Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2038041

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 15 kwietnia 2016 r.
II SA/Gl 1184/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek.

Sędziowie WSA: Piotr Broda (spr.), Andrzej Matan.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi I. T. i N. T. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu (...) z dnia (...) r. nr (...),

2.

umarza postępowanie administracyjne.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. I. i N. T., obecnie skarżący zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu (...) (dalej PINB) o zbadanie legalności wiaty znajdującej się na działce nr 1 w W.- P., przy ul. (...).

W dniu (...) r.organ powiatowy przeprowadził oględziny, podczas których stwierdził, że na ww. działce znajduje się wiata garażowa o wymiarach 3,5 m x 4,25 m i wysokość 2,30m, usytuowana w części północnej działki. Obiekt ten składał się ze stalowych słupków umieszczonych w gruncie, z zadaszeniem drewnianym pokrytym blachą falistą - trapezową. Z treści oświadczenia właścicieli działki wynikało, że przedmiotowa wiata została wybudowana w (...) r.

PINB dla Powiatu (...) postanowieniem z dnia (...) r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane wstrzymał roboty budowlane oraz nakazał inwestorom J. i K. G. przedłożyć określone w postanowieniu dokumenty. Następnie wobec nie przedłożenia wymaganych dokumentów PINB decyzją z dnia (...) r. nr (...) znak: (...) na podstawie art. 49b ust. 3 nakazał inwestorom rozbiórkę wiaty.

Pismem z dnia (...) r. K. G. poinformowała organ powiatowy, że wiata na działce nr 1 przy ul. (...) została rozebrana.

Z kolei I. i N. T. pismem z dnia (...) r. poinformowali organ powiatowy, że K. i J. G. w (...) r. rozebrali przedmiotową wiatę, jednakże działka nr 1 została ponownie zabudowana wiatą o większych od poprzedniej wymiarach.

W dniu (...) r. PINB przeprowadził oględziny w toku których stwierdził, że na wskazanej działce znajduje się wiata o lekkiej konstrukcji wsparta na słupach ogrodzeniowych z jednej strony i słupach stalowych z drugiej strony. Dach wiaty został pokryty blachą stalową ocynkowaną. Na budowę tej wiaty inwestor przedstawił potwierdzenie przyjęcia przez Starostę (...) bez sprzeciwu zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych, polegających na budowie wiaty gospodarczej o powierzchni do 25 m2.

Następnie PINB przesłuchał świadków: J. W., który oświadczył, że nie wie kiedy sporna wiata została rozebrana, ani kiedy została wybudowana. M. G., która oświadczyła, że dach spornej wiaty został rozebrany około rok wcześniej, przy czym wiata nie została w całości rozebrana, oraz M. N., która oświadczyła, że w jesienią (...) r. rozebrano dach przedmiotowej wiaty, natomiast jesienią (...) r. stan faktyczny nie uległ zmianie i nadal wiata nie była całkowicie rozebrana z wyjątkiem dachu.

W dniu (...) r. PINB przeprowadził ponownie oględziny na działce nr 1 podczas, których ustalił, że na działce znajduje się wiata o lekkiej konstrukcji, która składa się z sześciu słupów stalowych i posiada wymiary 3,5 m x 4,8 m licząc po ścianach skrajnych słupków wiaty. Jednocześnie podczas oględzin F. L. ojciec K. G. oświadczył, że konstrukcja poprzedniej wiaty łącznie ze słupkami została usunięta. Organ podczas oględzin nie stwierdził parkowania samochodu pod wiatą, jak również przechowywania drewna opałowego.

Decyzją z dnia (...) r., nr (...), znak: (...) PINB dla Powiatu (...), działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie budowy wiaty zlokalizowanej na działce nr 1 w P. przy ul. (...). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z oświadczenia K. G. wynika, iż wiata całkowicie została rozebrana w ostatnich dniach (...) r., czego nie wykluczają zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, którzy widzieli nierozebrane elementy wiaty jesienią (...) r. Następnie inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia realizacji nowej wiaty gospodarczej o powierzchni do 25 m2 i taką wybudował, co potwierdziły przeprowadzone w tym zakresie oględziny. W tej sytuacji zdaniem organu nie doszło do naruszenia prawa a dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Powyższa decyzja została zaskarżona w drodze odwołania przez I. i N. T., którzy zarzucili jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49b Prawa budowlanego i § 2 ust. 1 w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 80, art. 86 i art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania pomimo, że konstrukcja stalowa została wzniesiona bez zgłoszenia. Nadto bezkrytyczne przyjęcie całkowitej rozbiórki wiaty zgodnie z oświadczeniem inwestora oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących daty wybudowania wiaty. Zdaniem odwołujących wiata powstała w (...) r. a nie jak wskazują inwestorzy w (...) r. Nadto po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę, nie została w całości rozebrana a następnie w oparciu o dokonane zgłoszenie odbudowana przy użyciu tych samych materiałów, tym samym zgłoszenie dokonane w stosunku do obiektu już częściowo istniejącego było nieskuteczne. Zakwestionowali również wymiar wiaty wskazując, że przy obliczaniu powierzchni wiaty należało uwzględnić obrys jej dachu. Wskazali również, że sporna wiata pełni funkcję garażu oraz składu drewna, a prowadzący postępowanie organ nie odniósł się do kwestii, czy w tej sytuacji nie pełni ona funkcji użytkowej budynku i czy nie znajdują do niej zastosowanie przepisy dotyczące warunków technicznych.

