Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525544

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 7 lutego 2014 r.
II SA/Gl 1497/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.).

Sędziowie WSA: Piotr Broda, Włodzimierz Kubik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego

1)

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia (...) r., nr (...);

2)

orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

3)

zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem, który wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. w dniu (...) r., pełnomocnik M. J. zwróciła się o wszczęcie postępowania administracyjnego "w sprawie zbadania niezgodnej z prawem odległości pomiędzy budynkami, naruszenia warunków technicznych jakim odpowiadać powinny budynki przy wykonanej nadbudowie (przebudowie) oraz istnienia negatywnego wpływu na mienie M. J. (w tym niszczenie jego zabytkowego budynku)" oraz zbadania zgodności niezgodnego z prawem posadowienia okien na budynku "A"i negatywnych konsekwencji ich posadowienia, w szczególności wobec znacznej bliskości z kominem wnioskodawcy. Pismem z dnia (...) r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zbadania zgodności z prawem odległości pomiędzy budynkami "A", a budynkiem gospodarczym na posesji przy ulicy (...) w B. oraz stanu technicznego tego budynku gospodarczego, spowodowanego tą odległością oraz wyznaczył termin dowodu z oględzin wymienionych budynków. Po przeprowadzeniu oględzin, organ pierwszej instancji decyzją nr (...) z dnia (...) r. umorzył postępowanie administracyjnego w przedmiocie zbadania zgodności z prawem przedmiotowej odległości. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas oględzin potwierdzono, że pomiędzy budynkami odległość wynosi około (...) a przerwa pomiędzy nimi nie jest zabezpieczona. Ustalono, na podstawie oświadczenia przedstawiciela "A", że ich budynek wybudowany został w latach (...) ubiegłego wieku, a budynek wnioskodawcy wybudowany był ok. (...) lat wstecz. Stwierdzono, że w wyniku niezabezpieczenia szczeliny pomiędzy budynkami, ściana budynku gospodarczego została zawilgocona. Stwierdzono równocześnie, że za stan techniczny tego budynku odpowiada jego właściciel, a problem szczeliny dylatacyjnej pomiędzy budynkami (mający charakter roszczeń cywilnych) winien być rozstrzygnięty w drodze powództwa cywilnego. Z tego powodu postępowanie stało się bezprzedmiotowe i dlatego na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzeczono jak w sentencji.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez M. J. odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia (...) r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzone było zarówno w sprawie legalności lokalizacji budynku w stosunku do granicy, jak i stanu technicznego budynku gospodarczego na sąsiedniej działce. Stwierdził, że o ile w okolicznościach niekompletności akt w zakresie pozwolenia na budowę w zasobach archiwalnych prowadzenie jakichkolwiek postępowań w wprawie samowoli budowalnej tego budynku jest niezasadne, o tyle sprawą wymagającą rozstrzygnięcia jest stan techniczny budynku na działce sąsiedniej. Organ pierwszej instancji mimo stwierdzenia w niniejszym postępowaniu, iż stan techniczny tego budynku jest zły umorzył postępowanie, a z takim stanowiskiem trudno się zgodzić.

Prowadząc ponownie postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B.decyzją nr 60 z dnia (...) r., działając na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budynku "A" przy ulicy (...) w B. W uzasadnieniu wskazał, że w przypadku wniosku o zbadanie legalności posadowienia okien, sprawa została już rozstrzygnięta. Natomiast w zakresie legalności budynku przy ulicy (...), a zwłaszcza w zakresie jego lokalizacji - tj. zgodności z prawem odległości pomiędzy budynkiem "A", a budynkiem gospodarczym ustalono, że budynek "A" powstał prawie (...) lat temu i dotąd nikt nie kwestionował jego lokalizacji. Rozbudowa tego budynku realizowana była na podstawie pozwolenia na budowę, co ustalono po analizie stosownych rejestrów Urzędu Miejskiego w B. Decyzje o pozwoleniu na budowę, jako niekwestionowane przez (...) lat, objęte są zasadą trwałości. Brak dokumentacji projektowej uniemożliwia ocenę budowy jako niezgodnej z projektami. Nie uzasadnia to jednak domniemania, że obiekt został zrealizowany z odstępstwem od projektu i z naruszeniem prawa. Właściciel posesji przy ulicy (...) w swoim czasie nie kwestionował tej realizacji, a obecnie znaczny upływ czasu uniemożliwia ocenę legalności budowy i nadbudowy. Czyni to postępowanie bezprzedmiotowym, co uzasadnia jego umorzenie.

