Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525524

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 20 lutego 2014 r.
II SA/Gl 1322/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.).

Sędziowie: WSA Elżbieta Kaznowska, NSA Ewa Krawczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z (...) r. "B" Spółka Jawna w B. zwróciła się do Burmistrza Miasta B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na modernizacji zakładu produkcyjnego w B. przy ul. (...), na działce 1. Podano, że decyzja ta jest niezbędna w postępowaniu dotyczącym gospodarowania odpadami. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz poświadczoną kopię mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów. Burmistrz zwrócił się o wydanie opinii do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. PPIS w C. pismem z dnia (...) r. wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mającego polegać na modernizacji zakładu produkcyjnego do funkcji wtórnego wytopu aluminium (przetwarzanie metali z odzysku) oraz o konieczności sporządzenia raportu w pełnym zakresie, zgodnym z art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., zwanej dalej ustawą). Podobnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z (...) r. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu, wskazując że raport winien odpowiadać zakresem treści art. 66 ustawy, a nadto obejmować: precyzyjny opis źródeł emisji i systemu odprowadzania zanieczyszczeń do powietrza z poszczególnych źródeł, dokładny opis sposobu wyznaczania emisji zanieczyszczeń do powietrza z projektowanej instalacji, wyjaśnienie, w jaki sposób zastosowano postęp naukowo-techniczny, o jakim mowa w art. 143 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W konsekwencji Burmistrz B. postanowieniem z (...) r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu w pełnym zakresie, obejmującym dodatkowo dane wskazane w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Do czasu przedłożenia raportu Burmistrz zawiesił postępowanie na podstawie art. 69 ust. 4 ustawy, postanowieniem z (...) r. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z (...) r. (wadliwie określonym jako postanowienie o wznowieniu postępowania), w związku ze złożeniem przez Spółkę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z (...) r.

W toku kolejnych czynności Burmistrz zwrócił się na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie przedsięwzięcia pod względem wymagań ochrony środowiska, oraz na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy do PPIS w C. o wydanie opinii dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Na tym etapie postępowania z wnioskiem o udostępnienie raportu zwróciła się "A" Sp. z o.o. w C.

Burmistrz Miasta B. dokonał publicznych obwieszczeń o złożeniu raportu i możliwości zapoznania się z materiałem w okresie od (...) do (...) r. PPIS w C. w dniu (...) r. wydał na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy opinię sanitarną w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych przedsięwzięcia, określając przy tym środowiskowe uwarunkowania jego realizacji w pkt od 1 - 10.

Spółka "A" złożyła opinię na temat raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, sporządzoną w (...) r. przez biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko z "C". W piśmie skierowanym do Dyrektora RDOŚ w K. Spółka podała, że jest właścicielem (z informacji o działce wynika, że jest użytkownikiem wieczystym) działki nr 2, graniczącej z działką 1. Zarzuciła, że na mapie ewidencyjnej nie uwzględniono obiektów znajdujących się na jej nieruchomości, nie ujęto jej jako otoczenia zakładu. W istniejących zabudowaniach jest prowadzona działalność (fitness club, gabinet stomatologiczny, punkt pobrań dla laboratorium analiz medycznych), planowana jest budowa małego centrum handlowego.

RDOŚ pismem z (...) r., zobowiązał inwestora do uzupełnienia raportu o informacje określone w tym piśmie. Uzupełnienia takiego dokonano, składając opracowanie z (...) r. Po przeanalizowaniu raportu i złożonych dokumentów RDOŚ w K. kolejnym pismem z (...) r. ponownie zobowiązał inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie określonym w piśmie. W wykonaniu obowiązku inwestor złożył opracowanie z (...) r. Postanowieniem z (...) r. RDOŚ w K., na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 77 ust. 3, 4 i 7 ustawy uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając jego warunki na etapie budowy i eksploatacji, wskazując elementy konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanymi oraz nakładając na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w celu porównania założeń przyjętych do określenia wpływu zakładu na jakość powietrza z rzeczywistym oddziaływaniem, a także obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie hałasu. W postanowieniu nie stwierdzono potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Burmistrz B. dokonał publicznych ogłoszeń o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami przed wydaniem decyzji, zawiadomił także strony indywidualnie. Ogłoszenia publiczne były dokonane w okresie od (...) do (...) r. Na tym etapie postępowania do Burmistrza B. wpłynęły protesty mieszkańców gminy wobec modernizacji zakładu do funkcji wtórnego wytopu aluminium, ograniczone do wyrażenia sprzeciwu. Dyrektorzy Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w L., Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w B., Publicznego Przedszkola nr (...), Gimnazjum im. (...) oraz Szkoły Podstawowej nr (...) przekazali, że docierają do nich głosy rodziców zaniepokojonych planami inwestora i możliwym wpływem zakładu na zdrowie dzieci, wobec czego zawnioskowali o uwzględnienie dobra dzieci.

Decyzją z (...) r. nr (...) Burmistrz B. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji zakładu produkcyjnego do funkcji wtórnego wytopu aluminium (przetwarzanie metali z odzysku). W wyniku odwołania złożonego przez "A" sp. z o.o., rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z (...) r., nr (...), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji było zobowiązany do przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. Obwieszczenie z (...) r. nie zawiera dostatecznie jasnej informacji o prawach każdego członka społeczeństwa do zapoznania się z dokumentacją i zgłaszania uwag i wniosków. Brak też jest dowodów na właściwe upublicznienie tego zawiadomienia. W związku z tym zobowiązano organ I instancji do ponowienia podania do publicznej wiadomości informacji wynikających z art. 33 ust. 1 ustawy, z udokumentowaniem miejsca upublicznienia. Kolegium nie podzieliło natomiast zarzutów odwołania odnoszących się do merytorycznych rozstrzygnięć zawartych w decyzji.

