Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 1 czerwca 2006 r.
II SA/Gd 98/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.).

Sędziowie: NSA Krzysztof Ziółkowski, Asesor, WSA Katarzyna Krzysztofowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. M. i H. M. na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt (...) w przedmiocie: zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję 2/ zasądza od Wojewody na rzecz B. M. i H. M. kwotę 740 zł ( siedemset czterdzieści złotych) tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 17 września 2004 r. nr (...) po ponownym rozpoznaniu wniosku inwestora Z. M. i stwierdzeniu zgodności projektu zagospodarowania terenu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę " Rozbudowa wraz z nadbudową istniejącego budynku warsztatowego usytuowanego na terenie działki nr (...)(...) obręb G. przy ul. (...) w G." z zachowaniem warunków zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 prawa budowlanego. Podstawę prawną decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 2 i 3 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym / Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku w związku z decyzją Wojewody z dnia 22 czerwca 2004 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z 7 kwietnia 2004 r. o pozwoleniu na budowę: rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku warsztatowego usytuowanego na terenie działki nr (...) przy ul. (...) w G., postanowieniem z dnia 2 lipca 2004 r. nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaznaczenie na planie miejsca gromadzenia odpadów stałych z podaniem odległości miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien i pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w sąsiednim budynku mieszkalnym oraz uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu z Wydziałem Dróg i Komunikacji UM - w terminie do 31 sierpnia 2004 r. W wyznaczonym terminie inwestor złożył poprawiony projekt. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść zarzutów B. i H. M., składanych już poprzednio do decyzji o pozwoleniu na budowę, w których zarzucali oni że projekt nadal wprowadza szereg zmian w stosunku do obecnie istniejącego warsztatu, a nie tylko w części biurowo-socjalnej. Przedłożony projekt wraz z opisem nadal wskazuje na szeroką rozbudowę i modernizację warsztatu samochodowego, co wykraczałoby poza zakres ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do tych zarzutów organ uznał je za nieuzasadnione. Organ wskazał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione, spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133) i zawiera wymagane oświadczenie projektanta, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Nadto inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

B. i H. M. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania odwołujący podnieśli w szczególności, że przedłożony projekt jest konsekwentnym zamierzeniem powiększenia warsztatu i zwielokrotnienia usług świadczonych na rzecz samochodów zarówno osobowych, jak i ciężarowych, podnieśli, że wykonywane w warsztacie usługi są uciążliwe, uciążliwy jest też ruch pojazdów związany z funkcjonowaniem warsztatu. W ocenie skarżących takie usługi są szkodliwe i niedopuszczalne w zabudowie mieszkalnej. Nadto skarżący zarzucili, że nie zostały wyjaśnione ich wątpliwości co do odległości zaprojektowanych miejsc postojowych od okien w budynku skarżących. Skarżący podnieśli, że przedmiotowa decyzja sankcjonuje rozbudowę warsztatu-jego części usługowej montażu taksometrów i tachografów, a nie tylko jego części biurowo-socjalnej, na co wskazuje w ich ocenie porównanie projektu przebudowy dachu oraz ściany frontowej/ duża brama garażowa mieszcząca największe samochody ciężarowe i autobusy/ z obecnie istniejącymi rozwiązaniami Odwołujący podnieśli, że ich uwagi i zastrzeżenia do projektu wskazujące, że projekt jest zakamuflowaną rozbudową części warsztatowej zostały uznane za nieuzasadnione bez żadnego komentarza. Niezależnie od powyższego odwołujący wskazali, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku toczy się postępowanie w sprawie cofnięcia inwestorowi zezwolenia na prowadzenie usług polegających na naprawie taksometrów i tachografów.

Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy wskazując, że decyzją z dnia 22 czerwca 2004 r. wskazał na niezgodność projektu budowlanego, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003 r., z uwagi na brak uzgodnienia projektu z wydziałem Dróg i Komunikacji Urzędu Miasta oraz zalecił organowi I instancji przeanalizowanie projektu zagospodarowania terenu pod względem zgodności z ustaleniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji postanowieniem z dnia 2 lipca 2004 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej. Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor usunął wskazane w postanowieniu nieprawidłowości. W uzupełnionym projekcie zagospodarowania terenu wykazano spełnienie wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załączono opinię Wydziału Inżynierii Ruchu Urzędu Miasta z 18 sierpnia 2004 r.

