II SA/Gd 865/18, Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2647137

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2019 r. II SA/Gd 865/18 Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Mariola Jaroszewska, Asesor Magdalena Dobek-Rak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2018 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z 23 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z 16 maja 2018 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z 29 marca 2017 r. wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że K. A. K. pismem z 22 sierpnia 2017 r., zwróciła się do Kolegium z wnioskiem o wznowienie, w trybie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z 29 marca 2017 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym - gminnym dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...).

W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 10 maja 2018 r. postanowiło o wznowieniu na wniosek K.A. K. postępowania w sprawie.

Po przywołaniu przepisów regulujących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania oraz omówieniu podstaw prowadzących do uchylenia decyzji ostatecznej Kolegium podkreśliło, że badając istnienie przesłanki wznowieniowej określonej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez udział strony w postępowaniu należy rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale też i w czynnościach decydujących, który jest realizowany przez doręczenie stronie decyzji. Przez pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu należy zatem rozumieć przypadki, gdy stronie nie doręczono decyzji. Dotyczy to spraw, w których występuje wielość stron, gdy jednej ze stron nie doręczono decyzji. Oznacza to pozbawienie strony czynnego udziału w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji. Zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga spełnienia dwu warunków: po pierwsze-określony podmiot był stroną postępowania zwykłego; po drugie - podmiot ten nie brał udziału w postępowaniu zwykłym bez własnej winy" (wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/GI 259/16 z dnia 18 lipca 2016 r., opubl. Legalis).

We wniosku o wznowienie postępowania K. A. K. podniosła, iż z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji udział wzięły osoby, które są właścicielami działek ewidencyjnych znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji tj. w odległości do 300 m od stacji bazowej wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania anten satelitarnych. Wnioskodawczyni jest właścicielką działki nr (...) w K.

O wydanych przez Wójta Gminy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjach strona dowiedziała się w dniu 5 sierpnia 2017 r., podczas pobytu urlopowego w K., gdzie nie przebywa na stałe. W związku z powyższym nie brała udziału w powyższych postępowaniach nie z własnej winy mimo, iż nieruchomość stanowiąca jej własność znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ograniczenie się przez organ pierwszej instancji do zawiadomienia o postępowaniu jedynie osób, których nieruchomości graniczą bezpośrednio z planowaną inwestycją stanowi w ocenie wnioskodawczyni rażące naruszenie prawa i uniemożliwiło realizację przysługujących wnoszącej praw podmiotowych.

Po zapoznaniu się z treścią wniosku Kolegium doszło do przekonania, iż brak jest uzasadnionych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie przewidzianym przepisem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przeprowadzonych ustaleń wynika bowiem, iż w niniejszym przypadku nie ma wystarczających podstaw do uznania, by w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a co za tym idzie brak jest podstaw do zastosowania ww. przesłanki z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Kolegium wskazało następnie, iż w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym adresatami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 ustawy, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego zawiadamia się na piśmie. W rozumieniu przywołanych wyżej przepisów nie ma więc wątpliwości, że w przypadku spraw rozstrzygających w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stroną postępowania jest inwestor oraz właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy postępowanie; natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek.

Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z akt badanej sprawy wynika bezspornie, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 13 listopada 2014 r. potem zawiadomienie z 27 lutego 2015 r., informujące strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji jak i decyzja Wójta Gminy z 29 marca 2017 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r. utrzymująca w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, zostały adresowane do stron postępowania w tym do właścicieli nieruchomości objętych planowaną inwestycją w obrębie K. oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich znajdujących się w odległości do 300 m od stacji bazowej wzdłuż głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Natomiast wnioskodawczyni, będąca właścicielką nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie nr (...), nie brała dotychczas udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony, tak jak i nie uczestniczyła na wcześniejszym etapie postępowania pierwszoinstancyjnego odnośnie planowanej w sąsiedztwie inwestycji. Badając interes wnioskodawczyni w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wskazało Kolegium, iż działka nr (...) z uwagi na swą lokalizację podobnie jak pozostałe działki (tj. tereny działek nr (..]-(...) obręb S. oraz (..]-(...) obręb K. gmina S.) poddane analizie, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji przyjętym w odległości 300 m od stacji bazowej wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. W związku z powyższym nie kwestionując interesu prawnego wnioskodawczyni w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. Kolegium uznało, że brak jest podstaw do kwestionowania legitymacji procesowej K.A. K. jako strony niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Jednak z uwagi na istotę prowadzonego postępowania w trybie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie można zgodzić się z tezą, wedle której strona bez własnej winy nie brała udziału w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Kolegium w rozumieniu przywołanych przepisów prawa organ rozpatrujący sprawę w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zobligowany do pisemnego informowania wszystkich stron postępowania o czynnościach podjętych w sprawie jak i o decyzji administracyjnej kończącej sprawę. Taki stan rzeczy wynika z dyspozycji przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu.

"Stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przepisu art. 31 § 4 k.p.a. nie stosuje się. Określając precyzyjniej, decyzje w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego doręcza się pisemnie tylko właścicielom i użytkownikom wieczystym, których nieruchomości leżą na obszarze przeznaczonym pod inwestycję. Podobnie trzeba uznać, że na piśmie zawiadamia się o rozstrzygnięciach w kwestii uzgodnień tylko właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, objętych inwestycją celu publicznego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi bowiem typowy przykład aktu związanego, czyli takiego, w którym organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa i to właśnie ta zgodność ma kluczowe i decydujące znaczenie przy wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 56 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1 i 2 tezy wyroku WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/01/936/10 z dnia 05.04.201Ir, opubl. Legalis).

Po przeprowadzeniu szczegółowej analizy okoliczności prawnych i faktycznych niniejszej sprawy Kolegium zauważyło, iż o czynnościach procesowych podjętych w sprawie jak i o samej decyzji objętej wnioskiem wznowieniowym a kończącej postępowanie w sprawie, strony postępowania zostały poinformowane zgodnie z przepisem art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 k.p.a., wedle którego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że podmioty o których mowa w ww. przepisie prawa zostały zawiadomione o decyzji organu I instancji na piśmie, a strony postępowania w drodze obwieszczenia umieszczonego w dniu 30 marca 2017 r., na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy, na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz przekazane sołtysowi sołectwa w celu rozpowszechnienia wśród mieszkańców w sposób zwyczajowo przyjęty. O decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r. zarówno inwestor jak i właściciele nieruchomości, na których będzie zlokalizowana inwestycja celu publicznego, zostali powiadomieni na piśmie a pozostałe strony postępowania zgodnie z dyspozycją ww. przepisów prawa w drodze obwieszczenia.

Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie zachowane zostały przesłanki gwarantujące stronom i uczestnikom niniejszego postępowania możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie można zgodziło się Kolegium z twierdzeniem wnioskodawczyni, by została ona pozbawiona możliwości uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu nie z własnej winy.

Zdaniem Kolegium w zaistniałej sytuacji podnoszone przez wnioskodawczynię argumenty nie mogą przesądzać o konieczności uchylenia w trybie wznowieniowym zaskarżonej decyzji z powodu braku uczestnictwa w postępowaniu strony, która temu nie zawiniła. W ocenie Kolegium fakt, iż wnioskodawczyni okresowo przebywa na terenie własnej nieruchomości, stanowiącej działkę nr (...), zlokalizowanej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, nie stanowi okoliczności przesądzającej o zachowaniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jako skutkującej koniecznością uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z 29 marca 2017 r. Ustawodawca nie uzależnił bowiem sposobu doręczania decyzji administracyjnych od okresów przebywania strony na terenie stanowiącej jej własność nieruchomości zlokalizowanej w sąsiedztwie inwestycji celu publicznego.

Skutkiem powyższych ustaleń zasadnym było wydanie decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o sygn. akt (...) z 20 lipca 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy decyzja z 29 marca 2017 r.

Skargę na powyższą decyzje wniosła K. A. K. zarzucając jej naruszenie:

przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) (dalej: u.p.z.p.) poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i uznanie za skuteczne zawiadomienie osób posiadających interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym jedynie poprzez zamieszczenie obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy, tablicy ogłoszeń przedmiotowej gminy oraz poprzez sołtysa sołectwa, pomimo tego, że stronami postępowania są właściciele nieruchomości posiadających wyłącznie charakter rekreacyjny i w większości korzystający z nieruchomości w okresie letnim, a przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w okresie jesienno-zimowym, gdy osoby zainteresowane udziałem w postępowaniu zazwyczaj nie przebywają na terenie posiadanych przez siebie nieruchomości, przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) (dalej: k.p.a.) poprzez odstąpienie od zasady równego traktowania stron postępowania i uznanie przez organ I instancji, że decyzje w toku postępowania mogą być wedle uznania organu kierowane do niektórych stron na piśmie, natomiast do pozostałych w formie obwieszczenia bądź innej formie według uznania organu, naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania prowadzący do uznania, że w niniejszym postępowaniu nie zaszły okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że tereny, na których realizowana ma być przedmiotowa inwestycja, stanowią tereny rekreacyjne. Właściciele położonych tam nieruchomości posadowili na nich domki letniskowe, które zgodnie z nazwą wykorzystywane są przez nich w okresie letnim. Z uwagi na brak odpowiednich warunków właściciele przedmiotowych nieruchomości nie przebywają w miejscowości w okresach zimowym i około zimowych.