Ponownie prowadząc postępowanie Burmistrz B. ogłosił publicznie o złożeniu raportu przez inwestora i o możliwości zapoznania się każdej zainteresowanej osoby z aktami sprawy, prawie wniesienia uwag i wniosków, w terminie od (...) do (...) r. Ogłoszenia wywieszono na tablicach ogłoszeń UM, w miejscu planowanej inwestycji, oraz na stronie internetowej UM, z czego sporządzono dokumentację.

Pismem z (...) r. M. J. i T. J. zaprotestowali przeciwko inwestycji podając, że negatywnych skutków działania inwestora doświadczyli w roku (...), kiedy zanieczyszczenia zniszczyły lakier na ich samochodach. W odpowiedzi Burmistrz B. poinformował, że na terenie byłego zakładu "D" B. S.A. aktualnie działalność prowadzi pięć różnych podmiotów, "B" działa od (...) r. i nie mógł być sprawcą szkody. Pismem z (...) r. "A" sp. z o.o. wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym odprowadzania ścieków i możliwości odprowadzania ich w zwiększonej ilości, a także o zobowiązanie inwestora do przedłożenia prawidłowej oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniającej zgłaszane uprzednio zarzuty dotyczących emisji substancji szkodliwych do powietrza.

Po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem i wypowiedzenia w sprawie, "A" sp. z o.o. złożyła organowi I instancji do wiadomości kopię skargi mieszkańców do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na działalność "B".

Decyzją z (...) nr (...) Burmistrz B. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji zakładu produkcyjnego do funkcji wtórnego wytopu aluminium. W podstawie prawnej podano art. 37, 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, 82 i 85 ust. 1 ustawy, a także § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). W decyzji określono rodzaj i miejsce przedsięwzięcia, działania konieczne do podjęcia na etapie budowy i w fazie eksploatacji, treści wymagające uwzględnienia w projekcie budowlanym. Stwierdzono, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej i utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W pkt IV nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie pomiarów emisji zanieczyszczeń do powietrza z poszczególnych źródeł w terminie roku od włączenia instalacji do eksploatacji oraz w zakresie hałasu w terminie 2 miesięcy po uruchomieniu przedsięwzięcia. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka całego przedsięwzięcia. O wydaniu decyzji obwieszczono publicznie, decyzję doręczono także stronom.

Odwołanie od decyzji złożyła "A" sp. z o.o., zarzucając niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i naruszenie art. 82 ust. 1 ustawy, wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zarzuciła, że decyzję wydano na podstawie nieaktualnego rozporządzenia Ministra Środowiska z 3 marca 2008 r. w sprawie niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2008 r. Nr 47, poz. 281), które powołano na stronie 4 załącznika nr 1 do decyzji. Podniosła też, że raport wraz ze sporządzonymi do niego aneksami nie może być podstawą do stwierdzenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko, albowiem:

- obliczeń rozprzestrzeniania zanieczyszczeń dokonano w oparciu o nieaktualne rozporządzenie,

- nie podano rzeczywistej charakterystyki aktualnie prowadzonej przez inwestora działalności (w zakresie ilości wprowadzanych obecnie zanieczyszczeń do powietrza, wprowadzanych metali niebezpiecznych, podstawy prawnej wprowadzanych aktualnie do powietrza zanieczyszczeń, wadliwie zakwalifikowano odpady zawierające metale 19 10 do odpadów inne niż niebezpieczne, wadliwie wykazano w raporcie ilości odpadu 19 10 04 z urządzeń filtracyjnych),

- pominięto, że inwestor w wyniku inwestycji zwiększy ilość zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza, odpadów i hałasu,

- błędne dane wyjściowe w raporcie prowadzą do wadliwych wniosków w zakresie emisji z emitora E4, brak jest mapy zasadniczej z naniesionymi emitorami, położenie emitorów na wydrukach OPA 03 jest słabo widoczne i niezgodne z usytuowaniem podanym na rzucie hali, nie są zamieszczone obliczenia uzasadniające niesymetryczne położenie emitorów zastępczych E3 i E5, nie wykonano obliczeń rozprzestrzeniania się pyłu PM 2,5, niewłaściwie zakwalifikowano pyły z gazów odlotowych z urządzeń filtracyjnych do odpadów o kodzie 10 03 19 mimo, że zawierają metale niebezpieczne, wadliwe wykazano ilości odpadu o kodzie 10 03 19 z urządzeń filtracyjnych,

- w decyzji przyjęto niezgodne z wytycznymi dla branży odlewniczej wydanymi przez MŚ w (...) r. w fazie eksploatacji emisje pyłu na wylocie i nie przewidziano skutecznego wyeliminowania emisji wtórnej niezorganizowanej zanieczyszczeń do powietrza,

- w sytuacji przekroczenia w B. stężeń średniorocznych pyłu i konieczności redukcji pyłu zawieszonego PM 10 z emisji powierzchniowej o 30% do roku (...), nie rozważono możliwości głębszego oczyszczania pyłów,

- nie zamieszczono i nie odniesiono się do tła pyłu PM 2,5 w B. i nie wykonano obliczeń rozprzestrzeniania,

- w uzupełnieniu raportu nie uwzględniono i nie odniesiono się do uwag przedstawionych w Opinii na temat Raportu, w szczególności w zakresie hałasu.

Spółka nie zgodziła się z odstąpieniem od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Zwróciła uwagę, że ze względu na brak drożności kanału kanalizacji deszczowej w ulicy (...), nie będzie możliwe uwzględnione w decyzji odprowadzanie ścieków deszczowych i roztopowych do urządzeń kanalizacyjnych operatora zewnętrznego.

Zaskarżoną decyzją z (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania oraz zarzuty odwołania. Wskazano, że przedmiot inwestycji prawidłowo zakwalifikowano jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony postanowieniem z (...) r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że nie są one zasadne.

