Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2098270

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 29 czerwca 2016 r.
II SA/Gl 274/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Broda (spr.).

Sędziowie WSA: Grzegorz Dobrowolski, Maria Taniewska-Banacka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Prezydent Miasta K. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za szkody, niedogodności i zmniejszenie wartości nieruchomości powstałych na działce Z. K. w wyniku wywłaszczenia nieruchomości sąsiedniej oraz o powołanie biegłego rzeczoznawcy majątkowego (...).

Pismem z dnia (...) r. Z. K. wniósł o uzupełnienie decyzji poprzez wyjaśnienie przyjętej podstawy prawnej.

Postanowieniem z dnia (...) r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji w zakresie dotyczącym wskazanej w niej podstawy prawnej.

Pismem z dnia (...) r. Z. K. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r.

Postanowieniem z dnia (...) r. Wojewoda (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona Z.K (...) r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłyną (...) r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Wojewody (...) wniósł Z. K. podnosząc, naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 134 k.p.a. poprzez bezpodstawne jego zastosowanie,

- art. 111 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wniosku o uzupełnienie decyzji z (...) r.,

- art. 129 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie decyzji,

- art. 57 § 1 k.p.a. poprzez błędne obliczenie terminu i uwzględnienie dnia doręczenia decyzji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji spowodowało, że termin do wniesienia odwołania biegł od dnia w którym skarżący otrzymał odpowiedź organu, a co za tym idzie zachował ustawowy termin do jego wniesienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. dalej: "k.p.a."), organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. W razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95,; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r.,sygn. akt I SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004).

W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Ponadto jest to termin ustawowy, wiąże więc wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie skarżący osobiście odebrał w dniu 24 września 2015 r. przesyłkę z decyzją organu I instancji, nadaną listem poleconym za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Termin na wniesienie odwołania od tej decyzji upływał zatem w dniu 8 października 2015 r. Tymczasem odwołanie skarżący wniósł 24 listopada 2015 r. Faktów tych skarżący zresztą nie kwestionuje. Do odwołania skarżący nie dołączył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Fakt złożenia odwołania po terminie i brak wniosku o przywrócenie tego terminu determinuje bowiem wynik niniejszej sprawy. Organ odwoławczy musi bowiem przed merytorycznym rozpatrzeniem odwołania ocenić jego dopuszczalność, w tym przede wszystkim to, czy złożone zostało w terminie. Negatywna weryfikacja tej okoliczności, przy jednoczesnym braku wniosku o przywrócenie terminu, powoduje, że organ zobligowany jest stwierdzić, na podstawie art. 134 k.p.a., wniesienie odwołania po terminie Nie ma w tej kwestii żadnego luzu decyzyjnego.

Jako chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 111 § 2 k.p.a., bowiem przepis ten nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Jak słusznie wskazał Wojewoda wniosek skarżącego o uzupełnienie decyzji został rozpoznany w trybie art. 113 § 2 k.p.a. zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy stronie zażalenie (§ 3). Jednocześnie należy wskazać, że wydanie takiego postanowienia nie wpływa na bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której postanowienie dotyczy.

Z kolei zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. w terminie czternastu dni od doręczenia lub ogłoszenia decyzji strona może żądać jej uzupełnienia co do: a) rozstrzygnięcia, b) pouczenia o środkach prawnych służących stronie od decyzji (odwołanie, powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego). Należy zatem przyjąć, że strona może żądać uzupełnienia rozstrzygnięcia, jeżeli organ nie rozstrzygnął o całości żądania strony albo nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi, powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do brzmienia przywołanej normy nie jest zatem dopuszczalne uzupełnienie decyzji w zakresie dotyczącym przyjętej podstawy prawnej decyzji, a tylko takie żądanie, nie dotyczące ani osnowy decyzji, ani pouczenia stron, zawarte było we wniosku skarżącego. Z całą pewnością art. 111 § 1 k.p.a. nie służy wyjaśnianiu wątpliwości strony co do treści decyzji w zakresie przyjętej przez organ podstawy prawnej. Wprawdzie skarżący pismem z dnia (...) r. wniósł o uzupełnienie decyzji, to jednak o tym, czy złożone w sprawie pismo stanowi wniosek o uzupełnienie decyzji o treści określonej w art. 111 § 1 k.p.a. decyduje nie nazwa nadana temu pismu przez stronę, ani też powołanie takiej czy innej podstawy prawnej, lecz przedmiot wyrażonego w nim żądania (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 2415/00; publ. LEX nr 50127).

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.