Odrębnym postanowieniem z dnia (...) r., wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. nałożył na M. J. obowiązek przedłożenia w Inspektoracie oceny stanu technicznego budynku gospodarczego zlokalizowanego na posesji przy ulicy (...) określającej przyczynę jego zawilgocenia.

W wyniku złożonego przez M. J. odwołania, w którym zakwestionował on prowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ odwoławczy przypomniał, że umorzenie postępowania może nastąpić, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Umorzenie postępowania może nastąpić ze względu na bezprzedmiotowość postępowania stwierdzoną przez organ lub z powodu odstąpienia przez stronę od popierania żądania wszczęcia postępowania.

Organ pierwszej instancji umarzając postępowanie powołał się na fakt, iż budynek "A" B. wybudowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a z uwagi na brak dokumentacji projektowej, na podstawie której budynek ten został wzniesiony, niemożliwe jest ustalenie zgodności z projektem tego budynku. Tylko w tym zakresie postępowanie wszczęte z wniosku M. J. zostało umorzone, czyli w zakresie "zgodności z prawem odległości pomiędzy budynkiem "A" B. przy ulicy (...), a budynkiem gospodarczym na posesji przy ulicy (...)".

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał dalej, iż już w decyzji z dnia (...) r. dotyczącej odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nakazującej "A" doprowadzenie ściany zewnętrznej budynku przy ulicy (...) do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie otworów okiennych w ścianie zewnętrznej budynku biegnącej wzdłuż granicy z sąsiednią posesją przy ulicy (...), wypowiedział się na temat tzw. domniemania samowoli budowlanej. Stwierdził wówczas, iż instytucja taka nie jest znana w obowiązującym prawie. Fakt ten wpływa to na sposób rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej legalności wzniesienia budynku przy ulicy (...)., w tym jego odległości od budynku gospodarczego znajdującego się na sąsiedniej posesji. Inwestor nie posiada pełnej dokumentacji potwierdzającej legalność wzniesionego budynku, dysponując jedynie decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia (...) r., ale nie posiadając innych dokumentów, na podstawie których istniałaby możliwość udowodnienia przez organ nadzoru budowlanego, że budynek wzniesiony i rozbudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wykonany został niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowanym.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie można za uzasadnione uznać argumentów pełnomocnika, a mając na uwadze funkcjonowanie w obiegu prawnym udzielonego pozwolenia na budowę, nie można kwestionować zasadności wydanej w sprawie decyzji. Dodał, że do oceny legalności wzniesienia budynku przy ulicy (...) należy stosować przepisy prawa obowiązującego w czasie budowy, a nie obecne przepisy prawne i normy techniczno-budowlane.

Organ dalej wyjaśnił, że zebrane w trakcie postępowania dokumenty nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotowy budynek posadowiony i rozbudowany został samowolnie bez wymaganego pozwolenia na budowę lub niezgodnie z jego treścią. Dodał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie były w latach (...) -tych ubiegłego wieku obowiązane do przechowywania dokumentacji udzielonego pozwolenia na budowę bezterminowo. Obowiązek ten pojawił się na podstawie obowiązującego obecnie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z kolei ocena informacji uzyskanych w Urzędzie Miasta B. nie wskazuje jednoznacznie na dokonanie samowoli budowlanej przy budowie budynku "A" w B., w tym również w zakresie ewentualnej niezgodności z prawem jego odległości od budynku gospodarczego na posesji nr (...). Niemożność ustalenia treści zatwierdzonego projektu budowlanego nie dowodzi, że przedmiotowy budynek został wybudowany niezgodnie z tym pozwoleniem.

W świetle powyższego skoro przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne nie potwierdziło zarzucanej nielegalności budynku przy ulicy (...) w B., to decyzja organu o umorzeniu postępowania w tej części była prawidłowa, wobec ziszczenia się przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w tej części.

