Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722251

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 19 lipca 2019 r.
II SA/Gl 206/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki.

Sędziowie WSA: Grzegorz Dobrowolski (spr.), Artur Żurawik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) decyzją nr (...) Starosta (...) cofnął S.W. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy, w związku ze stwierdzeniem na podstawie orzeczenia lekarskiego nr (...) istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Decyzja ta stała się ostateczna.

Adresat decyzji poddał się kolejnemu badaniu w trybie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami w dniu 15 czerwca 2018 r. - jako osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia. W dniu 25 czerwca 2018 r. do Starosty (...) wpłynęło orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia (...) wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Wojewódzka Poradnia dla Kierowców w S., stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez S. W. w zakresie kat. B prawa jazdy do dnia 15 czerwca 2019 r. W konsekwencji organ decyzją z dnia (...) przywrócił stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy. W decyzji zawarto pouczenie, iż zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w przypadku osób ubiegających się o przywrócenie uprawnienia cofniętego na okres przekraczający rok, prawo jazdy wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje.

Dnia 10 sierpnia 2018 r. S. W. złożył wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...) nr (...) Starosta (...) orzekł o odmowie wydania prawa jazdy kat. B stronie. Podstawą rozstrzygnięcia były art. 11 ust. 1 pkt 4 i art. 49 ust. 2 w zw. z art. 49 ust. pkt 1 pkt 1it b w związku z art. 103 ust. 3 i 102 ust. 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona miała cofnięte uprawnienia od dnia 16 września 2014 r. do dnia 25 czerwca 2018 r., zatem na okres przekraczający 1 rok, co wiąże się z koniecznością poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Strona do takiego egzaminu nie przystąpiła, nie wygenerowała również Profilu Kandydata na Kierowcę.

Odwołanie od tej decyzji złożył adresat decyzji reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzucił w nim organowi I instancji naruszenie:

- art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wydania prawa jazdy kat. B mimo, iż wskutek ustania przyczyn powodujących zatrzymanie prawa jazdy, w dniu (...) Starosta (...) wydał decyzję o zwrocie zatrzymanego prawa, a od zatrzymania odwołującemu się S. W. prawa jazdy (co nastąpiło decyzją z dnia (...)) do orzeczenia jego zwrotu ww. decyzją nie upłynął okres przekraczający rok;

- art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący jest zobowiązany do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jako osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, cofniętego na okres przekraczający rok,

- art. 49 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w skutek uznania, iż.skarżący zobligowany jest do złożenia, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje w przypadku złożenia wniosku wydanie prawa jazdy,

- art. 6 k.p.a. polegające na przekroczeniu przez organ administracji przepisów obowiązującego prawa,

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego z uwzględnieniem interesu strony, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób władczy i niezrozumiały dla przeciętnego obywatela oraz niebudzący zaufania do organów administracji.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Zakwestionowało prawidłowość decyzji Starosty (...) z dnia (...) o przywróceniu stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy. Uznało jednak, że rozstrzygnięcie organu powiatowego jest prawidłowe. Argumenty strony nie mogą wpłynąć na decyzję jaką należy wydać, są bowiem utożsamione różne tryby i powody zatrzymania prawa jazdy i jego cofnięcia, w tym te, które rzeczywiście nie są powodem obecnej odmowy zwrotu prawa jazdy. Decyzja organu I instancji jest trafna i konieczna. Decyzją z dnia (...) stronie cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami. Przyczyna owego cofnięcia (istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami) ustała 15 czerwca 2018 r. - na skutek orzeczenia WOMP w S. Zatem strona postępowania była pozbawiona uprawnień prawie 4 lata. W świetle zaś art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami "sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega (...) osoba ubiegająca się o (...) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji".

