Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525569

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 18 lutego 2014 r.
II SA/Gl 1571/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.).

Sędziowie: WSA Piotr Broda, NSA Łucja Franiczek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp.z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska

1.

uchyla zaskarżoną decyzję,

2.

orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę (...) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 1 lutego 2011 r. (data wpływu 7 luty 2011 r.)"A" Sp. z o.o. w D., zwana dalej Spółką lub skarżącą, zwróciła się do Marszałka Województwa (...) o zwrot nadpłaty z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska za okres od IV kwartału 2004 r. do II kwartału 2006 r. podnosząc, że 15 września 2010 r. i 5 października 2010 r. przekazała z tego tytułu uzupełniającą kwotę opłat w wysokości 115 249,80 zł zawierającą również opłaty, które z tytułu korzystania ze środowiska powinny obciążać inne podmioty.

Po powtórnym rozpatrzeniu tego wniosku Marszałek Województwa (...) decyzją nr (...) z dnia (...) r. odmówił stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty za okres od II półrocza 2005 r. do II półrocza 2006 r. (do 11 września 2006 r.) z tytułu odprowadzania ścieków oraz wód opadowych.

W następstwie wniesionego od tej decyzji odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...). W uzasadnieniu tej decyzji SKO powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że nie jest możliwe orzekanie w przedmiocie nadpłaty bez uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego - w okolicznościach przedmiotowej sprawy ustalenia wysokości opłat za korzystanie ze środowiska, które Spółka za dany okres powinna uiścić. Przy ustaleniu wysokości tych opłat (zobowiązania podatkowego) organ odwoławczy powinien też ustalić czy w objętym postępowaniem okresie oprócz Spółki również inne podmioty były uprawnione na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją, za pośrednictwem której były wprowadzane ścieki do wód, a której wyloty znajdowały się na terenie działki odwołującej się.

Stosując się do tych wytycznych Marszałek Województwa (...) zawiadomieniem z dnia (...) r. wszczął wobec Spółki postępowanie administracyjne w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi w okresie II półrocza 2005 r. oraz I i II półrocza 2006 r.

Po przeprowadzeniu tego postępowania decyzją z dnia (...) r. nr (...) Marszałek Województwa (...) określił dla Spółki wysokość zobowiązania podatkowego - opłaty za korzystanie ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi za okres I półrocza 2006 r. w wysokości 19 455,00 zł. Jako podstawę decyzji wskazał art. 104 § 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z póż. zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) w związku z art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity - Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 z póż. zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem ochrony środowiska) art. 3 pkt 3, pkt 6, pkt 20 lit. a, pkt 31, pkt 38 lit. c, pkt 41, art. 138 ust. 1, art. 272 pkt 1, art. 273 ust. 1 pkt 2, art. 274 ust. 4 pkt 1, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 277 ust. 1, art. 279 ust. 1 pkt 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1, art. 286 ust. 1, art. 287 ust. 1 pkt 4, art. 295 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska art. 292 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 14 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 z późn. zm.), art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 37, art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: - Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), § 3 pkt 8, § 5 ust. 1 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 260, poz. 2176), oraz Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat i sposobu przedstawiania tych informacji i danych (Dz. U. Nr 252, poz. 2128). W obszernym uzasadnieniu decyzji Marszałek m.in. stwierdził, że w myśl art. 273 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Jednocześnie w myśl art. 3 pkt 38 lit. c ww. ustawy oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne jako ścieki rozumiane są także wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Zgodnie z treścią art. 274 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi zależy od wielkości, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu w odniesieniu do wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów.

Zgodnie z art. 279 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli obowiązek poniesienia opłaty jest związany z eksploatacją instalacji, podmiotem obowiązanym do poniesienia opłaty z tytułu emisji - w tym wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - jest prowadzący instalację. W świetle art. 3 pkt 31 ustawy pod pojęciem prowadzącego instalację należy rozumieć podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie, a zgodnie z art. 3 pkt 41 ww. ustawy pod pojęciem tytułu prawnego rozumie się prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Zgodnie zaś z art. 138 ust. 1 ustawy eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.

W myśl art. 277 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 286 ust. 1 ustawy podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. W tym samym terminie przedkłada do właściwego urzędu marszałkowskiego wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat. Stosownie do brzmienia art. 285 ust. 1 ustawy opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie miało miejsce. Równocześnie w myśl art. 287 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić aktualizowaną co pół roku ewidencję zawierającą informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z którego odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, podchodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Stosownie zaś do art. 295 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska opłatę za wprowadzanie do środowiska wód opadowych lub roztopowych, ponosi się w postaci zryczałtowanej.

Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów oraz fakt, że wyloty, którymi wody opadowe zrzucane są do wód i do ziemi do potoku (...) znajdują się na terenie działki Spółki, organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że to ona władała instalacją, którą wody te zostały wprowadzone do środowiska i dlatego też to ją obowiązują opłaty z tego tytułu za całą ilość wprowadzanych do środowiska tą instalacją wód opadowych i roztopowych. Ponieważ jednocześnie do (...) r. Spółka nie posiadała pozwolenia wodno-prawnego na odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych to zobowiązana była ponosić z tego tytułu opłaty podwyższone, co uzasadniało ustalenie wysokości tych opłat zgodnie z osnową decyzji przy uwzględnieniu art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego - opłaty za korzystanie ze środowiska. Zarzucił szereg uchybień m.in. naruszenie przepisu art. 275, art. 284 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że organ pierwszej instancji błędnie określił wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, należnej za okres I półrocza 2006 r., gdyż Spółka jest tylko jednym z wielu podmiotów wspólnie korzystających z instalacji wodnej. "A" nie jest właścicielem całości instalacji, za pomocą której odprowadzane są ścieki za pośrednictwem wylotu W-1 oraz W-2. W konsekwencji powyższego Spółka nie powinna ponosić odpowiedzialności za całość opłat związanych z korzystaniem z ww. instalacji. Instalacją wg Spółki jest cała kanalizacja deszczowa wraz z wylotami, a nie jak przyjął organ pierwszej instancji same wyloty wód opadowych. Fakt, że wyloty instalacji wodnej znajdują się na nieruchomości należącej do Spółki nie oznacza, że tylko ona włada całością instalacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. nr (...) wydaną z powołaniem się m.in. na art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało orzeczenie Marszałka Województwa (...) w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie zachodziła podstawa orzekania na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z treścią art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Podzieliło również ustalenia tego organu co do podstaw wymierzenia opłaty podwyższonej jak i co do wyliczenia jej wysokości za okres I półrocza 2006 r. Również zdaniem SKO Spółka była władającym instalacją - urządzeniem kanalizacyjnym, do którego ścieki były odprowadzane również przez inne podmioty i to ona była wyłącznie zobowiązana do uiszczenia opłat podwyższonych z tytułu korzystania ze środowiska za całość odprowadzanych tą instalacją do środowiska ścieków. Może ona przy tym dochodzić zwrotu części tych opłat od innych podmiotów na drodze cywilnoprawnej.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO

w K. pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w D. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Marszałka Województwa (...) oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 275 i art. 284 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa ochrony środowiska, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w objętym rozstrzygnięciem okresie podmiotem korzystającym ze środowiska w zakresie odprowadzania ścieków oraz wód opadowych z terenów nieruchomości należących do kilkunastu podmiotów była w całości skarżąca, podczas gdy w istocie korzystała ze środowiska jedynie co do części obszaru, od którego naliczone zostały opłaty, zaś w pozostałym zakresie korzystającym ze środowiska były inne podmioty.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżąca nigdy nie kwestionowała, iż korzystała ze środowiska w zakresie m.in. odprowadzania wód i ścieków, także w okresie którego dotyczy kwestionowana decyzja, lecz zgodnie ze znajdującą się w aktach postępowania decyzją Prezydenta Miasta D. z dnia (...) r., nr (...), "A" jest jednym z wielu podmiotów wspólnie korzystających z instalacji wodnej. Z uwagi na fakt, iż nie jest ona właścicielem całości instalacji za pomocą której odprowadzane są ścieki za pośrednictwem wylotu W-1 oraz W-2, brak jest podstawy prawnej do przyjęcia aby za całość opłat związanych z takim korzystaniem, w okresie nie objętym wspomnianą wyżej decyzją, tj. w I półroczu 2006 r. odpowiedzialność ponosiła wyłącznie skarżąca i aby była ona wyłącznie podmiotem korzystającym ze środowiska. Wniosku takiego nie można wyprowadzić w szczególności z treści art. 7 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W piśmie procesowym, które wpłynęło do SKO w dniu 2 września 2013 r., a które Sąd potraktował jako uzupełnienie skargi, skarżąca zarzuciła nadto wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia wszystkich podmiotów obowiązanych do uiszczenia opłaty podwyższonej z tytułu korzystania ze środowiska w związku z odprowadzaniem przez te podmioty do wód ścieków opadowych i wód roztopowych.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Zaakcentowano, że to skarżąca była podmiotem władającym instalacją za pośrednictwem której dochodziło do wprowadzania ścieków opadowych i wód roztopowych do środowiska. Ona też wniosła opłatę podwyższoną, co oznacza, że była świadoma ciążącego na niej w tym względzie obowiązku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja ostać się nie mogła, aczkolwiek zasadniczo z innych względów niż podniesione w skardze, które Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) wziął pod rozwagę z urzędu.

