Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 19 lipca 2006 r.
II SA/Gd 760/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.).

Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok, NSA Jan Jędrkowiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia 13 lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1.

uchyla zaskarżoną decyzję,

2.

zasądza od Wojewody na rzecz A Sp. z o.o. w W. kwotę 765,- (siedemset sześćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 13 lipca 2005 r. nr (...) Wojewoda działając na podstawie art. 54 § 3ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu zarzutów K. K. od decyzji Starosty z dnia 7 marca 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej A Spółka z o.o. w W. pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej (...) wraz z linią kablową zasilającą w m. G. na terenie działki nr (...) w Gm. P., obiekt zaliczany do kat. VIII:

-

uchylił decyzję własną Wojewody Nr (...) z dnia 29 kwietnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji,

-

uchylił decyzję Starosty Nr (...) z dnia 7 marca 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że jako organ odwoławczy decyzją z dnia 29 kwietnia 2005 r. Nr (...) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 7 marca 2005 przywołaną w sentencji decyzji, zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej opisaną w decyzji. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył K. K.

Organ odwoławczy-przed złożeniem odpowiedzi na skargę stwierdził, że decyzja o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na budowę została przez organ I instancji tj. Starostę wydana w dniu 7 marca 2005 r. Z akt sprawy wynika, że w Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczyło się postępowanie w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji zakończone decyzją z dnia 6 lutego 2003 r. na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 145 i art. 148 k.p.a. Na posiedzeniu w dniu 7 marca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w dniu 7 marca 2005 r., a więc w dniu wydania pozwolenia na budowę przez Starostę. Ponieważ integralnym elementem wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest ostateczna decyzja o warunkach zabudowy obowiązująca w chwili wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny musiał skutkować decyzją odmowną w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy stwierdził, że w związku z powyższym organ I instancji winien ponownie analizując sprawę zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powołując się na powyższe ustalenia i na podstawie art. 54 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ odwoławczy zmienił dotychczasowe rozstrzygnięcie organu I i II instancji, uwzględniając zarzuty skarżącego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A Spółka z o.o. w W., zarzucając decyzji rażące naruszenie prawa, a w szczególności:

-

mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego w tym art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego

-

mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tym art. 130, 145 k.p.a.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i o przyznanie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana w dniu 6 lutego 2003 r. i była ważna do dnia 31 grudnia 2003 r., a wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez skarżącego w okresie jej ważności. Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie, a zatem zgodnie z art. 130 k.p.a. decyzja ta stała się wykonalna i nie została uchylona ani nie stwierdzono jej nieważności, przysługuje jej zatem domniemanie legalności. Oczywistość faktu, że decyzja o warunkach zabudowy jest wymagalna wynika między innymi właśnie z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 7 marca 2005 r., z której wynika, że zaistniały przynajmniej formalne przesłanki do wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy. Takim warunkiem formalnym jest zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. właśnie prawomocność decyzji, co do której ma być wszczęte postępowanie. W rezultacie istniała przesłanka, o której mowa w art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 kpt 3 prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z tymi przepisami organ administracji ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, o ile w chwili złożenia wniosku strona legitymuje się wymagalną i ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na naruszenie art. 32 i 33 prawa budowlanego wobec braku wymagalnej decyzji o warunkach zabudowy jest całkowicie błędne. Skarżący podniósł, że w tej sytuacji wydanie decyzji administracyjnej przez SKO w dniu 7 marca 2005 r.nie ma żadnego wpływu na prawidłowość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wydana na podstawie wykonalnej i ważnej decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku zaś gdyby ta ostatnia decyzja została uchylona lub zmieniona zastosowanie znajduje przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., i w takim wypadku mogłaby zostać zastosowana instytucja wznowienia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W konsekwencji skarżący podniósł, że o ile strona legitymowała się ważną i wymagalną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania w chwili wniesienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, to wydanie po złożeniu wniosku w innym postępowaniu niż postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę jakiejkolwiek decyzji administracyjnej ( poza decyzją o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy) nie ma wpływu na ważność i prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę.

W konkluzji skarżący zarzucił, że za całkowicie bezzasadne należy uznać uchylenie decyzji Starosty z dnia 7 marca 2005 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z uwagi na wydanie w dniu 7 marca 2005 r. decyzji uchylającej decyzję organu I instancji odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w W.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że istotną okolicznością w sprawie jest to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 marca 2005 r. - sygn. (...) uchyliło decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 6 lutego 2003 r. Tym samym organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zobligowany był do wydania decyzji uwzględniającej zaistniałe w sprawie okoliczności.