Pismem z dnia (...) r. K. G. poinformowała (...) WINB, iż sporna wiata została rozebrana, wobec czego (...) WINB postanowieniem z dnia (...) r. zlecił PINB dla Powiatu (...) przeprowadzenie oględzin w celu potwierdzenia tego faktu. Przy piśmie z dnia (...) r. organ powiatowy przesłał protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu (...) r., z treści którego jednoznacznie wynikało, że przedmiotowa wiata została rozebrana w całości. Z kolei w dniu (...) r. w siedzibie organu nadzoru budowlanego stawili się I. i N. T., którzy również potwierdzili, że wiata będąca przedmiotem niniejszego postępowania została rozebrana w dniach od (...) do (...) r.

Decyzją z dnia (...) r. znak: (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że stan faktyczny analizowanego postępowania, po wydaniu zaskarżonej decyzji, w sposób istotny uległ zmianie, poprzez rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Oznacza to, że w chwili obecnej przestał istnieć przedmiot niniejszego postępowania. Zatem biorąc pod uwagę przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, niniejsze postępowanie nie zależnie od dokonanej przez organ powiatowy kwalifikacji prawnej spornych robót budowlanych i ustalonego stanu faktycznego, należało umorzyć.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli I. i N. T. wskazując na nieprawdziwe ich zdaniem oświadczenia inwestora składane w toku całego postępowania, jak również lekceważenie przez organy obu szczebli dowodów dostarczonych przez skarżących. Wyrażając swoje zadowolenie z faktu rozebrania samowolnie postawionej wiaty stwierdzili, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone przez okres trzech lat, a organy naruszyły w tym czasie szereg przepisów postępowania, które miały wpływ na wydawane przez nie decyzje. Nadto, zdaniem skarżących zmiana okoliczności faktycznych polegająca na rozbiórce wiaty, mogła skutkować co najwyżej umorzeniem postępowania odwoławczego, a nie utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę (...) WINB w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji, natomiast odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że są one bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Z kolei zarzuty dotyczące bezczynności organu powiatowego nie mogą być rozpoznane w niniejszym postępowaniu i mogą ewentualnie stanowić przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego w trybie art. 37 k.p.a. lub art. 227 k.p.a.

W piśmie z dnia (...) r. skarżący zwrócili uwagę, że (...) WINB wydał decyzję w stanie faktycznym i prawnym krańcowo odmiennym od tego w jakim wydana została decyzja organu I instancji.

W toku postępowania sądowego skarżący podtrzymali skargę dodatkowo wyjaśniając, że przyczyną wniesienia skargi była dwukrotna samowola budowlana sąsiada oraz obawa, że orzeczenie (...) WINB spowoduje ponowną budowę wiaty w tym samym miejscu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Powodem uwzględnienia skargi, jest naruszenie przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. dalej; "k.p.a.").

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została wydana w następstwie odwołania I. i N. T. od decyzji PINB dla Powiatu (...) o umorzeniu postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, wynikającą z braku naruszenia przepisów prawa przy budowie wiaty. Rozpoznający to odwołanie (...) WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując z kolei na bezprzedmiotowość postępowania wynikającą z faktu, który powstał po wydaniu przez organ powiatowy decyzji (rozebranie spornej wiaty). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że organ odwoławczy rozpoznający odwołanie może podjąć jedynie rozstrzygnięcia przewidziane w art. 138 § 1 k.p.a., a więc:

1)

decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji (art. 138 § 1 pkt 1),

2)

decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub części i orzekającą w tym zakresie co do istotny sprawy (art. 138 § 1 pkt 2),

3)

decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie I instancji w całości lub części (art. 138 § 1 pkt 2 in fine),

4)

o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia (...) WINB w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt II GSK 1442/14, LEX nr 1768132). Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ przy tym jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 sierpnia 1985 r., sygn. akt III SA 730/85, GAP 1987, nr 5, s. 43).

Zatem utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ pierwszej instancji. Gdy natomiast organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w sposób odmienny od decyzji organu pierwszej instancji, zachodzi potrzeba odpowiedniej jej zmiany bądź całkowitego uchylenia. Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji to - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo.

