w postaci budowy miasta (wywłaszczenia dokonano na rzecz Państwa - Dyrekcji Budowy Miasta T.) został zrealizowany.

Od decyzji organu I instancji odwołanie w przepisanym prawem terminie złożył J. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzucił on w odwołaniu bezpodstawne uznanie, że cel wywłaszczenia został na działce nr 12 zrealizowany, mimo iż stanowi ona niezagospodarowany teren zielony.

Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazał, że zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobierca może żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przesłanki pozwalające na dokonanie oceny zbędności wywłaszczonej nieruchomości zostały zawarte w art. 137 powołanej wyżej ustawy stanowiącym, iż nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli mimo upływu siedmiu lat od dnia, w którym ta decyzja stała się ostateczna nie rozpoczęto prac związanych z realizacją wskazanego w niej celu albo gdy pomimo upływu dziesięciu łat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Podniósł, że wyrokiem z 13 marca 2014 r. sygn. P 38/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 137 ustawy z 21 sierpnia 1997 r., w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r. (datą wejścia w życie nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami), zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy stwierdził, że Starosta (...) prawidłowo ustalił, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z (...) r. nr (...) na rzecz Państwa - Dyrekcji Budowy Miasta T. w związku z realizacją narodowych planów gospodarczych (uchwałą z (...) r. Prezydium Rządu Rzeczpospolitej Polskiej postanowiło "przystąpić do budowy nowego miasta w oparciu o istniejące m. T."). Przyjąć zatem należy (jak prawidłowo uczynił to organ I instancji), iż celem wywłaszczenia była budowa miasta T., które, jak wynika z treści ww. uchwały, miało w okresie planu sześcioletniego osiągnąć poziom 30 tysięcy mieszkańców, a w dalszej perspektywie 100 tysięcy mieszkańców i przejąć "część funkcji centralnych w stosunku do "C" dla odciążenia K. "

Dla ustalenia celu wywłaszczenia oraz jego realizacji konieczne stało się zatem (na co zwrócił uwagę orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 12 sierpnia 2015 r.) ustalenie, w oparciu o które z ww. orzeczeń wywłaszczono tę części z całości działki nr 3, z którego pochodzi objęta niniejszym postępowaniem działka nr 12.

Tożsamość nieruchomości organ I instancji ustalił na podstawie opinii geodezyjnej z (...) r. sporządzonej przez biegłą B. B. Z opinii tej wynika, iż dawna działka nr 3 uległa następnie podziałowi na działki nr 13, nr 14 i nr 15, przy czym na podstawie decyzji PWRN w Stalinogrodzie z (...) r. nr (...) (na rzecz "B") pod nowa linię kolejową wywłaszczony został teren odpowiadający działce nr 14, natomiast orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z (...) r. nr (...) wywłaszczony został teren odpowiadający działce nr 15. Działka ta została następnie scalona z (również wywłaszczoną decyzją z (...) r.) działką nr 4 tworząc działkę nr 16.

Wojewoda podniósł, iż ustalenie celu wywłaszczenia w rozstrzyganej sprawie jest dość trudne. Przed wszystkim dlatego, że sama decyzja wywłaszczeniowa jest niezwykle lakoniczna. Celem takim była budowa miasta T. W związku z tym organy sięgnęły do opracowań o charakterze historycznym. W Muzeum Miejskim w T. znajduje się opracowanie studialne "Miasto (...) T." wykonane w 1961 r. oraz opracowania "(...) T." z 1960 r. autorstwa prof. K. W. (który wraz z H. A. był generalnym projektantem miasta (...) T.) zawierającego miedzy innymi plan ogólny miasta. Jak wskazał organ zarówno oryginalne plansze planów zagospodarowania miasta (...) T. (oraz nieopatrzona datą plansza zatytułowana "koncepcja zagospodarowania miasta (...) T.) pozyskane z Muzeum Miejskiego w T., jak i wreszcie plan znajdujący się w opracowaniu potwierdzają, iż znaczny (biorąc pod uwagę skałę map) teren po obydwu stronach linii kolejowej miał pozostać terenem zielonym. Przy czym, w ocenie organu odwoławczego, terenu takiego nie można automatycznie utożsamiać wyłącznie z zielenią zorganizowaną w postaci parku lub zorganizowanego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego.

Organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu bogate orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że celu wywłaszczenia jakim jest budowa miasta obejmuje nie tylko budowę bloków mieszkalnych, ale także całą infrastrukturę potrzebną do prawidłowego funkcjonowania miasta i zaspokajania potrzeb jego mieszkańców, do której zaliczyć należy budynki handlowe i usługowe, obiekty służące rozrywce, ciągi komunikacyjne, parkingi, szkoły, boiska sportowe, garaże, zieleń osiedlową i izolacyjną oraz urządzenia i sieci przesyłowe.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył J. B. Domagając się uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił Wojewodzie Śląskiemu:

1) rażącą sprzeczność ustaleń Wojewody Śląskiego z materiałem dowodowym sprawy poprzez sprzeczność tych ustaleń z prawdą obiektywną i naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez przydanie "planszy sytuacyjnej" i 2 kartkom broszurki - opracowania (...) T. waloru jedynych dowodów uzasadniających odmowę zwrotu działki o nr 12, co stanowi całkowitą zmianę stanowiska oraz podstaw faktycznych i prawnych dotychczasowych decyzji,

2) ustalenie celu wywłaszczenia, bez wskazania podstaw faktycznych i prawnych oraz wbrew dowodom opisanym w pkt 3, 5, 6, 7, 8, 9 skargi,

3) sprzeczność ustaleń zawartych w decyzji ze stanem faktycznym poprzez przyjęcie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany bez wskazania kiedy i przez kogo, co posiada podstawowe znaczenie w odniesieniu do art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji - kiedy jeszcze obecnie działki stanowią teren niezabudowany, porośnięty trawą, a WSA w Gliwicach w prawomocnym wyroku z 12 sierpnia 2015 r. (sygn. II SA/Gl 229/15 w niniejszej sprawie stwierdził, że: ""Jeżeli nawet przyjąć, że celem dokonanego wywłaszczenia w dniu była budowa miasta, to ten cel nie został zrealizowany" i dalej "na działce tej nie stworzono infrastruktury miejskiej",

4) celowe pominięcie oraz brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń wnioskodawcy - pomimo, że WSA Gliwice już w wyroku cytowanym w pkt 3 uznał, że "słuszne są także zarzuty skarżącego co do braku ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu".

5) przyjęcie nieprawdziwego stwierdzenia, że działki zagospodarowane są pasem zieleni izolacyjnej i stanowią zadbany użytek pomimo, że wg. protokołu oględzin z (...) r. działka jest "niezagospodarowana, niezabudowana i porośnięta trawą...", a wcześniej brak zagospodarowania spornej działki potwierdził cytowany protokół oględzin, Starosta (...) w decyzji z dnia (...) r. oraz w decyzji z dnia (...) r. (dotyczącej zwrotu innej nieruchomości), fotografie lotnicze z lat 2003/2009/2013 r., stwierdzenie zastępcy Prezydenta m. T. na sesji Rady miasta w dniu (...) r., w wyniku czego Rada Miasta rozpisała konkurs na "koncepcję zagospodarowania parku" i wreszcie wyrok WSA w Gliwicach o sygnaturze II SA/Gl 229/15,

6) przyjęcie nieprawdziwego twierdzenia, że sporne działki stanowią pasmo zieleni pomimo, że na tym terenie pobudowano parkingi - naziemny i podziemny (co przeczy funkcji izolacji) stadion (...), hotel "D", a część terenu "zieleni izolacyjnej" zwrócono G. C. i J. B.,

7) pominięcie czym podyktowane było stworzenie pasma zieleni izolacyjnej - skoro ją potem systematycznie zabudowywano i zwracano wywłaszczonym,

8) pominięcie, dlaczego część rzekomego "pasa izolacyjnego" działki o Nr 11 i 17 wywłaszczono dopiero w roku 1975 na budowę osiedli (...) i (...), a nie na "pas zieleni" i dlaczego "pas zieleni" miał funkcjonować tylko na części długości wykopu kolejowego, tj. wzdłuż spornych działek objętych wnioskami zwrotowymi,

