Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1961580

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 14 stycznia 2016 r.
II SA/Gl 1054/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w B., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia (...) r., nr (...) wymierzającą B. M. karę pieniężną w wysokości 4435,60 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B.M. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, a zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest natomiast wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej. Nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów wskazujących na istnienie jej trudnej sytuacji finansowej, ani też jakichkolwiek dowodów na poparcie, że konieczność zapłacenia kary spowoduje zaistnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem przez Sąd wykonalności zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji w ocenie Sądu nie ma możliwości oceny sytuacji skarżącej pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem z góry założyć, że zapłata kary spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną zapłacone czy wyegzekwowane. Fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary sam w sobie nie przesądza bowiem o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zasadniczo każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak przesłanka uzasadniająca zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.