Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1531277

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 31 stycznia 2014 r.
II SA/Gl 1602/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik.

Sędziowie WSA: Piotr Broda (spr.), Maria Taniewska-Banacka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Nr (...), Burmistrz (...) nałożył na A. W. S. z siedzibą w K. ul. (...), karę pieniężną w wysokości (...) zł, za nieprzekazywanie odbieranych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy (...), zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych.

Od powyższej decyzji obecnie skarżący W. S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że organ I instancji dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, albowiem pominął zakresy regionów gospodarki odpadami komunalnymi i instalacje zastępcze wskazane w Uchwale nr IV/25/2/2012 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego 2014 r. Instalacja stanowiąca jego własność jest wymieniona w cyt. uchwale jako instalacja zastępcza. Dlatego interpretacja wskazanego przepisu, ograniczająca przekazywanie odpadów wyłącznie do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, jest jego zdaniem niezasadnie zawężająca, a przez to błędna. Odwołujący się stwierdził ponadto, że przekazanie odpadów do instalacji zastępczej, może mieć miejsce nie tylko w przypadku awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, ale także w przypadku braku mocy przerobowych. Na podstawie założeń Planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego i danych szacunkowych co do ilości wytworzonych odpadów, odwołujący się oszacował, iż deficyt mocy przerobowych instalacji regionalnej wyniósł w (...) r. (...) Mg odpadów, które to odpady musiały zostać zagospodarowane w instalacjach przewidzianych do zastępczej obsługi regionu. Dlatego też przekazywał odebrane zmieszane odpady komunalne do własnej instalacji, wymienionej w uchwale jako instalacja zastępcza. Wskazał również, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw może on, jako przedsiębiorca posiadający zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych, wykonywać tę działalność bez wpisu do rejestru działalności regulowanej w okresie do dnia 31 grudnia 2012 r. na warunkach określonych w tymże zezwoleniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia (...) r. nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 391) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wypełnia hipotezę przepisu art. 9x ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy stanowiącego, iż przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, przeznaczonych do składowania do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2.000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Przekazywanie odpadów do instalacji zastępczej następuje w sytuacjach awarii instalacji regionalnej. Nie może jednak decydować o przekazywaniu odpadów do instalacji zastępczej przedsiębiorca prowadzący własną instalację, na podstawie szacunkowych obliczeń o braku możliwości przerobowych instalacji regionalnej, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego. Odnosząc się do argumentów odwołania, Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ przepis art. 9e ust. 1 pkt 2 w sposób jasny nakłada na podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązek ich przekazywania do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów. Natomiast Decyzja Burmistrza (...) z dnia (...) r. znak: (...) zezwalająca firmie A. W.S. na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości położonych na terenie Gminy (...), nie wskazuje instalacji przy ul (...) w K., należącej do A. W. S., jako miejsca do przekazywania odpadów komunalnych.

Ze stanowiskiem SKO nie zgodził się W.S. i pismem z dnia (...) r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości wobec faktu, iż decyzja organu I Instancji wydana została na błędnej podstawie prawnej, a mianowicie na podstawie art. 9e ust. 1 pkt 2, art. 9x ust. 1 pkt 3 oraz art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.), gdy tymczasem w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ I Instancji winien oprzeć swoją decyzję na podstawie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, a mianowicie na art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236) w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011.152.897 z późn. zm.);

- art. 6 k.p.a. poprzez działanie na dowolnie, a w konsekwencji błędnie obranej podstawie prawnej będącej podstawą rozstrzygnięcia;

- art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie decyzji z pominięciem nadanych skarżącemu uprawnień, dających mu możliwość skorzystania z praw nabytych pod rządami obowiązującej ówcześnie wersji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Nadto zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego tj;

- art. 9e ust. 1 pkt 2 oraz art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.) poprzez jego bezzasadne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym;

- art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 152, poz. 897 z późn. zm.) poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i uznanie, iż przepis ten nie obowiązuje w ustalonym stanie faktycznym.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w C. podtrzymało swoje stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze, podnosząc dodatkowo zaistnienie w sprawie okoliczności wskazanych w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do A., a nie do przedsiębiorcy W. S. Ponadto wskazał, że wymierzona kara może mieć dalsze konsekwencje w przypadku innego naruszenia prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący w (...). nie przekazał zebranych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy K., zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie (...) w ilości (...) Mg, do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Odpady te zostały przekazane do A. W.S., ul (...) w K.

