Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1519767

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 10 kwietnia 2014 r.
II SA/Gl 1608/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski.

Sędziowie WSA: Włodzimierz Kubik, Maria Taniewska-Banacka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie mienia gromadzkiego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) r. do Starosty Powiatu (...) wpłynął wniosek Wójta Gminy N. o ustalenie statusu nieruchomości położonych na terenie Gminy N. w obrębach L. i T. poprzez stwierdzenie, że nieruchomości te stanowią mienie gminne. We wniosku wskazano działki nr: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...). W dniu (...) r. Starosta (...) zawiadomił o wszczęciu postępowania Sołtysa wsi L. oraz Sołtysa wsi T. Kolejnym pismem z dnia (...) r. Naczelnik Wydziału Gospodarowania Mieniem Starostwa Powiatowego w M. poinformował Wójta Gminy N., że w "Wykazie ustalenia stanu posiadania" wsi L. z (...) r. pod poz. (...) oprócz działek ujętych we wniosku figurują także działki oznaczone jako nr: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...), które nie posiadają uregulowanego stanu prawnego. W odpowiedzi Wójt Gminy N. pismem z dnia (...) r. rozszerzył pierwotny wniosek i wniósł o stwierdzenie, że także działki wymienione w piśmie Starosty (...) z dnia (...) r. stanowią mienie gminne.

Kolejnym pismem z dnia (...) r. Wójt Gminy N. poinformował, że wszystkie działki będące przedmiotem wniosku są niezabudowane i przez nikogo nie użytkowane.

W dniu (...) r. odbyło się zebranie wiejskie, na którym obecni mieszkańcy wsi zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu w sprawie regulacji stanu prawnego wymienionych nieruchomości. Uczestnicy zebrania zostali także poinformowani o konieczności zebrania oświadczeń od najstarszych mieszkańców wsi potwierdzających, że wskazane działki stanowiły grunt gromadzki.

W dniu (...) r. do Starostwa Powiatowego w M. wpłynął wniosek Sołtys wsi L., która w imieniu Rady Sołeckiej i mieszkańców wsi L. zwróciła się o reaktywację wspólnoty gruntowej, którą stanowią działki nr: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...).

W dniu (...) r. Sołtys wsi L. złożyła również pismo odnoszące się do konieczności dostarczenia oświadczeń od najstarszych mieszkańców wsi, w którym poinformowano, że działki wymienione w piśmie nie stanowiły mienia gminnego, a były terenami wspólnoty gruntowej wsi L.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia (...) r. Starosta (...) zawiadomił, na podst. art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Z możliwości tej skorzystała Sołtys wsi L. Załączyła także uchwałę zebrania wiejskiego Sołectwa L. z dnia (...) r., w której mieszkańcy nie wyrażają zgody na przejęcie przez Urząd Gminy w N. wymienionych gruntów należących do wspólnoty wsi L.

Decyzją nr (...) z dnia (...) r. Starosta (...), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy N. oraz Sołtysa wsi L., odmówił uznania, że nieruchomości oznaczone numerami ewidencyjnymi: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), (...), (...), (...), (...), (...),(...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...) o łącznej pow. (...) ha położone w miejscowości L. gmina N. zapisane w ewidencji gruntów jako "Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej" stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał brak dokumentów pozwalających stwierdzić, że "mamy do czynienia ze współwłasnością określonej grupy osób lub z mieniem gminnym".

Po rozpatrzeniu odwołania Sołtys wsi L. reprezentującej mieszkańców wsi L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia (...) r. nr (...) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 z późn. zm.) wymienia 7 kategorii nieruchomości, które są wspólnotami gruntowymi podlegającymi zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Natomiast organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, oparł ją tylko na przesłance określonej w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. nadanie w wyniku uwłaszczenia włościan i mieszczan-rolników na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania ogółowi, pewnej grupie lub niektórym mieszkańcom jednej albo kilku wsi.

Kolegium poddało również w wątpliwość zasadność zakończenia jedną decyzją administracyjną dwóch odrębnych postępowań w świetle treści art. 62 k.p.a.

