Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 664620

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 6 maja 2010 r.
II SA/Gl 272/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Krawczyk (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.N. na pismo Prezydenta Miasta D. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. B. N. wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz. U. Nr 15, poz. 119), wystąpił do Prezydenta Miasta D. z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...).W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wysokość nadpłaty wynika z różnicy pomiędzy uiszczoną przez niego kwotą w wysokości 500 zł, a aktualną opłatą za wydanie karty pojazdu w kwocie 75 zł.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta D. w piśmie z dnia (...) r., nr (...) wskazał, że wysokość pobranej opłaty za kartę ww. pojazdu została ustalona zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Dopiero rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 59 poz. 421 z 2006 r.) (w piśmie błędnie wskazano datę rozporządzenia - 23 marca 2006 r. i miejsce publikacji - Dz. U. Nr 59 poz. 420 z 2006 r.) zmniejszyło wysokość opłaty za kartę pojazdu do kwoty 75 zł. Zatem jedynie interesanci składający wnioski o rejestrację pojazdu po dniu wejścia w życie ww. Rozporządzenia ponoszą mniejsze koszty związane z wydaniem karty pojazdu. Organ podkreślił, że nie posiada uprawnień do odmowy zastosowania formalnie obowiązującego przepisu prawa, nawet jeśli został on uznany za niezgodny z konstytucją, w sytuacji gdy termin utraty mocy obowiązującej takiego przepisu został przez Trybunał Konstytucyjny odroczony. Jednocześnie w piśmie zostało zawarte pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co jednocześnie nie wyklucza dochodzenia zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu przed sądem powszechnym.

W dniu (...) r. B. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe pismo z dnia (...) r., domagając się zwrotu nadpłaconych pieniędzy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 marca 2010 r. skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Prezydenta Miasta D. do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący B. N. nie odpowiedział na powyższe wezwanie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu.

Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na stanowisko Prezydenta Miasta D. było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący B. N. pismem z dnia (...) r. wystąpił o zwrot części uiszczonej opłaty i po uzyskaniu stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia (...)., zaskarżył je do sądu administracyjnego.

Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi, która wobec powyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Wskazać należy również, że w niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie został błędne pouczony o trybie zaskarżenia aktu Prezydenta Miasta D. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Skoro skarżący zastosował się do tego pouczenia, to nie może on ponosić ujemnych skutków wywołanych jego nieprawidłowością. Podnieść należy, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 k.p.a. odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, to zdaniem Sądu powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem zawarte w treści zaskarżonego aktu, błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia, zamknęło stronie, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, drogę do kontroli przedmiotowego aktu.

W tej sytuacji skarżący w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia ma prawo złożyć na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. wniosek o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i równocześnie z tym wnioskiem wezwać Prezydenta Miasta D. do usunięcia naruszenia w związku z odmową zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Fakt udzielenia błędnego pouczenia winien zostać uwzględniony przez organ, jako niezawiniona przez stronę okoliczność, która spowodowała uchybienie tego terminu. W dalszej kolejności zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżący może wnieść skargę do sądu administracyjnego, bowiem fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.