Pierwszy zarzut dotyczy zastosowania nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281). Istotnie ten akt prawny z dniem 3 października 2012 r. utracił moc obowiązującą i zastąpiony został rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. poz. 1031). Zdaniem Kolegium, sam fakt zmiany aktu wykonawczego nie przesądza o nieprawidłowości dokonanych ustaleń. Porównanie obu rozporządzeń, a w szczególności załącznika nr 1, pozwala na stwierdzenie, że zmiana dotyczy wprowadzenia do tabeli nowej substancji, tj. pyłu zawieszonego PM2,5 i określenia jej dopuszczalnego poziomu w powietrzu. Poza tym w tabeli tej nie dokonano żadnych innych zmian. Pozostałe różnice pomiędzy rozporządzeniami, w ocenie nie mają wpływu na wyniki dokonanych ustaleń.

Spółka "B" dysponuje aktualnym pozwoleniem na wytwarzanie odpadów, wydanym przez Starostę (...) w dniu (...) r. nr (...). Wśród odpadów wymienionych ww. decyzji znajdują się odpady pochodzące z rozdrabniania odpadów zawierających metale (kod 19 10), w tym m.in. odpady o kodzie 19 10 04 i 19 10 06. Zdaniem Spółki "A", odpady pochodzące z odzysku odpadów w postaci zgarów winny być zaklasyfikowane jako niebezpieczne, gdyż zawierają metale jak: miedź, ołów, mangan, cynk itp. Takie twierdzenie nie znajduje jednak uzasadnienia wobec tego, iż instalacja do przetwarzania zgarów ma na celu odzyskanie metali z tego rodzaju odpadów. Założyć więc należy, że w procesie odzysku zgarów nie powstają odpady zawierające metale ciężkie, a tym samym odpady niebezpieczne. Ewentualne wytworzenie odpadów niebezpiecznych w tym procesie, wywoła po stronie przedsiębiorcy obowiązek właściwego ich zagospodarowania oraz załatwienia spraw formalnych z tym związanych (uzyskaniem zezwolenia na ich wytwarzanie). Istotne znaczenie w tej materii ma również to, że analiza raportu pozwala na stwierdzenie, że wszystkie wytwarzane odpady (tak niebezpieczne, jak również inne niż niebezpieczne) będą magazynowane w warunkach pozwalających na przyjęcie, że nie będą one źródłem zagrożenia dla środowiska. Ponadto podnieść należy, że opady będą przekazywane podmiotom, które dysponują właściwymi zezwoleniami na gospodarowanie odpadami.

Podana w raporcie ilość 5000 ton wytwarzanego odpadu o kodzie 19 10 04 dotyczy procesu przetwarzania zgarów, tj. odzysku metali. Częścią instalacji, w której dokonuje się rozdrabniania zgarów, jest układ wentylacyjny, którego zadaniem jest zasysanie frakcji pyłowych (s. 9 raportu). To przede wszystkim z filtrów tego układu pochodzi odpad o kodzie 19 10 04. Wytwórca odpadów ma obowiązek właściwego magazynowania fizycznie powstałego odpadu, a następnie zagospodarowania zgodnego z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. poz. 21). Czym innym jest natomiast emisja substancji do powietrza, gdyż dotyczy to tych substancji, które nie zostały wychwycone przez system filtracyjny i przedostały się "na zewnątrz" takiego układu. O ile nie ma norm, co do ilości wytwarzanych odpadów, o tyle prawo określa standardy dotyczące dopuszczalnych ilości emitowanych substancji do powietrza. Z tych też względów porównywanie wielkości wytwarzanych odpadów do ilości emitowanych substancji do powietrza jest nieuzasadnione.

Uwagi dotyczące odpadów z grupy o kodzie 19 10 należy odpowiednio odnieść do zarzutu Spółki "A" dotyczącego odpadu o kodzie 10 03 20. Kolegium podkreśliło, że nie ma norm co do ilości wytwarzanych odpadów, natomiast prawo określa standardy dotyczące dopuszczalnych ilości emitowanych substancji do powietrza. Wynika z przeprowadzonych wyliczeń, że normy te zostaną zachowane. Ponadto zwrócić należy uwagę, że normy emisyjne odnoszą się do substancji, a nie odpadów, więc również z tego względu nie można porównywać podawanych ilości wytwarzanych odpadów do ilości emitowanych substancji.

Wielkość emisji towarzyszących procesowi topienia aluminium istotnie oparto na decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) r. nr (...), będącej pozwoleniem zintegrowanym na prowadzenie w T. instalacji wtórnego wytopu aluminium o zdolności produkcyjnej 27 Mg na dobę. Dane te posłużyły do wyliczenia zawartości niektórych substancji (tekst jedn.: ołowiu, niklu, chromu, żelaza, cynku, miedzi, manganu) w pyle pochodzącym z instalacji do przetopu aluminium niniejszej inwestycji. Nadmienić należy, że ilość emitowanego pyłu przez projektowaną instalację, określono w oparciu o wydajność instalacji odpylającej. Podstawą dla ustaleń dotyczących zawartości poszczególnych substancji w pyle było wyliczenie udziału danej substancji w ogólnej masie pyłu emitowanej przez instalację z T. Jeżeli więc, np. udział cynku w masie pyłu pochodzącej z instalacji funkcjonującej w T. wynosił 1%, to przyjęto, że taki sam stosunek tej substancji występuje w pyle niniejszego przedsięwzięcia. Tym samym wielkości substancji emitowanych do powietrza, wbrew twierdzeniom Spółki "A", nie zostały określone poprzez stosunkowe ich zmniejszenie, odpowiednio do zdolności produkcyjnej projektowanej instalacji.

Przepis art. 74 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. wymaga, aby do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołączyć poświadczoną przez właściwy organ mapę ewidencyjną. Na tego rodzaju mapę została naniesiona lokalizacja poszczególnych emitorów. Nieznane są natomiast Kolegium motywy, które zdaniem skarżącej Spółki, przemawiają za tym, że emitory te winny być zobrazowane na mapie zasadniczej. Ponadto mapy te, w ocenie Kolegium, nie rodzą problemów z ich odczytaniem. W szczególności dotyczy to map z naniesioną lokalizacją emitorów załączonych do uzupełnienia raportu z (...) r.