9) przyjęcie nieprawdziwego twierdzenia, że sporna działka została zagospodarowana pomimo, że Starosta nie wskazał konkretnego celu wywłaszczenia w roku 1957,

10) Starosta nie wskazał, kto i kiedy rzekomo zagospodarował teren skoro chronione "pasem izolacyjnym zieleni" - ul. (...) i osiedla (...)-(...) powstały dopiero w latach 1971-1975, a ul. (...) i osiedla (...) (...) dopiero po 1977 r.- czyli minimum 15 lat po wywłaszczeniu.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.),), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm.) "nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości". Jednocześnie w świetle ust. 3 tego przepisu poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140".

Prosta analiza powyższych przepisów wskazuje, iż możliwy jest zwrot wywłaszczonej nieruchomości, w sytuacji gdy zostanie wykazane, iż nie została ona wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. Aby ustalić taki stan, konieczne jest dokonanie dwojakiego rodzaju ustaleń. Pierwsze, jaki był cel wywłaszczenia. Drugie dotyczy faktycznego wykorzystania nieruchomości.

Sąd przyznaje, że ustalenie celu wywłaszczenia w rozpatrywanej sprawie nie było proste. Sformułowanie "budowa miasta T." jest niezwykle ogólne. Należy jednak zgodzić się z organami administracji, że pojęcie to należy rozumieć możliwie szeroko. Budowa miasta obejmuje nie tylko zabudowę mieszkaniową, ale również niezbędną infrastrukturę i wszystko to, co jest niezbędne do funkcjonowania jednostki urbanistycznej. Bez wątpienia takim elementem jest zarówno zieleń urządzona, jak i nieurządzona.

Zasadne było w sprawie przeprowadzenie dowodu z treści planszy studialnej "Miasto (...) T." wykonanej w 1961 r. oraz opracowania "(...) T." z 1960 r. autorstwa prof. K. W. (zawierającego miedzy innymi plan ogólny miasta. Plansze te obrazują jednoznacznie, że znaczny (biorąc pod uwagę skałę map) teren po obydwu stronach linii kolejowej miał pozostać terenem zielonym. Ustalenie powyższe nie ma charakteru kluczowego, jednakże pozwala na doprecyzowanie celu wywłaszczenia.

Trzeba podkreślić również, że wywłaszczenia przedmiotowej działki dokonano ponad pół wieku temu w porządku prawnym całkowicie odmiennym od obecnego. Cel wywłaszczenia określano w sposób ogólny na co zezwalały ówczesne przepisy. Zatem przenoszenie dzisiejszej wiedzy oraz modelu regulacji (czasem bardzo kazuistycznej) na rozstrzygnięcia zapadłem ponad pół wieku temu nie jest uzasadnione. Stąd za niezasadne należy uznać zarzuty określone w pkt 1-3 i 9 skargi.

W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, iż sporna działka to teren porośnięty trawą i drzewami położony pomiędzy ul. (...) a torami kolejowymi. W jego południowej części znajduje się wyasfaltowany chodnik. Trafnie zatem organy administracji uznały, że teren powyższy stanowi zieleń nieurządzoną. Stąd zasadny wniosek, że cel wywłaszczenia został osiągnięty. W konsekwencji zarzuty oznaczone nr 4 i 5 nie zasługują na uwzględnienie.

Za niezasadne Sąd uznaje pozostałe zarzuty skargi dotyczące przeznaczenia innych nieruchomości znajdujących się na tym obszarze pod obiekty infrastrukturalne, czy też późniejszej daty wywłaszczenia części z nich. Niniejsze postępowanie dotyczy konkretnej nieruchomości i w jej przypadku cel wywłaszczenia został zrealizowany.

Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Skład orzekający w wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. II SA/Gl 229/15 postawił tezę, iż cel wywłaszczenia na działce skarżącego nie został zrealizowany, gdyż nie zbudowano tam infrastruktury. Stanowisko to zostało jednak sformułowane przed ujawnieniem treści opracowań studialnych "(...) T." z 1960 r. oraz Miasto (...) T." z 1961 r., które umożliwiły doprecyzowanie celu wywłaszczenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

--1

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.