Materianoprawną podstawę wydania decyzji przez organy obu instancji stanowił przepis art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Organy orzekające nie uzasadniły jednak w ogóle przesłanek zastosowania tych przepisów skupiając się na analizie przepisów i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego mogącego przemawiać za ustaleniem wysokości obciążających skarżącą opłat za korzystanie ze środowiska. Z analizy uzasadnień decyzji organów obu instancji można wyprowadzić wniosek, że ich zdaniem konieczność wydania decyzji określającej wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska wynika z faktu złożenia przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty, bowiem jej zdaniem w złożonych wykazach wykazała obciążającą ją należność za korzystanie ze środowiska w zawyżonej wysokości. Stąd też w celu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty, pismem z dnia (...) r. Marszałek Województwa (...) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określania wysokości opłat za korzystanie ze środowiska m.in. za I półrocze 2006 r., zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu administracyjnego stanowiska organów obydwu instancji co do podstawy prawnej działania w zakresie określenia opłaty za korzystanie ze środowiska, nie sposób podzielić. W tym zakresie całościową regulację zawiera bowiem przepis art. 288 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska i dlatego co do podstawy wydania decyzji ustalającej wysokość należnej opłaty za korzystanie ze środowiska nie ma zastosowania art. 21. § 3 Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Przepis art. 288 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954), stanowił że marszałek województwa wymierza opłatę w drodze decyzji, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska:

1)

nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat,

2)

zamieścił w wykazie informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia.

Organy orzekające nie wskazały zaś aby którakolwiek z tych sytuacji zachodziła w niniejszej sprawie. Wprost przeciwnie stwierdziły, że skarżąca złożyła wymagane wykazy i uiściła opłatę podwyższoną we właściwej wysokości.

Nawet gdyby jednak przyjąć, że w sprawie ma zastosowanie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, to również nie zostało wykazane aby zachodziły okoliczności wymienione w hipotezie tego przepisu, gdy organy nie stwierdziły aby skarżąca nie złożyła wykazów za I półrocze 2006 r., albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w złożonych wykazach względnie, aby nie wniosła w całości lub w części opłat wynikających z tych wykazów.

Należy też zauważyć, że przy przyjęciu, iż w sprawie ma zastosowanie treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej zachodziłby dualizm w zakresie orzekania w sprawie wysokości opłaty za korzystanie ze środowiska.

Nadto gdyby podzielić stanowisko organów obu instancji, że dopuszczalne jest wydanie decyzji określającej wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska w trybie Ordynacji podatkowej, to należałoby przyjąć, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem uchwały NSA z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1/12 (ONSAiWSA 2013/3/37), mającej walor wiążący. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Siedmiu Sędziów stwierdził, ze w świetle art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa - w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie gdy weźmie się pod uwagę, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji zobowiązanie z tytułu opłat za korzystnie ze środowiska za I półrocze 2006 r. (płatne do 31 lipca 2006 r.) przedawniło się z końcem 2011 r.,

a postępowanie w przedmiocie ustalenia tego zobowiązania zostało wszczęte dopiero (...) r.

Zdaniem Sądu administracyjnego, do rozpoznania wniosku o stwierdzenia nadpłaty, nie było niezbędne wdrożenie odrębnego postępowania w sprawie określenia wysokości tej opłaty (zobacz też w tym względzie uchwałę NSA z 27 stycznia 2014 r. sygn. II PS 5/13), które to postępowanie i tak mogłoby się toczyć jedynie w trybie art. 288 ust. 1 Prawa ochrony środowiska.

Nie oznacza to jednak, że decyzja o wymierzeniu opłaty w trybie art. 288 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, może być wydana w każdym czasie. Jeżeli opłata za korzystanie ze środowiska została uiszczona, co dotyczy niniejszej sprawy, to właściwy organ mógł kwestionować wysokość tej opłaty i wydać decyzję o jej wymierzeniu jedynie w okresie, kiedy należność z tytułu korzystania ze środowiska nie uległa przedawnieniu. Do ponoszenia opłat mają bowiem zastosowanie przepisy art. 59 § 1 Ordynacji, jak i art. 70 § 1 Ordynacji zamieszczone w dziale III. Zatem o ile nie nastąpiło zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu, zobowiązanie do uiszczenia opłaty uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. Oznacza to, że po tej dacie organ ochrony środowiska nie jest władny do kwestionowania wysokości uiszczonej opłaty, nawet w sytuacji, gdy podejmie wątpliwości co do jej wysokości.

Z tych względów skarga musiała odnieść skutek, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska oraz wskutek błędnej wykładni art. 288 ust. 1 tej ustawy. W tej sytuacji decyzja Kolegium podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 cyt. ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy, liczony od wartości przedmiotu sporu (19 455,00 zł), w kwocie 584,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie minimalnej

2 400,00 zł, czyli łącznie w kwocie 2 984,00 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej Spółki zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Odnosząc się zaś do wniosku skarżącej o uchylenie decyzji organu I instancji, wyjaśnić przyjdzie, że nie jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 cyt. ustawy).

Przy ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji Marszałka, Kolegium, winno zgodnie z powyższymi rozważaniami orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu wadliwie wszczętego postępowania przed tym organem na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Umorzenie postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za korzystnie ze środowiska nie uniemożliwia rozpoznania wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłaty na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, skoro spór dotyczy kwestii, czy uiszczono opłatę w wyższej niż należna wysokości.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi dotyczące wysokości obciążającego skarżącą zobowiązania nie miały w niniejszej sprawie znaczenia i nie mogłyby stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym (w niniejszej sprawie). Skarżąca będzie je mogła ewentualnie podnieść w sprawie rozstrzygającej jej wniosek o stwierdzenie wysokości i zwrot nadpłaty.

bu

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.