W ramach ponownego rozpatrywania sprawy Starosta (...) wyznaczył na dzień (...) r. przesłuchanie świadków, tj. J. S., F. M., I. M., J. S., J. R. i J. S. Wszystkie wezwane osoby oświadczyły do protokołu, że wskazane nieruchomości były gruntami należącymi do wspólnoty gruntowej wsi L. i nie były gruntami gminnymi.

W dniu (...) r. wpłynęło do organu I instancji pismo Wójta Gminy N., w którym zawarte są stwierdzenia, że Urząd Gminy w N. nie ma wiedzy na temat funkcjonowania kiedykolwiek wspólnoty na terenie wsi L. i stoi na stanowisku, że sami mieszkańcy nie zdawali sobie sprawy z możliwości jej istnienia, do momentu złożenia przez Urząd Gminy N. wniosku o uregulowanie stanu prawnego przedmiotowych działek. W piśmie tym podniesiono także, iż na wskazanym terenie - działka nr (...) - Urząd Gminy N. stworzył zbiornik wody pitnej zaopatrujący wsie: L., M., N. i M., działki nr: (...),(...),(...),(...) i (...) zostały zaś wykorzystane pod budowę drogi, a na działce nr (...) znajduje się obiekt strażnicy, który jest wpisany do rejestru zabytków. Urząd Gminy N. wskazał również, iż nieprzerwanie dbał i dba o utrzymanie spornych gruntów we właściwej kulturze poprzez odchwaszczanie, wycinkę zarośli, sprzątanie śmieci i właściwy stan zbiornika wodnego oraz drogi.

Informacje te Wójt Gminy N. potwierdził pismem z dnia (...) r.

W dniu (...) r. Starosta (...) wydał w ww. sprawach dwie decyzje administracyjne. Decyzją nr (...) z tegoż dnia orzekł, że nieruchomość oznaczona numerami ewidencyjnymi: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...) o łącznej pow. (...) ha położona w miejscowości L. gmina N. stanowi wspólnotę gruntową.

Wskazana decyzja stała się ostateczna z dniem 12 lipca 2013 r.

Natomiast decyzją nr GM.60191-3/10 z dnia 24 czerwca 2013 r. Starosta Myszkowski odmówił uznania, że nieruchomość oznaczona numerami ewidencyjnymi: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...) o łącznej pow. (...) ha położona w miejscowości L. gmina N. stanowi mienie gromadzkie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że wskazane w sentencji decyzji działki stanowią wspólnotę gruntową wsi L. Tym samym nie mogą one stanowić mienia gromadzkiego. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono bowiem, że ww. grunty według oświadczeń mieszkańców wsi L. i zeznań świadków były wspólne dla wszystkich mieszkańców wsi L. posiadających gospodarstwa rolne w L. Nikt inny oprócz mieszkańców wsi do tych gruntów wspólnych nie miał prawa. Mieszkańcy L., którzy posiadali gospodarstwa rolne korzystali wspólnie z tych gruntów, ponieważ utrzymywali się z pracy na roli. Stan taki istniał wiele lat przed wejściem w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Prawo do użytkowania tych gruntów mieli włościanie L. na podstawie Tabeli Likwidacyjnej wsi L. Tabela likwidacyjna i tabela nadawcza to urzędowe dokumenty rosyjskie, sporządzone w celu dokonania reformy uwłaszczeniowej po powstaniu styczniowym. W Archiwum Państwowym w Katowicach dokonano sprawdzenia akt zespołu nr (...) -"Komisarz do spraw włościańskiej Powiatu (...)". W aktach ww. zespołu nie odnaleziono tabel likwidacyjnych a jedynie w jednostce archiwalnej nr (...) odnaleziono "Protokół odczytania projektu Tabeli Likwidacyjnej wsi L. (...)(...) r.", który przyjęto bez zastrzeżeń. W Archiwach Państwowych w C. i w K. nie natrafiono na dokumenty dotyczące gruntów wspólnoty ani gruntów gromadzkich wsi L. Kontynuując swe wywody organ I instancji wskazał też, że Sołtys wsi L. w piśmie z dnia (...) r. oświadczyła, iż działania Urzędu Gminy miały miejsce po (...) r. "Mieszkańcy L. ponosili koszty budowy ujęcia wody (składki mieszkańców) oraz jego eksploatacji w latach (...) - tych i początku lat (...)- tych, zbiorniki wodne zostały wybudowane po (...) r., mieszkańcy aktywnie uczestniczyli w budowie drogi - dokonali w czynie społecznym jej utwardzenia oraz wykonali nasyp przed położeniem nakładki asfaltowej w roku (...), nikt z mieszkańców L. nie pamięta, aby Urząd Gminy kiedykolwiek zbierał śmieci lub prowadził inne prace porządkowe na terenie spornych działek przed rokiem (...). Aktualnie takie prace prowadzą, głownie dzieci mieszkańców L. (cyklicznie akcje prowadzi szkoła w L.), czy ostatnio miejscowe OSP".

