Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723077

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 7 sierpnia 2019 r.
II SA/Gl 121/19
Związany charakter decyzji administracyjnej o nakazie rozbiórki.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.).

Sędziowie WSA: Beata Kalaga-Gajewska, Stanisław Nitecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. (dalej: organ, organ I instancji, PINB w D.) działając w oparciu o art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm., dalej: "ustawa", "Prawo budowlane") nałożył na J. S. (dalej: strona, skarżący) właściciela nieruchomości położonej przy ul. (...) w D. na działce (...), obowiązek rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego wybudowanego na tej nieruchomości bez pozwolenia na budowę w granicy działki.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z pismem B. F. z dnia 2 października 2000 r. w sprawie sprawdzenia stanu prawnego budynków, tj. garażu i budynku mieszkalnego usytuowanych na posesji przy ul. (...) w D. przeprowadzono postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania bez wymaganych zezwoleń budynku garażowo-gospodarczego w granicy działki oraz rozbudowy budynku mieszkalnego bez zgody sąsiada (lokalizacja na wskazanej wyżej nieruchomości).

Dalej organ stwierdził, że obecnie stronami postępowania są: J. S. oraz B. F., właścicielka nieruchomości sąsiedniej położonej na działce nr (...) przy ul. (...) w D. Stronami niniejszego postępowania byli wcześniej A.S. zmarły dnia (...) oraz J. S., która jako jedyna spadkobierczyni A. S. przekazała nieruchomość położoną na działce nr (...) w D. skarżącemu w drodze darowizny.

Następnie organ I instancji przywołał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wybudowania bez wymaganych zezwoleń budynku garażowo-gospodarczego. W tym zakresie m.in. podniósł, że decyzją z (...) utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z dnia (...) zezwolił na użytkowanie objętego postępowaniem budynku gospodarczo-garażowego. W związku z tym decyzją PINB w D. z dnia (...), utrzymaną następnie w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia (...) umorzył postępowanie w przedmiocie legalności wybudowania tego budynku.

W wyniku wniesionych przez uczestniczkę skarg powyższe decyzje w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oraz umorzenia postępowania legalizacyjnego zostały uchylone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odpowiednio z dnia 24 lutego 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 3560/01 i z dnia 12 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 56/03.

W ostatnim z tych wyroków Sąd stwierdził, że w trakcie ponownego postępowania organ I instancji, tak jak wskazano w wyroku z dnia 24 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3560/01, ustali w pierwszej kolejności kiedy doszło do samowoli budowlanej, bowiem ustalenie tej daty przesądza o reżimie prawnym w oparciu, o który samowola zostanie zlikwidowana. Następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, podejmie rozstrzygnięcie w ramach posiadanych kompetencji".

Następnie organ I instancji przywołał tok czynności kontrolnych przedmiotowego budynku przeprowadzonych w okresie od 30 listopada 2000 r. do 7 października 2016 r. oraz wskazał na zgromadzoną w aktach dokumentację techniczno-budowlaną.

PINB w D. ustalił, że przedmiotowy budynek położony jest na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w S. w rejonie (...). Zgodnie ze zgromadzonymi dokumentami (postanowienie Sądu Rejonowego w D. sygn. akt (...) z dnia (...)., postanowienie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt (...) z dnia (...) protokół graniczny (...) oraz szkic polowy) pomiędzy działkami nr (...) oraz (...) zostało przeprowadzone rozgraniczenie, a przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w odległości 0,25 m do 0,35 m od granicy działek. W trakcie prowadzonego postępowania wystąpił konflikt pomiędzy stronami, co do daty wybudowania budynku garażowo-gospodarczego.

Na okoliczność wybudowania budynku, a co za tym idzie ustalenie reżimu prawnego, w oparciu o który miała zostać zlikwidowana samowola budowlana, zostało przeprowadzonych szereg dowodów, tj. z przesłuchania świadków, z dokumentów oraz oświadczeń stron i ich pełnomocników.

Na podstawie zeznań świadków organ wysnuł ogólny wniosek, że świadkowie zgłaszani przez właściciela budynku wskazywali na datę jego wybudowania przed 1 stycznia 1995 r., zaś świadkowie zgłaszani przez stronę przeciwną na jego wybudowanie po tej dacie. W związku z powyższym organ po raz kolejny wezwał świadków, celem złożenia wyjaśnień dotyczących wybudowania bez wymaganych zezwoleń budynku garażowo-gospodarczego. Oświadczenia świadków z roku 2000 odbiegały od tych złożonych w roku 2017.