Skarżąca zaznaczyła, że decyzja Wójta Gminy wydana została w dniu 29 marca 2017 r., natomiast postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek inwestora w październiku 2014 r. Wobec faktu przeznaczenia swojej nieruchomości na cele rekreacyjne i to wyłącznie w okresie letnim, skarżąca nie przebywała w tym czasie w miejscowości S. Nie miała zatem możliwości, aby powziąć wiedzę o obwieszczeniu dokonanym na tablicy ogłoszeń Gminy ani przez sołtysa sołectwa. Nadto, za nieracjonalną postawę uznać należy oczekiwanie, iż obywatele codziennie odwiedzać będą Biuletyn Informacji Publicznej danej gminy celem zweryfikowania, czy być może nie pojawiła się tam wiadomość dotycząca posiadanej przez nich nieruchomości. Założenie, iż strona danego postępowania zawiadomiona została poprzez obwieszczenie na stronie internetowej prowadzonej celem publikowania Biuletynu, jest błędne i wprowadza nieuzasadnione różnicowanie praw osób mających interes prawny w przedmiotowym postępowaniu.

W ocenie skarżącej organ w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym winien był - z uwagi na specyficzne przeznaczenie okolic terenu, na który ma być realizowana przedmiotowa inwestycja - uwzględnić tę okoliczność i dokonać zawiadomienia osób mających interes prawny w formie pisemnej. Organ nie poniósłby z tytułu przedmiotowych zawiadomień w drodze pisemnej nadmiernych kosztów ani nakładu czasu, bowiem pisma te kierowane byłyby do grupy kilkunastu osób. Z uwagi na fakt, że przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. daje możliwość zawiadomienia stron w formie innej niż obwieszczenie, organ powinien był skorzystać z tej sposobności i pozwolić wszystkim stronom ochronić w równym stopniu ich interesy.

Nie zgodziła się skarżąca z argumentacją prezentowaną przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji, że Wójt Gminy, a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło zawiadamiać dowolnie strony, posiadające ten sam status w postępowaniu, w odmienny sposób. Z takim postępowaniem organów mamy właśnie do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżącą pozbawiono możliwości obrony swoich praw z uwagi na niczym nieuzasadnione różnicowanie sytuacji poszczególnych podmiotów postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżącej powyżej przedstawione okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują, że działanie organu I instancji, utrzymujące w mocy wadliwą decyzję było nieprawidłowe. Wskazać ponownie należy, że zaskarżona decyzja administracyjna została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, zatem zasadne jest wnioskowanie o jej uchylenie w całości, bowiem nieprawidłowości te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).

Na wstępie należy wskazać, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów.

Zgodnie z regulacją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyla się decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi się istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparto o przesłankę ujętą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ podjął przeto czynności, zmierzające do oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego: zbadał czy decyzja jest ostateczna, czy wnioskodawczyni powołała jedną z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 k.p.a.). Po ustaleniu, iż powyższe przesłanki zezwalają na wszczęcie postępowania wznowieniowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie postanowieniem, które stanowiło podstawę do przeprowadzenia dalszego postępowania, odnoszącego się do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera zatem możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Dopiero pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a.

Natomiast zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.

Bezsprzecznie brak udziału stron w postępowaniu bez własnej winy prowadzi do naruszenia przez organy wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a także przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Jednakże w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca była stroną postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże nie jest skarżąca inwestorem ani właścicielem, czy użytkownikiem nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Tym samym organy w toku tego postępowania nie miały obowiązku zawiadamiać na piśmie skarżącej o wszczęciu postępowania oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. Natomiast organy miały obowiązek zawiadamiania skarżącej w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Jak wynika z akt sprawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego strony zostały powiadomione w drodze obwieszczenia umieszczonego 13 listopada 2014 r. na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy, na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz przekazane sołtysowi sołectwa w celu rozpowszechnienia wśród mieszkańców w sposób zwyczajowo przyjęty. O decyzji organu I instancji strony zostały powiadomione w dniu 30 marca 2017 r. w ten sam sposób. O decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2017 r. strony postępowania zostały natomiast powiadomione w drodze obwieszczenia. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja zawiadomiono na piśmie.

Tym samym w ocenie sądu skarżąca będąc powiadomiona o toczącym się postępowaniu zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. nie jest osobą wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem to, iż nie brała udziału w postępowaniu nastąpiło na skutek zaniedbania własnych interesów.

Przyjmując nawet, że skarżąca jedynie sezonowo w okresie letnim przebywa na terenie swojej nieruchomości w Gminie, to miała możliwość powzięcia informacji o toczącym się postępowaniu na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy. Brak uzyskania tych informacji przez skarżącą nie jest zatem z jej strony niezawinione.

Z powyższych przyczyn organ zasadnie odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a stwierdzając brak wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.