Artykuł 9x ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: - Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm., dalej: "ustawa") przewiduje odpowiedzialność przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, przy czym w ust. 1 - wszystkich, w ust. 2 - odpowiadających warunkom w tym przepisie wymienionym. W art. 9x ust. 1 ustawodawca stypizował pięć deliktów administracyjnych, jeden z nich opisany w art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi, że przedsiębiorca (tu skarżący) odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania, do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek. Jest to przepis sankcyjny w stosunku do regulacji zamieszczonej w art. 9e ust. 1 pkt 2 komentowanej ustawy, który nakłada na podmiot odbierający takie odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązek przekazywania ich do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Z kolei przepis art. 9I ustawy zawiera wyjątek od tej zasady, zgodnie z którym w przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, uniemożliwiającej odbieranie zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych lub pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, odpady te przekazuje się do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu, wskazanych w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Prowadzący instalację do przetwarzania odpadów komunalnych, która została wskazana jako instalacja zastępcza, jest obowiązany przyjąć przekazywane do tej instalacji odpady.

Regionalną instalacją do przetwarzania odpadów dla Regionu I (w obrębie którego znajduje się gmina K.) zgodnie z uchwałą z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr IV/25/2/2012 Sejmiku Województwa Śląskiego w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2013 r., poz. 3106), jest instalacja B. Sp. z o.o. w S., ul. (...). Natomiast instalacja należąca do A. W. S. jest instalacją zastępczą, zgodnie z przywołaną uchwałą. W tym miejscu wskazać należy, że akt prawa miejscowego, a takim jest niewątpliwie powołana wyżej uchwała, zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił.

W tym stanie rzeczy Burmistrz (...), gdy powziął informację o tym, że odebrane od właścicieli nieruchomości odpady komunalne o kodzie (...), zostały przekazane przez skarżącego, zamiast do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów, do instalacji zastępczej, zasadnie uznał, że zachodzi delikt z art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy i nałożył przewidzianą w tym przepisie karę pieniężną. Przy wymiarze kary zgodnie z art. 9zc ustawy wziął pod uwagę niewielki stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność ukaranego podmiotu. Wziął również pod uwagę, że w toku prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych uległa w tym czasie awarii.

W ocenie Sądu bez znaczenia pozostają wyliczenia dokonane przez skarżącego z których miałoby wynikać, że regionalna instalacja nie była w stanie przyjąć odpadów w ilości zebranej na terenie gminy (...), bowiem przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidują takiej możliwości, aby podmioty zobowiązane do odbierania odpadów komunalnych same dokonywały wyboru rodzaju instalacji do której dostarczają odpady. Zasadą jest, że zmieszane odpady komunalne dostarcza się do wskazanej regionalnej instalacji, a tylko w przypadku jej awarii dopuszcza się dostarczanie odpadów do instalacji zastępczej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że chybiony jest argument zgodnie z którym organ wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę obowiązujących w chwili wydania decyzji przepisów prawa, co miało skutkować nie uwzględnieniem decyzji Burmistrza (...) z dnia (...) r. udzielającej zezwolenia skarżącemu na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości położonych na terenie Gminy (...). Wbrew twierdzeniom skargi organ wydał decyzję na podstawie przepisów obowiązujących w chwili jej wydania, w tym również wziął pod uwagę treść wskazanej przez skarżącego decyzji, dając temu wyraz w treści uzasadnienia. Jak słusznie zauważyło SKO przedmiotowa decyzja nie wskazuje instalacji A. W. S. przy ul. (...) w K. jako miejsca do przekazywania odpadów komunalnych, zatem powoływanie się na jej treść jest bezprzedmiotowe.

Podobnie bez znaczenia jest również wskazywanie na potencjalne skutki w przypadku ponownego ukarania, które zresztą wynikają wprost z przepisów ustawy. To w interesie przedsiębiorcy powinno być takie prowadzenie działalności, aby nie naruszać w przyszłości obowiązujących norm prawnych, a tym samy unikać sytuacji w której organ będąc związany obowiązującymi przepisami będzie zmuszony wykreślić przedsiębiorcę z rejestru.

Chybiony jest również zarzut skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania. Ponad wszelką wątpliwość stroną postępowania jest przedsiębiorca W. S., natomiast decyzja została skierowana do A. W. S. Chociaż nieprecyzyjnie wskazano adresata, to jednak został on wymieniony z imienia i nazwiska. Wskazać w tym miejscu należ, że nie każdy przypadek nieprawidłowego określenia strony w decyzji skutkuje stwierdzeniem nieważności, por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06, LEX nr 291195 w którym: "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuację, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji". W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że postępowanie było prowadzone wobec W.S. i w stosunku do jego osoby wydana została decyzja administracyjna, a błąd polegał na nieprecyzyjnym wskazaniu jej adresata.

Mając na uwadze powyższe rozważania należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.)

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.