Powołując się na powyższe organ II instancji uznał, że inwestor przedłożył określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 prawa budowlanego dokumenty, które w ocenie organu stanowiły pełną podstawę do wydania decyzji przez organ I instancji zgodnie z wnioskiem. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003 r., dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, załączony do wniosku projekt budowlany został opracowany przez uprawnionego projektanta i spełnia on wszystkie warunki określone dla realizacji inwestycji w wyżej wymienionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto organ odwoławczy wskazał, że projekt jest kompletny, posiada niezbędne uzgodnienia i opinie oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a projektant załączył oświadczenie o zgodności przedłożonego projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane, po stwierdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Ustosunkowując się do odwołania Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie ogranicza się jedynie do zbadania legalności rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji, zatem zarzuty dotyczące uciążliwości świadczonych w warsztacie usług nie rzutują w tej sprawie, gdyż były one przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie warsztatu montażu taksometrów i tachografów przy ul. (...) w G. Organ II instancji podkreślił, również że projekt budowlany spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której zgodność z przepisami oraz ustaleniami, w dacie jej wydania, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 listopada 2003 r. Organ II instancji podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kwestionowania rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym opracowanym przez uprawnionego projektanta. Organ odwoławczy wskazał również, że wykonywanie robót zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową będzie potwierdzone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie wydaną przez Inspektora Nadzoru Budowlanego, do którego kompetencji należy sprawdzanie wykonania obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydanych na podstawie prawa budowlanego.

B. i H. M. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wnieśli o jej uchylenie podnosząc, że decyzja w istotny sposób narusza przepisy postępowania administracji w zakresie zgodności projektu rozbudowy warsztatu z przyznanymi warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz ze stanem faktycznym warsztatu ( art. 80 k.p.a.). Natomiast w zakresie prawa materialnego decyzja narusza przepisy prawa budowlanego poprzez uznanie, że rozbudowa warsztatu taksometrów i tachografów nie zwiększy uciążliwości zamieszkania skarżących na sąsiedniej nieruchomości, poprzez ustalenie, że warsztat świadczy usługi nieuciążliwe i przydatne w obszarze zabudowy mieszkaniowej i bliźniaczej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że obiekt budowlany na działce nr (...) przy ul. (...) w G. składa się z budynku gospodarczego z dwoma garażami wjazdem od ul. (...), sąsiaduje on z posesją skarżących i od 1991 r. jest używany jako warsztat samochodowy, od 2001 r. uznany został legalnie jako warsztat naprawy taksometrów i tachografów. Działalność ta jest wielce uciążliwa i niebezpieczna w rejonie przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową, powoduje ogromny hałas, drgania i szkodliwe gromadzenie się spalin, jak też stwarza niebezpieczeństwo w poruszaniu się po chodniku i przy włączaniu się do ruchu ulicznego. Skarżący podnieśli, że sprawa dopuszczenia do użytkowania tego obiektu jest przedmiotem ich skargi do tutejszego Sądu.

Odnosząc się do zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skarżący ponownie przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania, podnosząc w szczególności, że projekt jest niezgodny z przyznanymi warunkami rozbudowy, które dotyczyły rozbudowy części socjalnej, tymczasem projekt wskazuje na zamierzoną rozbudowę warsztatu, a nie pomieszczeń socjalnych i biurowych. Dotyczy to, jak wskazali skarżący, projektowanej bramy wjazdowej dla aut ciężarowych, nowego dachu z licznymi świetlikami, dodatkowo w założeniach wyjściowych do projektu pominięto fakt obecnie istniejącego biura i funkcjonujących pomieszczeń socjalnych. Mimo tych uchybień projekt został zatwierdzony, a inwestor otrzymał pozwolenie na budowę.

Powołując się na powyższe zarzucili błędną interpretację przepisów określających " nieuciążliwe usługi osiedlowe w terenie zabudowy mieszkaniowej" zezwalającą na rozbudowę warsztatu świadczącego usługi pojazdom drogowym, powodującą zwiększenie zagrożenia i wzrost uciążliwości pobliskim mieszkańcom, akceptację projektu bez uwzględnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że projekt może dotyczyć tylko części socjalno-biurowej warsztatu, z czym wiążę się przyjęcie niezgodnych z prawdą warunków aktualnego stanu oraz przyjęcie stanowiska, że montaż taksometrów i kas fiskalnych do samochodów osobowych jest nieszkodliwy w rejonie mieszkaniowym, bez względu na odległości budynków od miejsc postoju samochodów.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Organ II instancji wskazał, że inwestor uzupełnił dokumentację projektową i doprowadził do jej zgodności z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nadto organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując sprawę stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego G. oraz z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu i przedłożenie opinii i uzgodnień oraz pozwoleń. Natomiast zarzut uciążliwości świadczonych przez zakład usług nie może rzutować na ocenę jego legalności w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Skarżący mogą podnosić zarzuty dotyczące ewentualnych uciążliwości inwestycji, jeśli byłaby ona realizowana niezgodnie z otrzymanym pozwoleniem, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Do uzyskania pozwolenia na użytkowanie inwestor został bowiem zobowiązany w wydanym pozwoleniu na budowę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić urzędu.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Organ administracji prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa budowlanego, a w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.)