Ww. decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie art. 8 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych.

Od wskazanej decyzji złożył odwołanie Wójt Gminy N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. wydanie orzeczenia, iż wskazane nieruchomości stanowią mienie gminne. Zdaniem odwołującego, zaskarżona decyzja została wydana na skutek błędnej interpretacji art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz z naruszeniem art. 75 § 1 i art. 82 pkt 1 k.p.a. Zdaniem odwołującego się, dowody z zeznań świadków nie powinny być uznane za wiarygodne, gdyż cyt.: "podpisani na oświadczeniach mieszkańcy wsi nie byli świadomi ich treści oraz działali pod naciskiem sołtysa wsi L.". Nadto żądanie Sołtys wsi L. z dnia (...) r. w sprawie reaktywacji (utworzenia) wspólnoty gruntowej w miejscowości L. jest bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. Sołtys wsi L. nie wykazała bowiem, że jest uprawniona do działania w imieniu wspólnoty gruntowej.

W podsumowaniu odwołania stwierdzono, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że na terenie wsi L. wspólnota gruntowa nigdy nie funkcjonowała, natomiast odwołująca gmina przed (...) r. władała już nieruchomościami oznaczonymi w zaskarżonej decyzji, używała i korzystała z nich dla siebie, a przede wszystkim miała zamiar władania tymi nieruchomościami.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., utrzymało zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazało, że stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oprócz wspólnot podlegają zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie także nieruchomości rolne, leśne i obszary wodne, stanowiące mienie gromadzkie w rozumieniu przepisów o zarządzie takim mieniem, jeżeli przez dniem wejścia w życie tej ustawy były faktycznie użytkowane wspólnie przez mieszkańców wsi. Ponadto art. 3 ustawy określa, że nie zalicza się do wspólnot gruntowych nieruchomości lub ich części określonych w art. 1 ust. 1, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy zostały prawnie lub faktycznie przekazane na cele publiczne lub społeczne albo też do końca 1962 r., a gdy chodzi o lasy i grunty leśne - do dnia 30 września 1960 r., zostały podzielone na działki indywidualne pomiędzy współuprawnionych bądź uległy zasiedzeniu. Z powyższego wynika, że powołane przepisy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych w art. 1 ust. 1 wskazują jakiego rodzaju nieruchomości rolne, leśne oraz obszary wodne stanowią wspólnotę gruntową podlegającą zagospodarowaniu według reguł tej ustawy. Jednocześnie zrównują na płaszczyźnie trybu i zasad zagospodarowania mienie gromadzkie w rozumieniu przepisów o zarządzie takim mieniem ze wspólnotami gruntowymi.

Odesłanie do przepisów o zarządzie mieniem gromadzkim przenosi definicję tego pojęcia na grunt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 1962 r. w sprawie zarządu mieniem gromadzkim oraz trybu jego zbywania (Dz. U. Nr 64, poz. 303 z późn. zm.). Akt ten stanowił w § 1 pkt 1, iż przez mienie gromadzkie należy rozumieć mienie, które do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 września 1954 r. o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych (Dz. U. Nr 43, poz. 191) stanowiło majątek dawnych gromad jako majątek gromadzki, dobro gromady oraz inne prawa majątkowe. Jako zaś dawne gromady należy rozumieć gromady istniejące do dnia wejścia w życie ustawy o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych.