Skargę na powyższą decyzję złożył M. J. Potrzymał w niej tezę o nielegalnym wybudowaniu budynku na sąsiedniej posesji, z oknami w ścianie pozostającej w granicy z jego działką. Zwrócił uwagę, że posłużono się fałszywym planem geodezyjnym. Dodał, że "nie było prawa by do budynku zabytkowego dobudować inny budynek". Podkreślił, że budynek ten zasłania słońce na jego działce, a istniejące zbliżenie budynków jest niebezpieczne także z uwagi na przepisy przeciwpożarowe, z uwagi na brak drogi ewakuacyjnej.

W kolejnych pismach kierowanych do Sądu podtrzymał swoje stanowisko dotyczące nielegalności budowy budynku przy ulicy (...). W piśmie z dnia (...) r. dodał, że w trakcie postępowania dopuszczono się oszustwa i fałszerstwa, gdyż posłużono się fałszywą mapą geodezyjną. Podkreślił, że nie można było wybudować kwestionowanego budynku w takim zbliżeniu do jego istniejącego budynku z oknami skierowanymi na jego posesję. Uniemożliwia to m.in. właściwe wykorzystanie jego działki, zawilgocenie jego budynku, a pomimo to do naprawy złego stanu jego budynku został wezwany on, a nie sprawca tego stanu. Wskazując na nielegalność budynku "A" domagał się jego rozbiórki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, podkreślając, iż skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności i dowodów w sprawie.

Na rozprawie z w dniu 7 lutego 2014 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślił, że okna przedmiotowego budynku wychodzą na jego działkę. Istniejąca pomiędzy budynkami ok. (...) cm przerwa nie jest zamurowana i zabezpieczona przed zamakaniem. Dodał, że budynek "A" już po roku (...) został nadbudowany. Wskazał, że dysponuje inwentaryzacją geodezyjną sprzed wykonania zabudowy sąsiedniej działki, która nie została ujawniona w sprawie, a organ w ogóle nie wziął jej pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) tylko stwierdzenie, iż gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może to skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c powołanej ostatnio ustawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są zasadne, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a to: art. 7, art. 77 (1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w rezultacie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nieuwzględniającego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy stanowią inaczej. W myśl § 2 tego przepisu decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Odnosząc się do pierwszej części przepisu, trzeba przyznać, że jest to władcze, jednostronne oświadczeniem woli tego organu, oparte na przepisach prawa administracyjnego i określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata. Inny sposób zakończenia sprawy w danej instancji, to m.in umorzenie postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga a contario sprawy co do istoty, jest więc orzeczeniem formalnym kończącym sprawę bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia i jest wyjątkiem, który należy traktować jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powyższego przepisu, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracji (w formie decyzji administracyjnej). W takiej sytuacji jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/428/01). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z braku istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe gdy sprawa indywidulana nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze w decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że na skutek złożonego przez pełnomocnika skarżącego w dniu (...) r. wniosku, pismem z dnia (...) r. organ pierwszej instancji - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zbadania zgodności z prawem odległości pomiędzy budynkiem "A" B. przy ulicy (...), a budynkiem gospodarczym na posesji przy ulicy (...) w B. oraz stanu technicznego tego budynku gospodarczego spowodowanego tą odległością. Po przeprowadzeniu postępowania, organ decyzją nr (...) z dnia (...) r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budynku "A" przy ulicy (...) w B. Faktem jest, że sprawa stanu technicznego budynku na posesji przy ulicy (...) nie została w tym postępowaniu zakończona, lecz wyłączona została do odrębnego postępowania. Mimo to, nie sposób jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż na tym etapie przeprowadzonego postępowania w sprawie legalności budynku należącego do "A" (...) sprawa mogła być zakończona umorzeniem postępowania w tym zakresie. W ocenie składu orzekającego decyzja taka jest co najmniej przedwczesna, gdyż orzekające w sprawie organy nie zebrały w sposób wyczerpujący wymaganego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu oba rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Realizacja tej zasady wymaga, aby organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W świetle tej zasady jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne mające wprawdzie potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ale materiał ten jest niekompletny i nie został w pełni rozpatrzony. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga wyczerpującego zebrania wszelkich dostępnych materiałów dowodowych (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99). Z kolei organ odwoławczy winien ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, co oznacza, że stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, korzystając z możliwości wskazanych w art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego.

Dokonując oceny postępowania zakończonego zaskarżonymi decyzjami trzeba zgodzić się, że organy ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że przeprowadzona przez inwestora "A" przebudowa nastąpiła na podstawie wydanej w dniu (...) r. decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny oraz udzielającej pozwolenia na przebudowę i roboty przygotowawcze - stanu obiektów "A" przeznaczonego na cele administracyjno-socjalne, szkoleniowe i magazynowe. Jednak powyższe ustalenie nie upoważnia organów do stwierdzenia, że oznacza to legalność przedmiotowej inwestycji. Zasadnie organ drugiej instancji przyznaje, iż na gruncie obowiązujących przepisów nie funkcjonuje pojęcie tzw. domniemania samowoli budowlanej. Nie oznacza to jednak, że organy po ustaleniu, że obiekt zrealizowany został na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę zwolnione są od dalszego badania sprawy, w tym m.in. badania zgodności wykonania obiektu z udzielonym pozwoleniem na budowę. Nie zwalnia organu z tego obowiązku nawet ustalenie, jak w niniejszej sprawie, że nie zachował się projekt budowlany czy plan realizacyjny. Organy winny poszukiwać innych dokumentów i dowodów na potwierdzenie realizacji budowy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Takich działań organy nawet nie podjęły, mimo zgłaszanych przez skarżącego dowodów, w tym m.in. map i wypisów geodezyjnych. Organy nie zbadały sprawy pod tym kątem, nie dołączyły do akt sprawy wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i nie rozważyły, czy w ich świetle wykonana lokalizacja przedmiotowego budynku była w ogóle możliwa. Pamiętać przy tym trzeba, że według obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, tak obowiązujących z dacie przebudowy budynku "A", jak i obowiązujących obecnie nie była możliwa lokalizacja w granicy działki ściany z otworami okiennymi czy drzwiami. Nie wydaje się zatem możliwe i legalne wykonanie takiej przebudowy, gdzie w ścianie granicznej takie otwory okienne występują. Mając na uwadze, że w kwestii okien w ścianie granicznej organy wydały odrębną decyzją, rzeczą organu odwoławczego będzie podjąć działania zmierzające do jej ponownej oceny i ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego. Następnie zaś organy winny przeprowadzić ponowne, dogłębne postępowanie mające na celu wyjaśnienie zgodności usytuowania przedmiotowego budynku "A" z udzielonym pozwoleniem na budowę. Poszukując niezbędnych materiałów dowodowych organ nie powinien ograniczyć li tylko do poszukiwania projektu budowlanego czy planu realizacyjnego, ale winien dążyć wszelkimi dostępnymi środkami do wyjaśnienia w tym zakresie sprawy, także w drodze przesłuchania stron toczącego się postępowania. W postępowaniu tym winna także być jednoznacznie wyjaśniona, podnoszona przez skarżącego, wykonana po 2000 r. nadbudowa przedmiotowego budynku.

Mając na uwadze przedmiotową lokalizację budynku "A", organy winny uwzględnić także ten fakt w ocenie jej ewentualnego wpływu na budynek sąsiedni. Nie można bowiem wykluczyć, a przynajmniej nie uczyniły tego w tym postępowaniu orzekające w sprawie organy, że pozostawienie niezabezpieczonej 20- centymetrowej przerwy pomiędzy budynkami nie miała wpływu na obecny stan techniczny obu budynków. Nie została także w żaden sposób wyjaśniona przez orzekające w sprawie organy kwestia ewentualnego zabezpieczenia przeciwpożarowego, spełnienia w tym zakresie ustawowych wymagań.

Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, wobec braku dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego prowadzącego do jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czyli naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a związku z powyższy wydania rozstrzygnięcia, co najmniej przedwczesnego.

Mając powyższe na uwadze zaskarżoną decyzję oraz decyzję ja poprzedzającą należało uchylić na podstawie art. 145 (1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze powyżej poczynione uwagi, wyeliminuje wskazane uchybienia, a następnie dopiero podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Na marginesie wypada wskazać, że w związku z wyodrębnieniem sprawy legalności otworów okiennych w ścianie budynku "A" graniczącej z działką skarżącego organy powinny zastanowić się nad jej wzruszeniem, jako, że przedstawione zastrzeżenia, co do analizowanej w niniejszej sprawie decyzji, aktualne są także w stosunku do tej decyzji, pozostającej poza kontrolą sądową.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.