Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 5 października 2006 r.
II SA/Gd 775/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.).

Sędziowie: WSA Tamara Dziełakowska, NSA Barbara Skrzycka-Pilch.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 5 października 2006 na rozprawie sprawy ze skargi M. L.i L. L. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 27 lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy terenu

1.

oddala skargę.

2.

zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokata K. G. kwotę 266 zł (dwieście sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

Uzasadnienie faktyczne

Burmistrz decyzją z dnia 2 marca 2005 r. Nr (...) na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61, art. 63 ust. 2, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. i M. K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ustalił warunki zabudowy dla planowanej budowy budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 27/4 położonej w N. H.

W uzasadnieniu organ podał, iż z przeprowadzonej analizy urbanistycznej i formalno-prawnej, załączonej do decyzji wynika, że planowana budowa budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 27/4 spełnia wymogi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki zabudowy dla inwestycji zostały uzgodnione z Wydziałem Środowiska i Rolnictwa PUW w Gdańsku Oddział Nieruchomości i Ochrony Gruntów Rolnych (...) z 15 lutego 2005 r. i Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody w Gdańsku (...) z 7 stycznia 2005 r.

W toku postępowania zastrzeżenia co do planowanej budowy złożyli M. i L. L. W swoim piśmie podnieśli niezgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, wyjątkowego zastrzeżenia przedmiotowego terenu w prawach zabudowy, nieprawnych zabudowaniach na działce. Rozpatrując złożone uwagi co do planowanej inwestycji organ pierwszej instancji wskazał, iż z dniem 31 grudnia 2003 r. stracił ważność miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego gminy K., a tym samym nie można stwierdzić niezgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Na dzień dzisiejszy na przedmiotowym terenie nie obowiązuje zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej działki następuje w oparciu o art. 4, 59, 60, 61, 63, 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka położona jest w Kaszubskim Parku Krajobrazowym. Z tego też względu projekt decyzji został pozytywnie uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody. Natomiast organem upoważnionym do rozpatrzenia legalności obiektów znajdujących się na działce jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, te kwestie nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

Od powyższej decyzji M. i L. L. odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W uzasadnieniu podali, iż przedmiotowa działka leży na terenie Parku Krajobrazowego, działania inwestorów są szkodliwe, a ponadto będą utrudniać dostęp do działek rolniczych. Zdaniem odwołujących się inwestorzy bezprawnie prowadzą inwestycje wchodząc na teren, którego stan prawny nie został ostatecznie rozstrzygnięty.

W kolejnych pismach odwołujący wskazali, iż J. i M. K. zmierzają do innego zagospodarowania terenu, aniżeli wynika to z decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2005 r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza.

W uzasadnieniu wskazało SKO, iż stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji możliwe jest w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 wymienionej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki, szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Zaskarżona decyzja zawiera obowiązkowe elementy określone w tym przepisie i ustalenia te są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wskazano również, że działka położona jest na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego i zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r. projekt budowlany wymaga opinii Dyrektora Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w zakresie uwzględnienia ochrony walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych. Jak podkreślano to wielokrotnie w orzecznictwie, decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi swoistą promesę umożliwiającą uzyskanie pozwolenia na budowę, na określonych w niej warunkach. W myśl art. 56 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji w przypadku gdy zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zaskarżona decyzja stanowi pierwszy etap szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego, wyznacza ogólne kierunki i poprzedza wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał przedstawić projekt budowlany, który szczegółowo określi parametry techniczne inwestycji. Szczegółowe określenie wszystkich wymagań nastąpi również dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, w oparciu o przedstawioną przez inwestora pełną dokumentację projektową z uwzględnieniem przepisów prawa budowlanego. Przedstawione przez odwołujących się zarzuty odnośnie utrudnienia w dojeździe, czy też ewentualnego podtapiania sąsiedniego terenu nie mogą zostać uwzględnione na obecnym etapie postępowania i będą mogły być przedmiotem rozstrzygania dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, tak w zakresie zachowania odpowiednich norm jak i ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Także wszelkie sprawy związane z ewentualnymi pracami budowlanymi prowadzonymi przez wnioskodawców bez wymaganego pozwolenia nie mają wpływu na niniejsze postępowanie i winny zostać rozpatrzone w odrębnym trybie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponadto podało, iż zastrzeżenia dotyczące stanu prawnego nieruchomości oraz rozgraniczania działek nie mają związku z niniejszym postępowaniem. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dopiero występując o pozwolenie na budowę inwestor będzie musiał wykazać się prawem do przedmiotowego terenu.

Od powyższej decyzji M. i L. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W uzasadnieniu podali, iż decyzja uważają za krzywdzącą, ponieważ odbiega od rzeczywistości i narusza prawo. Wskazali, iż na działce nr 27/4 istnieje budowa, na którą nie została wydana jeszcze decyzja. Decyzja z dnia 2 marca 2005 r. Nr (...) nie upoważnia, według skarżących, do jakiejkolwiek budowy, ponieważ wynika to z treści pouczenia zawartego w pkt 3. Podnieśli ponadto, iż na tej działce istnieje zaawansowana budowa domu wraz z kominem i oknami, pomimo zastrzeżenia do rozpoczęcia robót budowlanych. W decyzji organu pierwszej instancji w pkt 1 jest określenie dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w pkt 2 wskazano na budynek gospodarczo - garażowy. Zdaniem skarżących stanowi to rozbieżność w planowaniu budowy, co nie zostało wzięte pod uwagę przez organ drugiej instancji. Ponadto nie uwzględniono wskazanych przez skarżących starych decyzji oraz pism organu pierwszej instancji. Skarżący podnieśli również, iż pomimo starej dokumentacji dokonano podziału, bez ich wiedzy, działki nr 27/2 na działki 27/3 i 27/4, z zamiarem wszelkiej budowy. Celowo unieważniono plan zagospodarowania przestrzennego aby za wszelką cenę uzyskać pozwolenie na budowę w 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 2 ust. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ orzekające w sprawie organy w sposób nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W art. 59 ust. 1 omawianej ustawy wskazano, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i zyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Decyzje o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych wydaje wojewoda. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W omawianym przepisie wskazano, iż przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Ponadto, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Ustępu 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W art. 63 ust. 2 omawianej ustawy przewidziano, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Natomiast art. 64 ust. 1 wskazano, iż przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

