Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2098265

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 29 lipca 2016 r.
II SA/Gl 244/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie WSA: Elżbieta Kaznowska, Artur Żurawik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia (...) r., znak (...), wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 103 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm. - dalej u.k.p.), cofnął J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "B" prawa jazdy.

W uzasadnieniu podano m.in., że w dniu (...) r. do Urzędu Miasta w S. wpłynęło orzeczenie psychologiczne przeprowadzone w trybie odwoławczym Nr (...), wydane w dniu (...) r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K., z treści którego wynika, że po przeprowadzonym badaniu psychologicznym stwierdzono u kierowcy bezterminowo istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.

Od powyższej decyzji pismem z dnia (...) r. odwołanie wniósł J. S., wyrażając niezadowolenie z przeprowadzonych badań i wydanej decyzji. Wskazał, że Sąd Rejonowy w S. w wyroku z dnia (...) r., sygn. akt (...), uznając go winnym wypadku drogowego w dniu (...) r., nie orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy lub zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zarzucił także naruszanie zasady czynnego udziału w postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) r., znak (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. S., od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia (...) r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano m.in., że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka do cofnięcia J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. Jak wynika z akt sprawy, w dniu (...) r. do organu I instancji wpłynęło z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. ostateczne orzeczenie psychologiczne nr (...) z dnia (...) r., wydane w wyniku badania psychologicznego przeprowadzonego w trybie odwoławczym, o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami silnikowymi, m.in. kategorii B (ważne bezterminowo). Orzeczenie to jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym, a tym samym wiąże organy administracji publicznej w zakresie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia (art. 84 ust. 4 u.k.p.). Powyższa sytuacja wyczerpuje wskazaną wyżej przesłankę cofnięcia uprawnienia, nakładając na organ administracyjny obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia. Z tychże powodów SKO nie mogło w żaden sposób uwzględnić podnoszonych w odwołaniu okoliczności. Kolegium nie stwierdziło naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu: strona została powiadomiona o wszczęciu niniejszego postępowania przez organ I instancji i miała możliwość czynnego w nim udziału przed wydaniem decyzji. Ta z kolei jest konsekwencją przeprowadzonych badań psychologicznych, w związku z czym fakt jej wydania nie jest uzależniony od środków karnych wymierzonych przez sąd w postępowaniu karnym.

Skargę na powyższą decyzję SKO złożył J. S., zaskarżając ją w całości. Wniósł o zmianę powołanego orzeczenia w całości, jak również o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta w S. w tym przedmiocie.

W uzasadnieniu podał, m.in., że nie zgadza się z orzeczeniem SKO, gdyż podczas prowadzonego postępowania sądowego przez Sąd Rejonowy w S. i mimo wydanego wyroku w dniu (...) r w sprawie sygn. akt. (...), nie zostało orzeczone zatrzymanie prawa jazdy wnoszącemu skargę, jak również Sąd nie zakazał prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ oparł się tylko na badaniu psychologicznym, nie biorąc pod uwagę wyroku Sądu Rejonowego w S. Badanie psychologiczne prowadzone było w jednoosobowym składzie, od którego również odwołał się lecz zapadło nowe orzeczenie nr (...) w dniu (...) r., a SKO uznało, że jest to orzeczenie ostateczne i brak jest podstawy, aby uchylić decyzję Prezydenta Miasta S.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 3 u.k.p. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. d u.k.p. badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli był sprawcą wypadku drogowego, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego. Wg art. 84 ust. 1, 2 i 4 u.k.p. uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego jest ostateczne.

Z kolei wg art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Użyte w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. Przy tym organy administracji są związane orzeczeniami psychologicznymi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Weryfikacja następuje bowiem w odpowiednim trybie, przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 532/10), a zatem nie w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie charakter następczy. Dodatkowo, orzeczenie takie, wydawane w szczególnym trybie, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1269/14).

Nie ma przy tym znaczenia, że Sąd karny nie orzekł w tym zakresie zakazu, bowiem orzeczony w niniejszym postępowaniu skutek ma charakter administracyjnoprawny, a nie karny. Jest wynikiem badania psychologicznego, na które skarżący udał się, nie kwestionując decyzji o skierowaniu na to badanie, co zostało przyznane na rozprawie. Był pouczany o takim prawie, z czego nie skorzystał. Była to odrębna procedura i Sąd obecnie nie może weryfikować okoliczności, które mogły być weryfikowane w innym postepowaniu. Stąd argumentacja pełnomocnika z rozprawy o wadliwości skierowania skarżącego na badanie psychologiczne nie może być uwzględniona.

W konsekwencji wskazać należy, że osoby, które nie spełniają wymagań do prowadzenia pojazdów, np. psychologicznych, czy zdrowotnych, nie powinny nimi kierować, bowiem stwarzać mogą zagrożenie w ruchu drogowym, nie tylko dla siebie, ale i dla innych.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p., ani też innych przepisów, w tym proceduralnych, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Na marginesie można dodać, że w świetle art. 103 ust. 3 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.