Spółka "A" nie wskazała, na czym polega niezgodność lokalizacji emitorów z załącznikiem nr 2 do uzupełnienia raportu z (...) r. Wydaje się, że dotyczy to naniesionej lokalizacji emitora nazwanego zastępczym. Porównanie map określających stężenie poszczególnych substancji wprowadzanych do powietrza z ww. załącznikiem, prowadzi do wniosku, iż jest to emitor oznaczony jako E2. Analiza akt sprawy pozwala natomiast na stwierdzenie, że emitor ten ma charakter również emitora zastępczego (s. 39 raportu). Wniosek ten pozwala z kolei na stwierdzenie, że Spółka "A" błędnie określiła emitory E3 i E5 jako zastępcze. Mianowicie przewidziane są do odprowadzania: E3 - substancji ze spalania paliw, substancji z ogólnej wentylacji mechanicznej wyciągowej z hali przygotowania do odzysku odpadów typu tworzywa sztuczne, folia opakowaniowa, papier i tektura; E5 - substancji z ogólnej wentylacji mechanicznej wyciągowej z hali odlewni. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący braku uzasadnienia dla położenia emitorów zastępczych dla E3 i E5, skoro jak wyjaśniono wcześniej, jest tylko jeden emitor zastępczy - E2.

Kolejny zarzut dotyczy nieuwzględnienia w ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko czwartego emitora, którym mają być odprowadzane gazy z wnętrza hali odlewni za pośrednictwem wentylacji ogólnej. Zdaniem Kolegium, jest on niezasadny. Otóż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazywał, że gazy z hali mają być odprowadzane projektowaną wentylacją poprzez emitor o wysokości 12 m (raport s. 38 - 45). W dokumencie tym jednak nie uwzględniono w obliczeniach substancji nim odprowadzanych. Niedopatrzenie to zostało wyeliminowane w ramach uzupełnienia raportu z dnia (...) r. Przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy uwzględnieniu dodatkowego emitora, nie wykazała ponadnormatywnego wpływu na jakość powietrza (uzupełnienie raportu z dnia 14 sierpnia 2012 r.s. 3-6).

W ocenie Kolegium, niezasadnym jest również zarzut, iż organ I instancji winien ustalić poniżej 20 mg/m3 poziom stężenia pyłów, pochodzących z pieców indukcyjnych oraz maszyn odlewniczych, po ich oczyszczeniu w filtrze. Zwrócić należy uwagę, że inwestor pierwotnie przewidywał oczyszczanie gazów procesowych do wartości 60 mg/m3. Uwzględniając postęp technologiczny wskazano inwestorowi na potrzebę zaproponowania przez niego innych rozwiązań w tym zakresie, które będą efektywniejsze od dotychczasowych. Inwestor dostosował projektowaną instalację do ww. zaleceń. Tym samym spełnia ona również parametry z przywołanego przez odwołującą się Spółkę "Przewodnika w zakresie najlepszych dostępnych technik - wytyczne dla branży odlewniczej" przedstawionego przez Ministerstwo Środowiska w 2005 r. (dostępne pod adresem: http://ippc.mos.gov.pl/preview/custom/odlewnie.pdf). Nadmienić należy, że wspomniany "Przewodnik..." przewiduje, iż stężenie pyłów na wylocie powinien mieścić się w przedziale od 1 mg/m3 do 20 mg/m3.

Zdaniem Kolegium, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż realizacja przedsięwzięcia doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego stężenia pyłu zawieszonego PM10. Z przeprowadzonych wyliczeń wynika, iż średnioroczne stężenie pyłu zawieszonego PM10 wyniesie 1,6 μg/m3 (załącznik nr 3 do uzupełnienia raportu z dnia 24 września 2012 r.), co stanowi 4% wartości poziomu dopuszczalnego określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. poz. 1031). Oznacza to, że nie nastąpi przekroczenie normy, która dopuszcza średnioroczne stężenie pyłu zawieszonego PM10 na poziomie 40 μg/m3. Ponadto wyliczona wartość średniorocznego stężenia pyłu zawieszonego PM10 pozwala na ustalenie jej udziału w stosunku do wartości odniesienia, wyliczanej w oparciu o reguły zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Wynosi on 22,57%. Wskazana wartość również nie oznacza przekroczenia dopuszczalnych standardów powietrza. Jak dostrzegł Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, który jest organem wyspecjalizowanym w dziedzinie ochrony środowiska, dochowanie wszystkich warunków określonych w niniejszym postępowaniu winno wyłączyć negatywny wpływ inwestycji na środowisko, w tym na jakość powietrza.

Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała, że przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na poziom pyłu zawieszonego PM2,5. Decyduje o tym przede wszystkim lokalizacja inwestycji na terenie przemysłowym, gdzie funkcjonuje zakład. Ponadto zwrócić należy uwagę, że pył zawieszony jest frakcją PM10. Przyjmuje się, że ok. 70% pyłu zawieszonego PM10 stanowi PM2,5. Mając na uwadze, że normy dla pyłu zawieszonego PM10 są dotrzymane, to zasadnym jest twierdzenie, że także stężenie pyłu zawieszonego PM2,5 mieści się w granicach dozwolonych. Zakładają nawet, że stężenie średnioroczne PM2,5 odpowiada pełnej wartości ustalonej dla PM10, tj. 1,6 μg/m3, to jest ono poniżej poziomu dopuszczalnego wynoszącego 25 μg/m3 (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu).