Organ II instancji przytoczył przepis art. 145 § 1 pkt8 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Rzeczą organu administracji jest niezwłoczne zainicjowanie postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie, czy i jaki wpływ wadliwość ta miała na byt prawny ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym organ rozpoznający sprawę zobowiązany był rozważyć w tym postępowaniu znaną mu okoliczność, że decyzja Burmistrza Gminy Miasta została wyłączona z obrotu prawnego i ustalić czy i w jakim zakresie ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2005 r. uchylająca w/ wym. decyzję wpływa na byt prawny ostatecznej decyzji z dnia 29 kwietnia 2005 r. Na tym etapie sprawy administracyjnej, w ocenie organu odwoławczego, jedynym zasadnym rozstrzygnięciem było uchylenie decyzji własnej z dnia 29 kwietnia 2005 r. oraz decyzji Starosty z dnia 7 marca 2005 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na uchylenie decyzji w oparciu o którą została wydana decyzja ostateczna.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę uznać należy za uzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku skarżącego o zatwierdzenie projektów budowlanych i o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 7 marca 2005 r. Starosta po rozpoznaniu wniosku wydał decyzję o zatwierdzeniu projektów budowlanych ( oznaczonych w decyzji) i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (...) wraz z linią kablową zasilającą, w miejscowości G. na terenie działki nr (...) gm. G.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K., wnosząc o jej uchylenie na tej podstawie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 marca 2005 r. uchyliło decyzję odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie. Odwołujący wskazał, że zaistniała sytuacja powoduje, że przed zakończeniem postępowania, którego dotyczy decyzja Kolegium nie można prowadzić innego.

Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 29 kwietnia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 7 marca 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda ustalił, że przedłożony projekt spełnia warunki wynikające z art. 34 ust. 1, 2 i 3, a inwestor dopełnił wymogów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Tekst jednolity Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.). Wskazano, w szczególności, że projekt budowlany spełnia wymogi załączonej do wniosku decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 6 lutego 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem stosownie do art. 35 ust. 4 prawa budowlanego nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda wskazał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 6 lutego 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia 19 sierpnia 2004 r.na mocy której odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji. Natomiast decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2005 r. powołana w odwołaniu dotyczy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej inwestycji.

K. K. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewody, wnosząc o jej uchylenie w całości i podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem prawa oraz wniósł o zawieszenie jej wykonania do chwili zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Wojewoda działając na podstawie art. 54 § 3 wyżej powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę uchylając decyzję własną z 29 kwietnia 2005 r. i decyzję organu I instancji z dnia 7 marca 2005 r.Decyzja ta została zaskarżona do Sądu Administracyjnego.

Zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem. Wskazać należy, że w dacie rozpoznawania wniosku skarżącego o pozwolenie na budowę, jak i w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, to jest w dniu 29 kwietnia 2005 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy, wbrew ustaleniom organu II instancji dokonanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2005 r. w żadnym wypadku nie spowodowała uchylenia bądź zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 6 lutego 2003 r.

Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję z dnia 13 lipca 2005 r. błędnie ustalił, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2005 uchylona została prawomocna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 6 lutego 2003 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Mianowicie powoływana decyzja z dnia 7 marca 2005 r. została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek odwołania wniesionego przez K. K. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia 3 września 2004 r.odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy zakończonej decyzją z dnia 6 lutego 2003 r. Na skutek rozpatrzenia tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 marca 2005 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Z powyższego wynika, że decyzją z dnia 7 marca 2005 r. nie uchylono prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 6 lutego 2003 r. lecz decyzję organu I instancji odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji przyjąć należy, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję z dnia 13 lipca 2005 r. dokonał ustaleń sprzecznych z istniejącym stanem faktycznym i prawnym. W tej sytuacji również argumenty przytoczone w odpowiedzi na skargę należy uznać za bezprzedmiotowe dla rozpoznania skargi, gdyż podstawą argumentacji organu II instancji był ustalenie, że prawomocna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 6 lutego 2003 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 marca 2005 r.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że w dacie wydania pozwolenia na budowę, jak też i w dacie rozpoznania odwołania od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skarżący posiadał prawomocną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Integralnym elementem wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z powoływanym art. 33 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego jest ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że skarżący zarówno w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w dacie rozpoznawania tego wniosku przez organy administracji w I i II instancji, legitymował się wymagalną i ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji powyższego uznać należy, że uchylenie przez organ II instancji decyzji udzielającej pozwolenia na budowę na tej podstawie, że inwestor nie posiada wymagalnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem decyzja taka została uchylona, jest oczywiście nieprawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że doszło w sprawie do naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, mianowicie przepisów wskazywanych w skardze przez skarżącego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 1 i 3 prawa budowlanego stanowiących o obowiązku przedłożenia ważnej decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, poprzez ustalenie, ze inwestor warunku tego nie dopełnił oraz przepisów k.p.a. dot. wykonania prawomocnej decyzji administracyjnej ( art. 130 k.p.a.). Nadto Sąd nie uwzględnił wniosku organu II instancji o zawieszenie postępowania z uwagi na brak podstaw prawnych dla zawieszenia postępowania ( art. 124 i 125 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i brak zgodnego wniosku stron o zawieszenie ( art. 126 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji ponownie oceni skargę wniesioną przez K. K. uwzględniając ją zgodnie z żądaniem po merytorycznej ocenie bądź stosownie do przepisu art. 54 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nada bieg skardze wniesionej przez K. K. poprzez jej przekazanie do sądu administracyjnego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 18 ust. 1 pkt1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm/.