Natomiast wcześniej, tj. ustawą z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) zostały zniesione gminne, miejskie, powiatowe i wojewódzkie związki samorządu terytorialnego, a majątek tych związków stał się z mocy prawa majątkiem państwowym. Jednakże przepis art. 44 powołanej ustawy zachował byt prawny byłych gromad, a zatem i ich własność. Charakter prawny byłych gromad zmieniony został dopiero wymienioną wcześniej ustawą z 25 września 1954 r. o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych, która zniosła dotychczasowe gromady, w związku z czym przestały one być podmiotem praw majątkowych. Majątek, stanowiący do czasu wejścia w życie ustawy z 25 września 1954 r. własność gromad, stał się mieniem gromadzkim na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 listopada 1962 r. w sprawie zarządu mieniem gromadzkim oraz trybu jego zbywania.

Kontynuując swe wywody Kolegium wskazało, że w piśmiennictwie ówczesnym ukształtował się pogląd, iż mienie gromadzkie jest własnością Państwa. Dlatego też, w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych art. 8 ust. 1 tej ustawy wyraźnie przewidywał możliwość przypisania danej nieruchomości do wspólnoty gruntowej bądź do mienia gromadzkiego, które nie było tożsame z mieniem gminnym w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Dopiero bowiem ta ustawa powoływała gminę jako wspólnotę samorządową wraz z odpowiednim terytorium (art. 1 ust. 2 ustawy), jak również nadawała uprawnienia gminom w sferze własności i innych praw majątkowych, określając te uprawnienia mieniem komunalnym (art. 43 ustawy).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, zdaniem Kolegium, że decyzją nr (...) z dnia (...) r. Starosta (...) orzekł, że nieruchomość oznaczona numerami ewidencyjnymi: (...),(...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...) o łącznej pow. (...) ha położona w miejscowości L. gmina N. stanowi wspólnotę gruntową. Wskazana decyzja stała się ostateczna z dniem (...) r.

Oczywistym zatem jest, iż w takiej sytuacji, nie jest możliwe orzeczenie w stosunku do tych samych nieruchomości, iż stanowią one mienie gromadzkie.

Kolegium stwierdziło także, iż w toczącym się postępowaniu Wójt Gminy N. nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o tym, że przedmiotowe nieruchomości, w dniu wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, tj. 5 lipca 1963 r. stanowiły mienie gromadzkie. Wskazywane przez Wójta Gminy N. działania mające świadczyć o tym, iż w stosunku do przedmiotowych nieruchomości Gmina wykonywała uprawnienia właścicielskie dokonywane były bowiem już po (...) r. Z pisma Wójta Gminy N. z dnia (...) r. wynika jednoznacznie, że zbiornik wody pitnej na działce nr (...) został wybudowany w (...) r., droga na działkach nr (...),(...),(...),(...) i (...) w miejscowości L. funkcjonowała od zawsze i utrzymywana była przez Urząd Gminy, lecz dopiero w latach (...)-tych została ona utwardzona, a w (...) r. została zmodernizowana poprzez położenie nakładki asfaltowej. Należy również zauważyć, iż Wójt Gminy N. dokonując próby udokumentowania prawa do wskazanych nieruchomości wskazał jedynie sześć ww. działek, natomiast złożony wniosek o uznanie nieruchomości za mienie gromadzkie dotyczył 24 działek.

Odnosząc się natomiast do wniesionego odwołania Kolegium wyjaśniło, iż zarzuty w nim zawarte nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż odnoszą się one do ustaleń dokonanych przez Starostę (...) w postępowaniu dotyczącym uznania przedmiotowych nieruchomości za wspólnotę gruntową wsi L. Jednakże od decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) r. orzekającej w przedmiocie uznania wskazanych nieruchomości za wspólnotę gruntową odwołanie nie zostało wniesione i decyzja ta stała się ostateczna.