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1) art. 102 ust. 2 o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wydania prawa jazdy kat. B mimo, iż wskutek ustania przyczyn powodujących zatrzymanie prawa jazdy, w dniu Starosta (...) wydał decyzję o zwrocie zatrzymanego prawa jazdy (sygn. sprawy (...)), a od zatrzymania odwołującemu się S.W. prawa jazdy (co nastąpiło decyzją z dnia (...).) do orzeczenia jego zwrotu ww. decyzją nie upłynął okres przekraczający rok,

2) art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący jest zobowiązany do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jako osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy,

3) art. 49 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w skutek uznania, iż skarżący jako osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia cofniętego na okres przekraczający 1 rok, zobligowany jest do złożenia, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje w przypadku złożenia wniosku o wydanie prawa jazdy,

4) art. 6 k.p.a. polegające na przekroczeniu przez organ administracji przepisów obowiązującego prawa,

5) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego zebranego w nin. sprawie z poszanowaniem i uwzględnieniem interesu strony, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nie rozpatrzenie w sposób wnikliwy zebranego materiału dowodowego,

6) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób władczy i niezrozumiały dla przeciętnego obywatela oraz niebudzący zaufania do organów administracji, w szczególności w zakresie w jakim organ II instancji dokonał ponownej negatywnej oceny okoliczności wynikających ze sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Ż. pod sygn. akt (...) w której to sprawie wobec skarżącego wydano zakaz prowadzenia pojazdów na okres 6 miesięcy,

7) art. 127 § 1 w zw. z art. 129 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwie przeprowadzone przez organ II instancji postępowanie odwoławcze skutkujące niewydaniem decyzji uchylającej decyzję organu I instancji, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie na to pozwalał,

8) art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ponowną ocenę okoliczności sprawy karnej, przez co doszło do rozpatrzenia sprawy przez organ administracji zamiast organu sądowego, co spowodowało dwukrotny osąd tego samego czynu popełnionego przez skarżącego, a co jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej i co narusza także zasady funkcjonowania organów w oparciu i na podstawie prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.),), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341) zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

W rozstrzyganej sprawie skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy, w związku ze stwierdzeniem na podstawie orzeczenia lekarskiego nr (...) istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Nie są prawdziwe twierdzenia zawarte w pkt 1 i 6 skargi. Przyczyną były tu bowiem przeciwwskazania do kierowania pojazdami stwierdzone orzeczeniem lekarskim a nie orzeczenie sądu karnego. Nie przywrócono również uprawnień do kierowania pojazdami już w 2014 r. (decyzją (...).). Nastąpił wówczas tylko zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Ale uprawnienia zostały skutecznie cofnięte decyzją Starosty (...) z dnia (...) Zatem od momentu uprawomocnienia się tej decyzji skarżący nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami. W innym przypadku bezprzedmiotowe byłoby poddawanie się badaniu lekarskiemu, co skarżący uczynił dnia 15 czerwca 2018 r.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że adresat decyzji nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami przez okres prawie 4 lat. Zatem organ administracji, zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami prawidłowo odmówił zwrotu tego dokumentu (ze względu na nieprzystąpienie do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji). Zarzuty określone w pkt 3-4 skargi należy uznać również za chybione.

W ocenie składu orzekającego w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie rozstrzygania na podstawie przepisów prawa oraz po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania wyjaśniającego (w tym odwoławczego). Jak wyżej wskazano rozstrzygnięcie zapadło na podstawie konkretnego przepisu, zaś stan faktyczny ustalony przez organy nie budzi wątpliwości.

Pewnym nieporozumieniem jest zarzut oznaczony pkt 6. Organy administracji nie dokonał "ponownej negatywnej oceny okoliczności wynikających ze sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Ż. pod sygn. akt (...) Przyczyną cofnięcia uprawnień był bowiem negatywny wynik badania lekarskiego. Zatem zarzut oznaczony pkt 8 również jest chybiony.

Sąd przyznaje, że wątpliwości budzić może sekwencja działań podejmowanych przez organy administracji i przywrócenie skarżącemu uprawnień do kierowania przed skierowaniem na egzamin kontrolny. Należy tu jednak zgodzić się z organem odwoławczym, że należy tu stosować zakaz wydania prawa jazdy z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 49 ust. I pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami Zakaz wydania prawa jazdy z art. 49 ust. 2 ustawy obowiązuje w odniesieniu do całego pkt 3 tego art. 49 ust. 1 tzn. zarówno w wypadku przywrócenia uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, jak i w wypadku zwrotu zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego strona była pozbawiona na okres przekraczający rok. Taka wykładnia jest w pełni uzasadniona, jeśli weźmie się pod uwagę cel wprowadzonych regulacji. Służą one wyeliminowaniu z ruchu drogowego kierowców, którzy (na skutek długotrwałej niemożności kierowania pojazdami) zagrażali by bezpieczeństwu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.