Analiza akt pozwala na stwierdzenie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera informacje dotyczące już funkcjonującej instalacji m.in. w zakresie źródeł emisji, ich składu oraz w rozbiciu na poszczególne emitory: El, E2 i E3, za pośrednictwem których wprowadzane są substancje do powietrza (s. 38 - 41 raportu). Jednocześnie wyjaśniono w jaki sposób ustalono wielkości gazów i pyłów odprowadzanych do atmosfery. Jak z nich wynika, przy obliczeniach posłużono się wielkościami emisji podanymi w aktach prawa (np. emisje silników spalinowych) oraz wiedzą posiadaną w związku z pomiarami przeprowadzanymi dla podobnych instalacji (np. stężenie pyłu w hali). Ponadto zwrócić należy uwagę, że oddziaływanie pochodzące z ww. emitorów wiąże się z już funkcjonującą instalacją do zbierania, przygotowania do odzysku i odzysku odpadów, dla której (...) r. uzyskano środowiskową decyzję (nr (...)). Z jej uzasadnienia wynika, że zastosowane przez inwestora środki ochrony środowiska dają podstawę do stwierdzenia, że nie oddziałuje ona negatywnie poza obręb działki objętej inwestycją. Z kolei brak jest informacji, które pozwalałyby na przyjęcie, że istniejąca już instalacja jest źródłem oddziaływania w większym zakresie niż założono ww. rozstrzygnięciu z (...) r. Dlatego też wyliczenia wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza, związanych z obecną działalnością (tabela nr 3 raportu, s. 41), należy uznać za wystarczające dla dokonania kolejnych wyliczeń z uwzględnieniem emisji mających pochodzić z projektowanej instalacji. Dlatego też, zdaniem Kolegium, brak pomiarów odprowadzanych w rzeczywistości do powietrza gazów i pyłów przez funkcjonujące przedsięwzięcie nie stanowi o nieprawidłowości przeprowadzanych wyliczeń oddziaływania przyszłej inwestycji na powietrze.

Zasadą jest, że wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia (art. 220 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.: z 2008 r. Dz. U. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Z obowiązku tego zwolnione są instalacje wymienione lub spełniające inne warunki zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. Nr 130, poz. 881). W toku postępowania nie wyjaśniono, czy przedsiębiorca zobowiązany jest do dysponowania takim pozwoleniem, czy też jest z niego zwolniony. Zdaniem Kolegium, fakt ten jest jednak nie istotny dla niniejszego postępowania, gdyż dotyczy obecnej działalności, a także z uwagi na fakt, że w jego ramach nie bada się legalności działalności funkcjonującego zakładu.

Kolegium nie uwzględniło zarzutu, jakoby pomiary oddziaływania na jakość powietrza w odniesieniu do budynku biurowego zlokalizowanego na działce nr 2, nie dawały podstaw do stwierdzenia obraku negatywnego wpływu inwestycji na budynek oraz wskazaną nieruchomość. Aby wyjaśnić wpływ inwestycji na budynek biurowca należało objąć badaniem cały budynek. W tym celu należy dokonać ustaleń co do poziomów oddziaływania na jego najdalsze fragmenty. Następnie dopiero można wyjaśnić zakres oddziaływania na poszczególne części budynku i działki. Wypadkowa przeprowadzonych wyliczeń została zobrazowana na załączniku nr 3 uzupełnienia do raportu z dnia (...) r. Dodać należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał na potrzebę skorygowania współczynnika szorstkości terenu oraz wyjaśnienie z jakich danych meteorologicznych korzystano przy obliczaniu rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu. Do tych kwestii odniesiono się w uzupełnieniu do raportu z dnia 14 sierpnia 2012 r. (s. 7). Skorygowano w nim współczynnik szorstkości do wartości Z0 = 1. Wyjaśniono także w tym uzupełnieniu, iż do wyliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń wykorzystano dane dotyczące róży wiatrów ze stacji IMGW w C.

Z punktu widzenia osób zainteresowanych właściwym zabezpieczeniem środowiska przed negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na stan powietrza istotne jest to, że nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej m.in. w zakresie zbadania jakości powietrza. Rozwiązanie to ma na celu sprawdzenie, czy przyjęte zabezpieczenia są wystarczające. W przypadku negatywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie, inwestor zobligowany będzie do przedsięwzięcia działań mających doprowadzić emisje do poziomu dopuszczalnego prawem.

Zarzuty dotyczące oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko akustyczne najogólniej sprowadzić można do dwóch aspektów. Pierwszy dotyczy tego, że materiał dowodowy nie dostarcza wiedzy co do sprzętu użytego do pomiarów. Natomiast drugi wskazuje na przyjęcie niewłaściwych założeń, np. co do izolacyjności akustycznej budynków. Kwestie te, zdaniem Kolegium, nie mają większego znaczenia z uwagi, że zaskarżona decyzja w sposób precyzyjny określa wartość poziomu hałasu wewnątrz hali (85 dB w odległości 1 m od ściany hali i 83 dB w odległości 1 m od dachu). Przyjęte założenia pozwalają na stwierdzenie, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na tereny objęte akustyczną ochroną. Warunki ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu określone zaskarżoną decyzją poddane będą kontroli w ramach analizy porealizacyjnej. Jeżeli w fazie funkcjonowania zakładu zostanie wykazane, że przekroczone zostały normy hałasu, przedsiębiorca zobowiązany będzie do obniżenia poziomu emitowanego hałasu do standardów określonych prawem. Wyjaśnić należy, że powołany w odwołaniu akt prawa, tj. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1109) zmienia rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Zmiany wprowadzone ww. aktem wykonawczym polegają na określeniu nowych dopuszczalnych poziomów hałasu dla dróg oraz linii kolejowych. Nie miały więc wpływu na poprawność przyjętych norm hałasu. Wyjaśnić należy, że biurowiec zlokalizowany na działce nr 2 nie jest objęty ochroną akustyczną gdyż nie jest posadowiony na działce, którą można by było zaklasyfikować do któregokolwiek z terenów objętych taką ochroną a które enumeratywnie zostały wymienione ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska.

Spółka "A" podniosła również, że organ I instancji winien nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Podstawą do nałożenia takiej powinności, zdaniem Spółki, jest to, że nie można w chwili projektowania przedsięwzięcia przewidzieć realnego jego oddziaływania. Z takim stwierdzeniem Kolegium się nie zgodziło, gdyż instalacja do wtórnego wytopu aluminium nie opiera się na nowatorskiej technologii, a tylko w takim przypadku można byłoby mieć wątpliwości co do zagrożeń z nią związanych. Natomiast najbardziej newralgiczne aspekty oddziaływania przedsięwzięcia, tj. emisje do powietrza i hałas, będą przedmiotem pomiarów porealizacyjnych pod kątem zweryfikowania czy zastosowane rozwiązania są wystarczające dla zabezpieczenia środowiska.