W niniejszej sprawie wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy został złożony przez J. i M. K. Planowana inwestycja dotyczyła budowy budynku gospodarczego-garażowego, parterowego, z dachem dwuspadowym, na działce nr 27/4, położonej w N. H.

Stosownie do treści art. 59 ust. 1 omawianej ustawy zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji możliwe jest w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 wymienionej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki, szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Decyzja z dnia 2 marca 2005 r. Nr (...) wydana przez Burmistrza, ustalająca warunki zabudowy dla planowanej budowy, podjęta na podstawie przytoczonych wyżej przepisów, zawiera obowiązkowe elementy wynikające z tych przepisów oraz uszczegółowione w przepisach wykonawczych - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), z zastosowaniem nazewnictwa określonego przepisami Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i ustalenia te są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Stosownie do § 2 pkt 1 lit. a ostatniego z wymienionych rozporządzeń, ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: zabudowa mieszkaniowa, w tym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Stosownie zaś do punktu 2 § 2, ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Tym samym oznaczenie planowanej inwestycji w świetle powyższych przepisów jest prawidłowe, a zarzut skargi bezzasadny.

W punkcie czwartym decyzji, obejmującym ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zawarto zapis, według którego przedmiotowa działka, położona jest na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego i zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r. projekt budowlany wymaga opinii Dyrektora Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w zakresie uwzględnienia ochrony walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych (vide: postanowienie z dnia 7 stycznia 2005 r. w aktach administracyjnych I instancji). Tym samym spełniony został wymóg określony przepisem art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zarzut skargi dotyczący braku dbałości o walory krajobrazu jest bezzasadny, bowiem w dalszym postępowaniu, w sprawie pozwolenia na budowę, spełniony być musi warunek określony w przytoczonym punkcie decyzji organu pierwszej instancji. Wprawdzie oba organy administracji wadliwie wskazały jako podstawę rozstrzygnięcia art. 60 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy, nie biorąc pod uwagę zmian wprowadzonych ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1492, ze zm.), które weszły w życie z dniem 22 września 2004 r. i z tym dniem uchylony został między innymi przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a art. 64 ust. 1 otrzymał brzmienie: "przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy", jednakże to naruszenie przepisu prawa materialnego w ocenie Sądu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wydanie decyzji poprzedzone bowiem było postępowaniem uzgodnieniowym z organami wymienionym w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W punkcie ósmym decyzji wymienionych zostało szereg wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Przy czym podnoszone w toku postępowania zastrzeżenia skarżących odnoszące się do kwestii rozgraniczenia działek i sporów sąsiedzkich na tle własnościowym, dla których rozstrzygnięcia właściwy jest sąd powszechny, nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie, jak słusznie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stanowi to powtórzenie treści art. 63 ust. 2 ustawy powołanej wyżej ustawy, a informację tej treści zamieszcza się w decyzji, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Należy wskazać, iż dopiero występując o pozwolenie na budowę inwestor będzie musiał wykazać się prawem do przedmiotowego terenu.

Wydana przez organ pierwszej instancji decyzja poprzedzona została analizą, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zawiera przewidziane w ustawie załączniki: mapę sytuacyjno - wysokościową w skali 1do 1000 z oznaczeniem granic terenu objętego decyzją, nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wyniki analizy urbanistycznej.

Zaskarżona decyzja poprzedza wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Dopiero w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał przedstawić projekt budowlany, który szczegółowo określi parametry techniczne inwestycji, z uwzględnieniem postanowień decyzji o warunkach zabudowy, przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgłaszane przez skarżących w toku niniejszego postępowania zarzuty odnoszące się do utrudnień w dojeździe, podtapiania sąsiedniego terenu, stanu istniejącego na działce 27/4 szamba, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, nie mogą być rozpatrzone w niniejszym postępowaniu administracyjnym.

Zarzut skargi odnoszący się do prowadzenia na przedmiotowej działce, jak twierdzą skarżący, prac budowlanych związanych z budową "domu wraz z kominem i oknami" bez wymaganego pozwolenia, pozostaje bez wpływu na postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy budynku gospodarczo - garażowego, tym samym nie ma znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Ponadto w aktach administracyjnych nie ma wskazujących na fakt popełnienia przez inwestorów samowoli budowlanej na przedmiotowej działce.

Zarzut skargi odnoszący się do celowego unieważnienia planu zagospodarowania przestrzennego jest bezzasadny, gdyż stosownie do treści art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Jeżeli zatem dotychczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc, jak wskazuje organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 2 marca 2005 r., to utrata mocy nastąpiła wyłącznie z mocy prawa, to jest przytoczonego wyżej przepisu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie wynika z celowego działania organów administracji.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd na podstawie § 18 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.) zasądził od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokata K. G. kwotę 266 zł tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej.