Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1467781

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 9 stycznia 2014 r.
II SA/Gd 799/13
Wyłączenie członka organu odwoławczego. Branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji a postępowanie nieważnościowe.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz.

Sędziowie WSA: Janina Guść (spr.), Mariola Jaroszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki jawnej w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2013 r., nr (...) w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r. Wójt Gminy C. określił dla E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego w gminie C. wraz z przebudową istniejącej linii energetycznej WN-110 kV relacji (...) w miejscowości P. Decyzja została wydana na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Gd 31/12) stwierdził nieważność uchwały Nr (...) Rady Gminy w C. z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 we wsi P., gmina C. Wyrok stał się prawomocny dnia 24 stycznia 2013 r.

Wnioskiem z dnia 6 marca 2013 r. H. B. i J. R. Spółka jawna w L., powołując się na ww. wyrok wniosła o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r., z uwagi na naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zdaniem skarżącej, stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego oparta jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, takich jak obiekt, którego dotyczy decyzja Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r., powoduje że jest ona obarczona wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 maja 2013 r., nr (...) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że objęta wnioskiem decyzja nie jest obarczona żadną z wad, która kwalifikowałaby ją do wyeliminowania z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności. Zdaniem organu, uchylenie aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie powoduje automatycznie nieważność decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięć przewidzianych do zlokalizowania na terenie objętym nieważnym planem. Organ wskazał, że z wykładni art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanej m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2011 r. (sygn. akt II OSK 1531/10) wynika, że dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże wykładnia ta nie uzyskała powszechnego poparcia w doktrynie i orzecznictwie. Organ uznał, że za podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, nie można przyjąć takiej wykładni przepisów prawa, co do której występuje spór w judykaturze. Organ wskazał, że próba realizacji inwestycji polegającej na budowie wielkopowierzchniowego centrum handlowego na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może ewentualnie rodzić komplikacje na gruncie postępowań prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub ustawy Prawo budowlane. Natomiast brak uchwalenia planu bądź też stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy o przyjęciu planu nie stanowi przesłanki negatywnej do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ stwierdził, że sytuacja, gdy toczy się postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia realizowanego na terenie, który ma być objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będącym w trakcie opracowywania, pod względem formalnym nie różni się niczym od sytuacji, gdy dla danego terenu plan taki nie jest opracowywany.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając wydanej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 i art. 80 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), jak i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r. Strona ponadto zarzuciła decyzji naruszenie art. 27 § 1a k.p.a., gdyż w wydaniu decyzji z dnia 29 maja 2013 r. udział brało dwóch członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. podlegających wyłączeniu z mocy art. 27 § 1a w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Osoby te brały bowiem udział w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wójta Gminy C. będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Decyzją z 19 czerwca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało wydaną decyzję w mocy. Organ wskazał, że w pełni podziela stanowisko zawarte w wydanej decyzji i podkreślił, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest uzależnione od istnienia planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, jednakże brak planu zagospodarowania przestrzennego nie zwalnia organu od dokonania oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko i od wydania decyzji środowiskowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 § 1a k.p.a. organ podniósł, że powyższy przepis dotyczy wyłącznie osób wchodzących w skład organu orzekającego w danej sprawie w toku ponownego rozpoznanie sprawy w trybie przewidzianym w art. 127 § 3 k.p.a. Nie mogą w takim postępowaniu uczestniczyć osoby, które orzekały w sprawie poprzedzającej wniosek o ponowne rozpoznanie tej samej sprawy. Natomiast w przedmiotowej sprawie żaden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekający w sprawie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r. nie brał udziału w wydaniu tej decyzji.

H. B. i J. R. Spółka jawna w L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej opisaną decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia 29 maja 2013 r. i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 12, art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § pkt 5 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. art. 10 ust. 3 i art. 80 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi powołano argumenty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Wójta Gminy C. z 18 czerwca 2012 r. oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczasową swoją argumentację wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ocenie podlegała w niniejszej sprawie decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą.

W pierwszej kolejności Sąd dokonał rozważenia podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 27 § 1 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu stanowi podstawę wznowienia postępowania i skutkuje uchyleniem wydanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Art. 27 § 1 k.p.a. stanowi, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia normy art. 27 § 1 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżąca zarzucała, iż w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydającego decyzję z dnia 29 maja 2013 r., udział brało dwóch członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., którzy brali udział w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wójta Gminy C., będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Złożony wniosek nie dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji organu kolegialnego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego lecz decyzji Wójta Gminy C. W niniejszej sprawie organ, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, był właściwy na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. do rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jako organ wyższego stopnia, w stosunku do organu, którego decyzja podlegała kontroli w postępowaniu nieważnościom. Przez '"branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" rozumieć należy branie udziału w wydaniu decyzji, która podlega zaskarżeniu. Brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do rozszerzania treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. na sytuacje, w których członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu innych decyzji dotyczących danej sprawy, niż decyzja podlegająca zaskarżeniu. Ustawodawca w art. 27 § 1a k.p.a. wskazał, że członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Ustawodawca nie wprowadził regulacji przewidującej wyłączenie członka samorządowego kolegium odwoławczego od rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji w przypadku brania przez niego udział w wydaniu decyzji organu odwoławczego. W ocenie Sądu, z uwagi na istotne konsekwencje, norma nakazująca takie wyłączenie musiałaby wynikać z wyraźnego przepisu ustawy.

Zaznaczyć także należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, by członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wydający decyzję z dnia 23 lipca 2012 r. mogli być osobiście zainteresowani wynikiem sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r. Prawidłowość obu tych decyzji została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2012 r. Przesłanką żądania stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r. była wyłącznie okoliczność zaistniała już po wydaniu decyzji z dnia 23 lipca 2012 r. - stwierdzenie nieważności uchwały Nr (...) Rady Gminy w C. z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 we wsi P., gmina C. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Gd 31/12 stwierdzający nieważność tej uchwały stał się bowiem prawomocny dnia 24 stycznia 2013 r. i z tym dniem wywołał skutki prawne. Ewentualna nieważność decyzji nie mogła zatem wynikać z wady tkwiącej w decyzji związanej z zaniedbaniem organu, lecz z okoliczności zaistniałej już po jej wydaniu, na którą organy administracji wydające decyzje w I jak i II instancji nie miały żadnego wpływu.

Dokonując merytorycznej oceny zarzutu wadliwej oceny przez organ ważności wydanej decyzji Sąd uznał, że zarzut ten jest niezasadny.

Przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Decyzja Wójta Gminy C. z dnia 18 czerwca 2012 r. stwierdzała zgodność inwestycji z planem uchwalonym uchwałą Nr (...) Rady Gminy w C. z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 we wsi P., gmina C. Stwierdzenie nieważności planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje jego wyeliminowaniem z porządku prawnego ze skutkiem od chwili uchwalenia tego aktu prawnego, co zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. I OPS 2/12 mogłoby, co do zasady, stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie tego aktu, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. (ONSAiWSA 2013/1/1)

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej spraw brak jest jednak podstaw do uznania, że wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach rażąco narusza prawo.

Istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest ocena zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Ocena zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego jest dokonywana w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań dodatkowo w stosunku do zasadniczego przedmiotu działania organu administracji właściwego do prowadzenia tego postępowania. Sprzeczność inwestycji z planem wyklucza możliwość jej realizacji, zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a istnienie takiej sprzeczności uzasadnia wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji ustawodawca racjonalnie przyjął, iż winna ona wykluczać także wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z treści cytowanego przepisu nie wynika natomiast, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być wydana. Przepis ten stanowi, że organ bada zgodność inwestycji z planem, jeżeli plan ten jest uchwalony. Brak planu zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza zatem możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym bardziej, że decyzja ta, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, co do zasady, jest wydawana zarówno przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jak i decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodność inwestycji z planem była w decyzji badana. Sytuacja, w której w dacie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego by nie istniał, skutkowałaby faktem, że kwestia zgodności inwestycji z planem nie podlegałaby przez organ badaniu. Stanowisko organu zawarte w wydanej decyzji jest zatem prawidłowe.

Skarżąca wskazywała, że brak planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiał wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż uchwalenie planu miejscowego było w niniejszym przypadku obowiązkowe.

Odnośnie konieczności uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla obiektów handlowych o powierzchni przekraczającej 400 m2, art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) stanowi, że w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. Art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi natomiast, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8.

Interpretacja tych unormowań wywołuje rozbieżności. W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się, że wykładnia literalna art. 10 oraz 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwala na przyjęcie, że dla terenów, na których planuje się realizacje inwestycji w postaci obiektów handlowych o powierzchni przekraczającej 400 m2 obowiązkowe jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy tej interpretacji wskazuje się, że przepis art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera wyłącznie określenie zakresu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie obowiązku jego uchwalenia, a odrębnymi zagadnieniami są obowiązek uchwalenia planu oraz obowiązek zawarcia określonych postanowień w jego treści, w sytuacji, gdy plan jest uchwalany. Odmienna interpretacja tych unormowań zakłada, że tego typu inwestycje mogą być realizowane wyłącznie na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, a zastosowanie w tym przypadku wykładni językowej nie jest uzasadnione, bowiem odczytanie właściwego sensu tych unormowań wymaga zastosowania wykładni systemowej i celowościowej. (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1429/09 oraz wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r. sygn. II OSK 1531/10 i powołana w tych wyrokach argumentacja).

Zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja.

Oczywistość naruszenia prawa polega na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa", (NSA 1993 r., Nr 1, poz. 23). W sytuacji, w której przepis prawa dopuszcza rozbieżną jego interpretację, wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Niezależnie zatem od oceny obu koncepcji wykładni art. 10 oraz 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, możliwość rozbieżnych interpretacji tych przepisów wyklucza uznanie, że oceniana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia rażąco narusza prawo. Nadto wskazać należy, że z treści art. 80 ust. 2 ustawy nie wynika unormowanie, zgodnie z którym brak planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadkach gdy sporządzenie planu jest obowiązkowe. Istnienie takiej normy można wyinterpretować jedynie w drodze wykładni tego przepisu. Brak oczywistej sprzeczności decyzji w treścią art. 80 ust. 2 ustawy wyłącza możliwość uznania, iż wydana decyzja rażąco narusza prawo.

Wskazać także należy, że Rada Gminy w C. w dniu 7 lutego 2013 r. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod usługi, w tym budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 we wsi P., gmina C., w której ponownie przeznaczono ten sam teren pod budowę obiektu wielkopowierzchniowego. Wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. sygn. II SA/Gd 490/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę H. B. i J. R. Spółki jawnej w L. na tę uchwałę. Aktualnie rozpoznając wniosek organ, tak samo jak w decyzji, której ważność była przez stronę kwestionowana, stwierdziłby zatem zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Niezależnie od powyższego, podkreślenia wymaga, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi podstawy realizacji inwestycji. Podstawą taką jest bowiem wyłącznie decyzja o pozwoleniu na budowę.

Powyższe okoliczności wskazują na brak podstaw do uznania, że wskutek wydawania decyzji Wójta Gminy C. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia powstały skutki gospodarcze, ekonomiczne lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów praworządnego państwa. Przemawia to za brakiem konieczności eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 207 z późn. zm.), oddalił skargę, jako bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.