Dla poprawności rozstrzygnięcia nie ma znaczenia fakt niedrożności kanalizacji deszczowej, do której mają być odprowadzane podczyszczone wody opadowe i roztopowe z terenu zakładu. Operator sieci zobowiązany jest do zapewniania jej sprawności technicznej. Tym samym należy przyjąć, że jest to przeszkoda chwilowa.

Odnosząc się zaś do przywołanego w odwołaniu sprzeciwu społeczności lokalnej Kolegium wyjaśniło, że obowiązkiem organu jest umożliwienie udziału społeczeństwa w postępowaniach, w których przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.i.o.ś.). Ponadto organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w uzasadnieniu rozstrzygnięcia musi odnieść się do zgłoszonych uwag i wniosków społeczeństwa (art. 85 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś.). Oznacza to, że sam sprzeciw nie może uzasadniać decyzji odmownej i nie jest wiążący dla organów administracji.

W skardze do sądu administracyjnego "A" sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniosła także o powołanie biegłego z zakresie ochrony środowiska w celu wydania opinii w sprawie, która wymaga wiedzy specjalnej oraz o dopuszczenie dowodu z dołączonej opinii na temat postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej, opracowanej przez C zarzucono naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na nie zebraniu całego materiału dowodowego, niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych, nierzetelną analizę materiału dowodowego,

- art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie przez organy biegłego z zakresu ochrony środowiska, mimo że sprawa wymaga wiadomości specjalnych,

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

- art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. poprzez przyjęcie, że przedsięwzięcie nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę,

- art. 82 ust. 2 ustawy poprzez zaniechania nałożenia obowiązku oceny oddziaływań skumulowanych z instalacjami sąsiadującymi, powodującymi te same oddziaływania, znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji.

W uzasadnieniu podtrzymano tezę, że decyzja została wydana na podstawie raportu i uzupełnień do niego, które obarczone są błędami i nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Kolegium nie uwzględniło części zarzutów, dokonując wadliwej analizy materiału sprawy, argumentacja Kolegium w tej części jest niepełna i bazuje na wadliwych założeniach, jest obarczona błędami, przez co prowadzi do odrzucenia zarzutów bez ich prawidłowego rozważenia. W uzasadnieniu skargi przytoczono poszczególne zarzuty odwołania, stanowisko Kolegium oraz zarzuty pod jego adresem. Zarzucono, że skoro obowiązujące rozporządzenie MŚ z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu określa dopuszczalny poziom pyłu PM 2,5, to należało się do niego odnieść, zwłaszcza wobec objęcia B. programem ochrony powietrza zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa (...) nr (...) z (...) r., która zakłada konieczność redukcji do 2020 r. emisji pyłu zawieszonego PM10 z emisji powierzchniowej. Stanowisko Kolegium w sprawie odpadów zawierających metale ciężkie bazuje na nieuzasadnionym przekonaniu o 100% skuteczności odzysku. Skoro odpad 19 10 04 i emisja do powietrza pochodzą z tego samego źródła, to mają taki sam skład i łatwo jest obliczyć ilość emisji uwzględniając procentowy podział frakcji, faktyczna ilość wytwarzanego odpadu 19 10 04 przekracza ilość z pozwolenia. W uzupełnieniu raportu zawartość metali w pyle dla emitora 4 uległa zmniejszeniu proporcjonalnie do zmniejszonej zdolności produkcyjnej, ale zdolność ta nie decyduje o maksymalnej emisji godzinowej. Raport nie zawiera mapy z naniesionymi emitorami. Położenie emitorów i emitorów zastępczych nie zostało określone, wyrzutnie dachowe, dla których może być utworzony emitor zastępczy, nie zostały uwzględnione. Nie uwzględniono potrzeby głębszego oczyszczenia gazów z pyłu. Nie przyjęto do obliczeń rzeczywistej emisji zanieczyszczeń na podstawie pomiarów, a obiekt istnieje i pracuje, stan istniejący jest stanem wyjściowym dla planowanego przedsięwzięcia. Nie ustalono, czy aktualnie wprowadzane do powietrza zanieczyszczenia są prowadzane legalnie. Analizę stężeń wykonano dla części budynku najdalej położonego od emitorów, na mapach izolinie stężeń nie obejmują całej działki nr 2. Wadliwie potraktowano niedrożność kanału deszczowego jako przeszkodę przemijającą.

Jednocześnie w skardze podniesiono, że do części zarzutów Kolegium w ogóle się nie ustosunkowało, dotyczy to braku uwzględnienia w decyzji prawidłowego tła pyłu PM 2,5 i braku obliczeń jego rozprzestrzeniania, braku uwzględnienia niezorganizowanej emisji wtórnej pyłów, wadliwego zakwalifikowania odpadów z urządzeń filtracyjnych do odpadów o kodzie 10 03 19, mimo że zawierają metale niebezpieczne, wykazania w raporcie nieprawidłowej ilości odpadu 10 03 19 z urządzeń filtracyjnych. W niewielkim tylko zakresie Kolegium odniosło się do zarzutów dotyczących hałasu, ograniczając się do wymogów stosowanego sprzętu i przyjętych do obliczeń wartości poziomów dźwięku w odległości 1 m od ściany i 1 m od stropu. Znajduje to uzasadnienie w stanowisku, że w wyniku analizy porealizacyjnej przedsiębiorca ewentualnie zostanie zobowiązany do obniżenia faktycznie emitowanego hałasu. Nie jest to stanowisko prawidłowe, na etapie planowania winno być zagwarantowane spełnienie wymogów przepisów. Nie jest także prawidłowa rezygnacja z przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Ocena taka jest zasadna zwłaszcza ze względu na kumulowanie się oddziaływania i brak danych do wystarczająco precyzyjnego określenia przewidywanych oddziaływań. W sprawie zaniechano uwzględnienia kumulowania się oddziaływań, które winno uwzględniać emisje pochodzące od wszystkich sąsiadujących przedsięwzięć. Nie bez znaczenia dla sprawy są także protesty społeczne zgłaszane przez mieszkańców i w ich imieniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Uczestnik postępowania "B" Sp. J. pismem z (...) r. dołączyła do akt skierowane do C żądanie sprostowania nieprawdziwych danych zawartych w opinii nr (...) wraz z oświadczeniem T. i M.J., że zostali wprowadzeni w błąd co do sprawcy szkód wywołanych przed rozpoczęciem działalności przez "B" w B.