Do rozważań w niniejszej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 89 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustawa ta weszła w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, to jest z dniem 11 lipca 2004 r. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na rozbudowę budynku warsztatu zostało wszczęte w dniu 11 lutego 2003 r. natomiast decyzja ostateczna ustalająca te warunki została wydana w dniu 18 listopada 2003 r. a zatem w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Z kolei stosownie do art. 46a ust. 1 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zatem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić, w szczególności czy spełnione zostały wymogi zawarte w cytowanym przepisie. Dopiero w sytuacji spełnienia wyżej wymienionych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę, przy czym uprawnienie organu administracji wydającego pozwolenie na budowę wyrażone w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy- Prawo budowlane nie może naruszać zasady wyrażonej w powołanym wyżej przepisie art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącym o związaniu wydanymi warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z powyższego wynika, że jakkolwiek organ właściwy dla wydania pozwolenia budowlanego obowiązany jest w każdym przypadku badać zgodność przedstawionego projektu budowlanego zarówno z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ( jako aktem normatywnym), jak i z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w nawiązaniu do której zgłoszony został wniosek o pozwolenie na budowę, to jednak w sytuacji, w której okaże się, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ ten winien podjąć postępowanie zmierzające do ustalenia czy decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna stosownie do powołanego art. 46a ust1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzenie nieważności tej decyzji może nastąpić na zasadach i w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponieważ jednak kompetencja do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie należy do organu wydającego pozwolenie na budowę ( art. 157 § 1 k.p.a.), organ ten powinien w tej sytuacji zawiesić postępowanie w sprawie załatwienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, w celu umożliwienia uprzedniego rozstrzygnięcia innemu właściwemu organowi kwestii ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 97 § 1 pkt4, art. 157 § 2 k.p.a.). Podkreślić bowiem należy, że żaden przepis obowiązującego prawa nie zwalnia organów właściwych w sprawach wydawania pozwoleń na budowę od obowiązku badania zgodności objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu znajduje się zapewnienie, że taka zgodność zachodzi.

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego kilkakrotnie już opowiadało się za tym, że w kwestii zgodności danej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego przesądza decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ budowlany natomiast w razie powzięcia wątpliwości w kwestii zgodności tej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przed rozstrzygnięciem należącej do jego właściwości decyzji ( w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji) powinien powiadomić o tym organ właściwy do oceny w postępowaniu nadzorczym zgodności z prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( właściwe samorządowe kolegium odwoławcze). Rozstrzygnięcie sprawy przez organ budowlany zależy od tego, jakie stanowisko zajmie samorządowe kolegium odwoławcze po merytorycznym ustaleniu istnienia bądź nie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( wyrok SN z dnia 21 maja 2002 r., III RN 77) 2001; wyroki NSA- Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 5 marca 2002 r., II SA/ KR 457/ 2001 oraz z dnia 16 października 2001 r., II SA/ KR 1452/ 01; wyrok NSA z dnia 17 września 2002 r., IV SA 2975/ 2002/.