W sprawie nie ulega wątpliwości, na co słusznie zwrócili uwagę skarżący, że stan faktyczny sprawy uległ zmianie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA w Lublinie z dnia 21 czerwca 1988 r.,sygn. akt SA/Lu 151/88, ONSA 1988, Nr 2, poz. 72 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lipca 1988 r.,sygn. akt IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43, w których przyjęto, że organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu pierwszej instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym).

Wskazać zatem należy, że skoro organ odwoławczy orzekał w oparciu o odmienny stan faktyczny i uwzględnił inną przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, nie mógł wydać rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, bowiem w tej sytuacji nie dokonując żadnych ustaleń podzielił wyrażony w tej decyzji pogląd, zgodnie z którym lokalizacja spornej wiaty w granicy działki w oparciu o dokonane zgłoszenie nie naruszała prawa. Skutkiem czego doprowadził do sytuacji, w której pozostała wiążąca w tym zakresie moc decyzji organu I instancji.

W tej sytuacji, skoro zmiana stanu faktycznego nastąpiła na etapie rozpoznawania wniesionego przez skarżących odwołania, to (...) WINB tę zmianę stanu faktycznego, zobligowany był uwzględnić rozpoznając wniesione odwołanie.

Błędnie jednakże organ odwoławczy uznał, że w tym stanie sprawy nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania, która uzasadniała utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie składu orzekającego z uwagi na brak przedmiotu postępowania, brak było również podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle i stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uchylić decyzję i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1982 r. sygn. akt II SA 919/81, ONSA 1982, Nr 1, poz. 5).

Skoro w niniejszej sprawie w toku postępowania doszło do zmiany stanu faktycznego tego rodzaju, że postępowanie w sprawie ustalenia legalności wybudowanej wiaty, stało się bezprzedmiotowe wobec całkowitej rozbiórki spornego obiektu, to prawidłowe było stwierdzenie organu, że brak jest podstaw do decyzyjnego rozstrzygania w sprawie. Wobec tego organ odwoławczy w takiej sytuacji winien podjąć rozstrzygnięcie na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem w takim przypadku zostanie zniesione w całości postępowanie w tej sprawie. Sentencja decyzji, o której mowa, powinna się składać z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję, w drugiej - umarza postępowanie przed organem pierwszej instancji. Należy bowiem wskazać, że organ odwoławczy, nie może umorzyć postępowania przed organem I instancji bez wcześniejszego orzeczenia o uchyleniu zaskarżonej decyzji tego organu, podlega bowiem rygorom wynikającym z treści art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy nie może przy tym umorzyć postępowania tylko na podstawie art. 105 k.p.a., ponieważ zakres decyzji organu odwoławczego regulują wyłącznie przepisy art. 138 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 1982 r., sygn. aktI SA 1273/82, GP 1982, nr 12, s. 2).

W tym kierunku zmierzają piśmiennictwo i orzecznictwo, które zgodnie przyjmują, że organ odwoławczy może wydać taką decyzję tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 167; B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 590), przy czym chodzi o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Ponieważ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie precyzuje wyraźnie przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji. Wydaje się jednak oczywiste, że umarzając postępowanie organu I instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami - bezprzedmiotowości postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 1985 r., sygn. akt III SA 1105/84, RNGA 1986, nr 2, s. 37; GAP 1987, nr 5, s. 43). Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość...,s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (Łaszczyca G. Komentarz do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego LEX 2010 r.).

Zatem mając na uwadze, że organ odwoławczy jest związany stanem faktycznym istniejącym w dniu wydania decyzji odwoławczej oraz fakt, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego zaszły okoliczności faktyczne czyniące postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym (art. 105 § 1 k.p.a.), organ odwoławczy zobowiązany był wydać decyzję przewidzianą w zdaniu drugim art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Takiemu rozstrzygnięciu nie stoi na przeszkodzie sformułowanie "umarza postępowanie pierwszej instancji", w istocie bowiem znaczy ono tylko tyle, co - umarza postępowanie w sprawie" (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 514/96). Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie odmiennego stanu faktycznego, który w czasie rozpatrywania odwołania uległ zmianie, jest wadliwa.

Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie było również podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazać należy, że ponieważ przepis ten nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, to w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze może być umorzone (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.), kiedy strona cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.) lub odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem pierwszej instancji i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zatem umorzenie postępowania odwoławczego może nastąpić jedynie w dwóch przypadkach, tj. gdy strona postępowania cofnie odwołanie (zażalenie) bądź w toku postępowania organ odwoławczy ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Wymienione powyżej okoliczności wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1432/01, LEX nr 157627 oraz wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2003/09 dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy doczynienia.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PINB dla Powiatu (...) z dnia (...) r. i na mocy art. 145 § 3 powołanej ustawy umorzył postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość wywołaną brakiem przedmiotu postępowania.

Z uwagi na oświadczenie skarżących, że nie wnoszą o zwrot kosztów postępowania Sąd nie orzekł w tym zakresie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.