Postanowieniem z 9 września 2013 r., sygn. II SA/Gl 1322/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgłoszone w skardze wnioski dowodowe nie mogły zostać uwzględnione. Co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie, co ma związek z zakresem sądowej kontroli administracji. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz kontroluje, czy jej załatwienie przez organy odbyło się zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, co obejmuje także ocenę prawidłowości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Jeżeli sąd stwierdzi braki w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uchyla decyzję, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu merytorycznemu przez organ administracji. Jedynie w ograniczonym zakresie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. ustawa dopuszcza przeprowadzenie przez sąd dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia niezbędnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Nie jest zatem w ogóle dopuszczalne przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu z opinii biegłego, co wprost wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. Nie można się też zgodzić, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, albowiem sąd administracyjny, nie orzekając w sprawie co do istoty, lecz badając legalność decyzji, ograniczony jest w swej kognicji do kwestii prawnych, nie technicznych i specjalistycznych. Sąd nie czyni obliczeń i nie określa parametrów, nie wydaje w sprawie decyzji, zatem poza kwestiami prawnymi nie bada merytorycznie kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Do wyłącznej kompetencji sądu należy przy tym ocena prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, nie ma wobec tego podstaw do przeprowadzania przez Sąd dowodu z opinii na temat tego postępowania. Z podanych względów zgłoszone wnioski podlegały oddaleniu. Nie zmienia to okoliczności, że opinia dołączona do skargi jako załącznik, bez potrzeby uprzedniego dopuszczania z niej dowodu, podlegała lekturze Sądu na takich samych zasadach, jak całe akta sprawy.

W ocenie Sądu mnogość szczegółowych zarzutów podnoszonych przez Skarżącą w postępowaniu, a następnie w skardze, jest dowodem na mylne postrzeganie przedmiotu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i celu jej wydania. Decyzja taka nie stanowi podstawy do prowadzenia określonej działalności i nie udziela zgody na funkcjonowanie określonej inwestycji, nie ustala zatem tych wszystkich parametrów i limitów, których zachowanie jest warunkiem dopuszczalności prowadzenia danej działalności.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy jest ona wymagana, należy uzyskać przed uzyskaniem innej decyzji, których katalog wymienia art. 72 ust. 1 ustawy, w niniejszej sprawie wniosek został złożony ze wskazaniem, że inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzje dotyczące gospodarowania odpadami. Stanowi to przypadek określony w art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy, związany z uzyskaniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanego na podstawie ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Przedmiot ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) wskazuje jej art. 1, zgodnie z którym ustawa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko i transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz organy administracji właściwe w tych sprawach. W sprawie nie było kwestionowane i nie budzi zastrzeżeń, że doszło do skutecznego nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i określenia jego zakresu, a także do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tym miejscu należy wskazać, mając na względzie zarzuty skargi, że kwestia kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, podlega rozważeniu właśnie na etapie stwierdzania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Nie znajduje zatem podstawy prawnej domaganie się uwzględniania takich kumulacji na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ustawa nie wymaga także uwzględnienia takich kumulacji w treści raportu (art. 66 ustawy).

Ocenę oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy przeprowadzono w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W jego toku zapewniono udział społeczeństwa, co nie było w skardze kwestionowane. Przedmiotem tego postępowania winno być, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy, określenie, analiza i ocena bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu. Wobec przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sprawie znalazły zastosowanie przepisy art. 77 ust. 1 ustawy, dotyczące obowiązku uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienie jest formą wiążącego zajęcia stanowiska w sprawie i wiąże organ uzgadniający. W szczególności zgodnie z art. 77 ust. 4 w uzgodnieniu uprawniony organ przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stanowisko w tych kwestiach zostało przez organ uzgadniający przedstawione i było negatywne. Jednocześnie nie widząc potrzeby ponawiania procedury oceny oddziaływania na środowisko dostrzeżono konieczność zweryfikowania przyjętych założeń i parametrów poprzez przeprowadzenie analizy porealizacyjnej w zakresie kwestii podnoszonych w skardze, czyli hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza. Wybór sposobu weryfikacji stanu założonego ze stanem faktycznym należy do kompetencji organu uzgadniającego, winien on zgodnie z przepisem zająć stanowisko w sprawie konieczności ponawiania oceny. W ocenie Sądu rozwiązanie polegające na zaniechaniu ponawiania procedury oceny na rzecz weryfikacji stanu faktycznego mieści się w zakresie kompetencji organu uzgadniającego.

Wydając decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, organ zgodnie z art. 80 ustawy, bierze pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W niniejszej sprawie na terenie inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy, zatem przy wydawaniu decyzji organ nie miał podstaw do stwierdzania zgodności lokalizacji inwestycji z planem. Także uwagi zgłaszane w toku postępowania z udziałem społeczeństwa, pomijając kwestię terminowości ich zgłoszenia, nie miały charakteru merytorycznego, w tym sensie, że nie zwierały rzeczowych argumentów wobec planowanej inwestycji. Natomiast uwagi zgłaszane przez skarżącą Spółkę nie miały charakteru uwag zgłaszanych w postępowaniu z udziałem społeczeństwa, ale były stanowiskiem strony w postępowaniu. Stanowisko to było przy tym przedmiotem analizy w postępowaniu, albowiem pod wpływem złożonych zarzutów organ uzgadniający dwukrotnie zwracał się do inwestora o uzupełnienie raportu, a żądane uzupełnienia pozostają w związku z treścią zarzutów. Nie można natomiast postawić organom zarzutu naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania w sprawie biegłego. Przepisy regulujące wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację inwestycji, prowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzania raportu wskazują do czyjej kompetencji należy ocena materiału sprawy, w szczególności przewidują uzgodnienie decyzji, połączone z przedłożeniem raportu, przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, jakim jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne, ze względu na wiążący charakter uzgodnienia, powoływanie biegłego celem weryfikacji stanowiska zajętego przez organ uzgadniający.

Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 82 i 85 ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera obligatoryjne treści. Trzeba zwrócić uwagę, że dotyczą one wymagań, jakie winny zostać spełnione z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, i powinny znaleźć uwzględnienie w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, na rzecz której postępowanie było prowadzone. W decyzji wskazano, że zarówno w fazie eksploatacji, jak i przy wydawaniu ewentualnego pozwolenia na budowę należy wprowadzić takie rozwiązania, które zagwarantują realizację warunków określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja ta wiąże organy w przyszłych postępowaniach. W szczególności zobowiązano do wprowadzenia rozwiązań zapewniających izolacyjność akustyczną, określając zarazem poziom hałasu w odległości 1 m od ściany hali i 1 m od jej dachu. Ustalono także maksymalne stężenie pyłu na wylocie i obowiązki w zakresie odprowadzania gazów z wnętrza hali, bez rozstrzygania o lokalizacji i rodzaju emitorów na dachu. Argumentacja skargi w ocenie Sądu koncentruje się na próbach wykazania, że standardy przyjęte w decyzji nie będą mogły zostać dotrzymane, albowiem ze względu na wadliwe ustalenia raportu, organy bazowały na niewłaściwych ustaleniach faktycznych. W przekonaniu Sądu kwestia ta nie ma znaczenia dla prawidłowości decyzji, nie jest bowiem jej celem zaakceptowanie przedstawionych w raporcie rozwiązań, ale wyznaczenie standardów i parametrów, które winny zostać dotrzymane, aby w ocenie organu ochrony środowiska, nie wywierały nań niedopuszczalnego wpływu. Zasadnie wobec tego Kolegium stwierdza, że nie ma znaczenia dla sprawy, czy będzie możliwe odprowadzanie ścieków opadowych do zewnętrznego operatora lub zachowanie ilości i parametrów substancji wprowadzanych do powietrza czy też brak emisji niezorganizowanej. Jeżeli takich możliwości nie będzie, to nie będzie równocześnie dopuszczalne wydanie pozytywnej decyzji w postępowaniu, na rzecz którego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do fazy eksploatacji obiektu określa piece i maszyny, jakie mogą być zastosowane do wtórnego wytopu aluminium i odlewu metalu, maszyny do transportu w toku procesu technologicznego, co nie było kwestionowane. Decyzja przewiduje także szereg nakazów dotyczących emisji gazów i hałasu. Gazy z procesów technologicznych zobowiązuje ujmować w system wentylacji i po oczyszczeniu z zastosowaniem filtra gwarantującego stężenie pyłu na wylocie nie większe niż 20 mg/m3, odprowadzać do powietrza emitorem o wysokości nie mniejszej niż 20 m i średnicy ok. 1 m. Decyzja zakłada, że odpady wykorzystywane w procesie wytopu nie będą wymagały oczyszczenia, a eksploatacja instalacji nie może być źródłem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza. Stan odmienny będzie wobec tego naruszeniem warunków wydanej decyzji. Podobnie wygląda sprawa z zachowaniem poziomu hałasu czy odpylania powietrza z linii wytopu i odprowadzania gazów z wnętrza hali. Wreszcie decyzja zawiera zastrzeżenie w pkt 2.22, że rozwiązania technologiczne, techniczne i materiałowe realizowanej instalacji winny uwzględniać podane w decyzji uwarunkowania i założenia zawarte w raporcie. Jeżeli zatem, jak twierdzi Skarżąca, założenia raportu są wadliwe i niemożliwe w konsekwencji będzie ograniczenie oddziaływania do standardów wyznaczonych decyzją i raportem, konsekwencje takiego stanu rzeczy poniesie inwestor. Po pierwsze, skutecznym środkiem weryfikacji jest nałożony obowiązek analizy porealizacyjnej, która powinna umożliwić weryfikację założeń w oparciu o stan faktyczny. Po drugie, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, przed oddaniem instalacji do eksploatacji konieczne będzie uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie ochrony powietrza, co wymaga uzyskania pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza, określonego w ustawie Prawo ochrony środowiska. Ustawa ta reguluje postępowanie w przypadku występowania przekroczeń standardów jakości powietrza. Zgodnie z art. 225 tej ustawy, na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów dla nowobudowanej instalacji lub zmienianej w sposób istotny jest możliwe pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej redukcji ilości wprowadzanych substancji. W decyzji dostrzeżono, że inwestycja jest realizowana w strefie częstochowsko-lublinieckiej, dla której stwierdzono przekroczenia średniorocznego stężenia pyłu. Na terenie B. nie ma stacji monitoringu powietrza (czemu Skarżąca nie przeczy), wobec czego w analizie powietrza uwzględniono poziomy stężeń dla najbliższych miejscowości. Jeżeli, niezależnie od wyników przeprowadzonego postępowania, zaistnieje przesłanka z art. 225 ustawy Prawo ochrony środowiska, winno to znaleźć odzwierciedlenie w treści wydanej wówczas decyzji.

Nie budzą także zastrzeżeń Sądu uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, zawierają one treści wymagane w art. 85 ustawy, rozstrzygnięcia są zgodne z uzgodnieniem i opinią uzyskanymi w sprawie, stanowisko w kwestii ponowienia przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest zgodne ze stanowiskiem organu uzgadniającego i zostało uzasadnione. Zachowano także wymogi związane z podaniem do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią.

W związku przedstawionymi okolicznościami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.