W niniejszej sprawie organ inicjatywy o jakiej wyżej mowa nie podjął. Sąd oceniając materiał dowodowy zebrany w rozpatrywanej sprawie uznał, że w sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do złożonego do akt sprawy wyrysu fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. zatwierdzonego uchwałą nr (...) (...) w G. z dnia 4 lutego 1988 r. ( Dz. Urz. Województwa (...) z 1988 r., nr (...), poz. (...)) zmienioną uchwałą nr (...) Rady miasta z dnia 28 kwietnia 1993 r. ( Dz. Urz. Województwa (...) z 1993 r., nr (...), poz. (...)), oraz uchwałą nr (...) Rady Miasta z dnia 30 listopada 1994 r. ( Dz. Urz. Województwa (...)z 1994 r., nr (...), poz. (...)) działka przy ul. (...) znajdowała się na terenie oznaczonym na planie symbolem Z 7. 5MN. Zapis planu o obszarze oznaczonym tym symbolem stanowił " teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej \bliźniaczej/ z dopuszczeniem osiedlowych usług nieuciążliwych". Na tak oznaczonym obszarze inwestor prowadzi warsztat montażu taksometrów, kas fiskalnych i planuje jego rozbudowę. Wracając w tym miejscu do zapisu planu uznać należy, że do osiedlowych usług nieuciążliwych nie można zaliczyć montażu taksometrów, kas fiskalnych, tachografów. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że pojęcie usług osiedlowych obejmuje usługi konieczne dla obsługi mieszkańców danego osiedla. W odniesieniu do planu zagospodarowania przestrzennego będą to usługi niezbędne dla mieszkańców z terenu danej jednostki planistycznej, związane z zaspokajaniem ich bieżących potrzeb jak przykładowo usługi pralnicze czy fryzjerskie. Do codziennego funkcjonowania mieszkańców osiedla nie jest niewątpliwe konieczne istnienie warsztatu montażu taksometrów. Zatem montaż taksometrów, czy kas fiskalnych nie stanowi usługi osiedlowej. Niezależnie od powyższego obowiązujący plan stanowił nie tylko o dopuszczeniu jedynie usług osiedlowych, lecz również ustalał, że mogą to być usługi nieuciążliwe. Wskazać należy, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, warsztat montażu taksometrów i tachografów nie jest usługą nieuciążliwą, gdyż jak to zasadnie powołują skarżący tego rodzaju działalność wiąże się z uciążliwościami wynikającymi z hałasu, spalin, natężenia ruchu drogowego, co negatywnie wpływa na standard życia mieszkańców budynków jednorodzinnych znajdujących się w sąsiedztwie warsztatu.

W dniu 7 sierpnia 2003 r. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. z 2003 r., nr 80, poz. 717) oraz na podstawie ustaleń wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po rozpatrzeniu wniosku inwestora Z. M. w sprawie rozbudowy wraz z nadbudową istniejącego budynku warsztatowego ( montażu taksometrów i tachografów) o część biurowo-socjalną ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr (...)(...) położonej przy ul. (...) w G., ustalając, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego obejmującego teren inwestycji.

W tych okolicznościach organ architektoniczno-budowlany ustalił, że złożony przez inwestora po uzupełnieniu projekt rozbudowy i nadbudowy budynku warsztatowego montażu taksometrów i tachografów o część biurowo-socjalną jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę było zbadanie zgodności projektu z planem, który był podstawą wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle wyżej przytoczonych okolicznościach sprawy organ powinien był powziąć wątpliwości co do zgodności przedmiotowej inwestycji z przytoczonymi ustaleniami planistycznymi i wątpliwości te przedstawić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, a do czasu ich rozważenia zawiesić postępowanie niezależnie od tej okoliczności, że projekt dotyczył rozbudowy warsztatu. Nie zmienia to bowiem tej okoliczności, że projekt dotyczył rozbudowy warsztatu prowadzącego określoną działalność ( montaż taksometrów). Na marginesie wskazać należy, że do dnia rozpoznania niniejszej sprawy inwestor nie przedłożył decyzji uprawniającej go w ogóle do użytkowania warsztatu montażu taksometrów wydanej w związku w ustaleniem, że samowolnie zmienił on sposób użytkowania obiektu gospodarczego właśnie na warsztat montażu taksometrów-decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie warsztatu montażu taksometrów została przez tutejszy Sąd uchylona wyrokiem z dnia 24 marca 2005 r. w powoływanej przez skarżących sprawie II SA/ Gd. 1661/ 01.

W ocenie Sądu pominięcie powyższego trybu postępowania mogło by doprowadzić do usankcjonowania naruszenia prawa przez organy administracji publicznej, w sytuacji gdy podstawą wydania pozwolenia na budowę był plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego z kolei wydano warunki zagospodarowania terenu. W konsekwencji organ orzekający o pozwoleniu na budowę naraził się na zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy prawo budowlane, albowiem będąc zobowiązanym, przed wydaniem pozwolenia na budowę, do sprawdzenia zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie podjął właściwych kroków do jej dokonania. Niewyjaśnienie w sposób właściwy tej podstawowej dla wydania pozwolenia na budowę kwestii, przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skargę należy uwzględnić i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 i 205 § 2 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).