Ponadto w toku prowadzonego postępowania w zakresie daty wybudowania przedmiotowego budynku organ uznał za istotne następujące dokumenty: wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 16 kwietnia 1996 r. złożony przez A.S. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miejskiego w D., zgodnie z którym wnioskodawca wniósł o wydanie ww. warunków dla realizacji "rozbudowy domu jednorodzinnego oraz budowa garażu na parceli nr ew. gr.(...), (...) przy ul. (...) w D. S., z którego to wniosku wynika, że garaż był przewidziany do realizacji w latach 1996- 1997; kopię mapy zasadniczej w skali 1: 1000, z której wynika, że w dacie 1 marca 1995 r. na działce tej brak jest budynku garażowo-gospodarczego; decyzję Urzędu Miejskiego w D. nr (...) nr (...) z dnia (...) którą w oparciu o wskazane wyżej dokumenty ustalono "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji rozbudowy budynku mieszkalnego oraz budy garażu w m. D. przy ul. (...) nr ew. gr.(...),(...)" oraz plan zagospodarowania terenu w skali 1: 500 będący częścią projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Urzędu Miejskiego w D., znak (...) którą udzielono pozwolenia na budowę-rozbudowę i modernizacje budynku mieszkalnego zlokalizowanego w D. przy ul.(...), działka nr (...).

Na podstawie powyższych dokumentów organ ustalił, że budynek wzniesiono po 1 stycznia 1995 r., gdyż sam A. S. w swoim ww. wniosku z dnia 16 kwietnia 1996 r. wskazywał na perspektywę jego realizacji w latach 1996- 1997. Ponadto na kopii mapy zasadniczej i planie zagospodarowania terenu dołączonych do tego wniosku brak jest naniesionego, aktualnie istniejącego budynku garażowo-gospodarczego. Również zeznania części świadków oraz analiza ortofotomap dały organowi podstawę sądzić, że sporny obiekt powstał pomiędzy 1996 a 2003 rokiem.

Biorąc powyższe pod uwagę PINB w D. zaznaczył, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), które obowiązywały od 1 stycznia 1995 r. do 31 grudnia 2000 r. w okresie budowy przedmiotowego budynku ustawodawca przewidział konieczność wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można było rozpocząć co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, które określały wyjątkowe przypadki, w których budowa wbrew wyrażonej w art. 28 zasadzie, pozwolenia na budowę nie wymagała, a które to wyjątki nie miały do przedmiotowego budynku zastosowania.

Organ I instancji podniósł, że zgodnie z protokołem kontroli jaka została przeprowadzona w dniu (...). właściciel przedmiotowego budynku nie posiada pozwolenia na jego budowę oraz zatwierdzonej dokumentacji konstrukcyjno-budowlanej, dlatego stanowi on bezsprzecznie samowolę budowlaną.

W ocenie organu w niniejszej sprawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego nie będzie miał zastosowania, gdyż budynek został wybudowany po dacie wejścia w życie ustawy tj. po 1 stycznia 1995 r.

W związku z powyższym zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego organ postanowieniem z dnia (...) nr (...) nałożył na skarżącego obowiązek wstrzymania robót budowlanych oraz przedłożenia w terminie do 31 stycznia 2018 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy. Pomimo przedłużenia tego terminu do 30 czerwca 2018 r. skarżący nałożonych obowiązków nie wykonał.

Odnosząc się do kwestii zmiany przeznaczenia spornego budynku garażowo-gospodarczego na wiatę garażowo-gospodarczą, wiatę garażową, wiatę gospodarczą organ zaznaczył, że do chwili uzyskania decyzji legalizacyjnej nie można w sposób legalny przekształcić samowolnie zrealizowanego budynku garażowo-gospodarczego na inny rodzaj budowli (wiatę).

Również wniosek strony o zawieszenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w ocenie organu nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem wskazywane przez skarżącego dla jego uzasadnienia zawezwanie do próby ugodowej nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Od powyższej decyzji skarżący w ustawowym terminie wniósł odwołanie zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uchybienie przesłance obligatoryjnego zawieszenia z uwagi na toczące się postępowanie spadkowe, jak również toczące się postępowanie sądowe w przedmiocie przewłaszczenia nieruchomości oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne oznaczenie nieruchomości, wobec nieuwzględnienia faktu jej podziału.

W wyniku wniesionego odwołania Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: organ, organ II instancji, ŚWINB w Katowicach), zaskarżoną decyzją z dnia (...) nr (...) uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości dokonać rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na budowę w granicy działki nr (...) (działka powstała w wyniku podziału działki nr (...)) na nieruchomości położonej przy ul. (...) w D., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...).

W motywach uzasadnienia organ w pierwszej kolejności przywołał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał na prawne regulacje przedmiotu postępowania.

Organ II instancji po dokonaniu analizy zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego uznał za słuszne stanowisko tego organu, co do daty budowy przedmiotowego obiektu, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Podkreślił, że PINB w D. upatrując możliwość legalizacji postanowieniem z dnia (...) nr (...) nałożył na stronę obowiązek przedłożenia określonych przepisami dokumentów w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r., a następnie przychylił się do prośby zobowiązanego i postanowieniem z dnia (...) przedłużył termin do dostarczenia dokumentów do 30 czerwca 2018 r. Pomimo przedłużenia terminu skarżący dokumentów tych nie przedłożył, co zgodnie z przepisami oraz orzecznictwem, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

ŚWINB nie znalazł również podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem stan prawny nieruchomości na której usytuowany jest budynek na dzień wydania decyzji jest ustalony, a w księdze wieczystej brak jest wzmianek oraz ostrzeżeń w zakresie zgodności stanu ujawnionego w księdze z rzeczywistym stanem prawnym.