Pismem z dnia (...) r. Wójt Gminy N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego ja rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił niedostateczne wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności co powoduje, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy niesłusznie przyjął bowiem, iż Wójt Gminy N. nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o tym, że przedmiotowe nieruchomości w dniu (...) r. stanowiły mienie gromadzkie, podczas gdy nieruchomości te zgodnie z wykazem stanu posiadania wsi L. z (...) r. figurują jako: "Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w N.". Nadto ustawa z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej wprowadziła system jednolitej władzy państwowej, powołała rady narodowe jako terenowe organy jednolitej władzy państwowej (art. 1) i zniosła związki samorządu terytorialnego (art. 32 ust. 1). Majątek dotychczasowych związków samorządu terytorialnego z mocy prawa stał się majątkiem państwa (art. 32 ust. 2). Ten stan prawny istniał do czasu wejścia w życie ustawy z 25 września 1954 r. o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych (Dz. U. Nr 43, poz. 190). Ustawa ta zniosła dotychczasowe gminy i gromady, a utworzyła nowe gromady, jako jednostki podziału administracyjnego wsi, w której działają gromadzkie rady narodowe, jako organy władzy państwowej.

Własność dotychczasowego mienia gromadzkiego nie przeszła na własność wsi, która nie miała osobowości prawnej, nie przeszła również na własność mieszkańców wsi. Następna ustawa z 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych w art. 98 ust. 2 ustaliła, że dotychczasowe mienie gromadzkie staje się mieniem gminnym. Ustawa ta też traktowała mienie gromadzkie jako własność Państwa, pozostające w dyspozycji organów władzy państwowej - gromadzkich rad narodowych.

W związku z powyższym, mając na uwadze fakt, iż przedmiotowe nieruchomości w (...) r. pozostawały w dyspozycji Gromadzkiej Rady Narodowej w N. uzasadnione jest twierdzenie, iż w dniu (...) r. na przedmiotowych nieruchomościach niemożliwe było funkcjonowanie wspólnoty gruntowej.

Odnosząc się z kolei do decyzji Starosty (...) nr (...) Wójt zarzucił, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 28 k.p.a., gdyż brak właściwego umocowania Sołtysa do działania w imieniu osób roszczących sobie prawo udziału we wspólnocie gruntowej.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do regulacji art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych starosta ustala, stosownie do przepisów art. 1 i 3, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gminne.

W konsekwencji te same nieruchomości nie mogą być uznane jednocześnie zarówno za wspólnotę gruntową, jak i za mienie gminne.

W dniu (...) r. Starosta (...) wydał dwie decyzje administracyjne. Decyzją nr (...) z tegoż dnia orzekł, że nieruchomość oznaczona numerami ewidencyjnymi: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...), (...),(...),(...),(...),(...) i (...) o łącznej pow. (...) ha położona w miejscowości L. gmina N. stanowi wspólnotę gruntową. Natomiast decyzją nr (...) odmówił uznania, że nieruchomość ta stanowi mienie gromadzkie.

Od decyzji uznającej, że wymienione działki stanowią wspólnotę gruntową nie wniesiono odwołania i w konsekwencji w dniu (...) r. stała się ona ostateczna. Tym samym w dacie podjęcia przez SKO w C. zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji utrzymującej w mocy odmowę uznania nieruchomości za mienie gromadzkie w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna decyzja o uznaniu nieruchomości tych za wspólnotę gruntową. W konsekwencji organ II instancji zobligowany był do utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej albowiem niedopuszczalnym prawnie było w dacie tej odmienne zakwalifikowanie nieruchomości w stosunku do kwalifikacji dokonanej ostateczną decyzją nr (...). To zaś rozstrzygnięcie Starosty (...) nie podlega kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym albowiem nie zostało od niego wniesione odwołanie, a następnie skarga. Nadto zostało wydane na wniosek innego podmiotu, w ramach postępowania o innym przedmiocie, co uniemożliwia badanie go na podstawie art. 135 p.p.s.a. Dopóki zatem z obrotu prawnego nie zostanie wyeliminowana decyzja nr (...) dopóty odmienne zakwalifikowanie nieruchomości nie jest prawnie dopuszczalne.

W konsekwencji pozbawione znaczenia w sprawie są zarzuty Wójta dotyczące nieprawidłowego uznania przez organ I instancji, że nieruchomości stanowią wspólnotę oraz zarzuty wobec dopuszczenia Sołtys wsi L. jako wnioskodawcy, odnoszą się one bowiem do postępowania zakończonego ostateczną decyzją uznającą, iż nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową, nie zaś do podlegającego obecnie kontroli prowadzonego na wniosek Wójta postępowania zakończonego odmową uznania, iż nieruchomości te stanowią mienie gromadzkie.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.