Konkludując organ stwierdził, że w przedmiotowy budynek został wybudowany po 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i pomimo umożliwienia przez organ nadzoru budowlanego I instancji legalizacji obiektu skarżący poprzez brak przedłożenia wymaganych dokumentów odstąpił od tej możliwości, w związku z czym konieczne stało się orzeczenie obowiązku rozbiórki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję ŚWINB skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uchybienie przesłance obligatoryjnego zawieszenia postępowania ze względu na toczące się postępowanie spadkowe i o przewłaszczenie nieruchomości oraz błędy w ustaleniach faktycznych w zakresie charakteru, momentu wytworzenia oraz przeznaczenia obiektu budowlanego.

W ocenie skarżącego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym A. S. rozstrzygnie o prawie własności nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt, zarówno obecnie jak i w dacie budowy. Dodatkowo skarżący oświadczył, że pismem z dnia 26 lipca 2017 r. zawiadomił organ administracji o fakcie, iż w dniu (...). Spółka Akcyjna Przedsiębiorstwo A wystąpiła Sądu Rejonowego w D. przeciwko niemu o stwierdzenie przeniesienia własności nieruchomości objętych postępowaniem. W konsekwencji skarżący nie zgodził się z argumentacją organów dotyczącą zagadnienia prejudycjalności.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB w Katowicach wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwala na przyjęcie, że będąca przedmiotem postępowania administracyjnego samowola budowlana dokonana została pod rządzami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Materiał ten został przez organy obu instancji wszechstronnie przeanalizowany i bez naruszenia treści art. 80 k.p.a. oceniony. Poczynione w tym przedmiocie ustalenie zostało uzasadnione z pełnym zachowaniem wymogów o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W żaden sposób nie zostało też przez skarżącego podważone. W świetle protokołów kontroli i dołączonej do nich dokumentacji nie może budzić też zdaniem Sądu wątpliwości, że objęty postępowaniem obiekt budowlany stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a nie wiatę co postulował w toku postępowania skarżący. Całkowicie dowolne jest w tym względzie twierdzenie, że o zmianie charakteru tego obiektu miałby w tym względzie przesądzać ewentualnie fakt zdjęcia lub zdemontowania istniejących wcześniej w nim drzwi (bram) garażowych.

W myśl art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W świetle ustępu 2 tego artykułu w przypadku gdy budowa, o której mowa w ustępie 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W postanowieniu tym, jak wynika z ustępu 3 artykułu 48 cytowanej ustawy, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przepisy art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wymagają złożenia m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień opracowania projektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 tego artykułu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że PINB w D. postanowieniem z dnia (...) nr (...) nałożył na skarżącego obowiązek wstrzymania robót budowlanych oraz przedłożenia w terminie do 31 stycznia 2018 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3b Prawa budowlanego. W związku z wnioskiem skarżącego powyższy termin został przedłużony do dnia 30 czerwca 2018 r., jednakże skarżący nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku.

W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego obu instancji obowiązane były, w myśl powołanych przepisów, do orzeczenia nakazu rozbiórki. Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 ustawy, nie zawiera bowiem norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki.

Zarzuty podniesione w skardze nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do nich stwierdzić należy, że rację ma organ II instancji, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek z art. 97 § 1 pkt 1 - 4 k.p.a., która dawałaby podstawę organom do zawieszenia tego postępowania. W szczególności nie wystąpiła przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem, organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Nie ma zatem podstaw do zwieszenia prowadzonego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Należy więc podkreślić, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 111/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 270/14; dostępne w bazie orzeczeń CBOIS).

Zdaniem więc Sądu, organy słusznie uznały, że w niniejszej sprawie brak jest zagadnienia wstępnego, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Zagadnieniem tym nie jest podniesiona przez skarżącego okoliczność toczącego się postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie nabycia spadku po zmarłym A. S. ani postępowanie w sprawie przewłaszczenia nieruchomości, bowiem aktualny stan prawny nieruchomości jest ustalony, co potwierdzają wpisy w księdze wieczystej (...) w której brak jest jakichkolwiek wzmianek czy ostrzeżeń w zakresie zgodności stanu ujawnionego w księdze z rzeczywistym stanem prawnym.

Nawet gdyby zatem przyjąć, że skarżący nie był co najmniej współinwestorem przedmiotowego budynku to wobec śmierci jego rodziców, jako ewentualnych inwestorów w świetle treści art. 52 i art. 53 Prawa budowlanego tylko do niego jako ujawnionego w księdze wieczystej właściciela nieruchomości i tym samym położonego na niej objętego postępowaniem budynku, mógł zostać skierowany nakaz rozbiórki, a wcześniej obowiązki nałożone w trybie art. 48 ust. 3 ustawy. Skoro zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było żadnych podstaw prawnych do podważenia wynikającego z treści księgi wieczystej ustalenia, że to właśnie on jest właścicielem działki nr (...) i położonego na niej budynku, to brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a. ec

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.