Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1643828

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 28 stycznia 2015 r.
II SA/Gd 649/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska.

Sędziowie WSA: Jolanta Górska, Janina Guść (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. M. i W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 3 czerwca 2014 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał E. i W. M. rozebrać drewnianą wiatę o powierzchni zabudowy 23,14 m2, wybudowaną na działce nr (...) przy ul. Sz. w S., bez wymaganego prawem skutecznego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji ustalił, że na działce nr (...), oprócz budynku mieszkalnego jednorodzinnego, znajduje się wiata o powierzchni zabudowy 23,14 m2 o konstrukcji drewnianej z odeskowaną częścią gospodarczą. Według oświadczenia inwestorów obiekt został postawiony przez nich w latach 2012-2013. W dniu kontroli inwestorzy nie posiadali przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia zamiaru budowy ww. wiaty. Organ wskazał, że w związku wybudowaniem opisanego wyżej obiektu bez wymaganego zgłoszenia, postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. organ ten nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia następujących dokumentów: rysunku wiaty, projektu zagospodarowania działki nr (...), oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "W.-H." w S. Inwestorzy nie wykonali nałożonego tym postanowieniem obowiązku.

Ponadto organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania z wniosku W. M., który wnosił o zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta w sprawie sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia zamiaru budowy wiaty na przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał, że z informacji uzyskanych z Urzędu Miejskiego wynikało, że

- decyzja Prezydenta Miasta z dnia 18 sierpnia 2011 r. o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolno stojącego budynku gospodarczego oraz wiaty o powierzchni do 25 m2 każdy, na działce nr (...) przy ul. Sz. w S. stała się ostateczna w dniu 22 września 2011 r.;

- decyzja Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2011 r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 20 m2, na działce nr (...) przy ul. Sz. w S. stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2011 r.;

- decyzja Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2011 r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie altany o powierzchni 20 m2, na działce nr (...) przy ul. S. w S. stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2011 r.

Organ przytoczył treść art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane oraz wyjaśnił, że termin określony w art. 30 ust. 5 tej samej ustawy jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że tylko w przypadku braku sprzeciwu organu budowlanego, z upływem tego terminu inwestor uzyskuje uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych. Fakt rozpoczęcia budowy spornej wiaty w latach 2012-2013 po wniesieniu sprzeciwu przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej skutkuje tym, że inwestor nie mógł legalnie przystąpić do budowy wiaty. Kontrola przeprowadzona przez organ wykazała, że roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty zostały już zrealizowane. Inwestor według stanu na dzień kontroli nie działał zgodnie z prawem i rozpoczął roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej.

Wskazując na treść art. 49b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane organ pierwszej instancji wskazał, że wybudowany przez inwestorów obiekt został zrealizowany bez wymaganego prawem skutecznego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast niewykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, skutkuje zastosowaniem art. 49b ust. 1 tej ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. i W. M. podnieśli, że organ pierwszej instancji wydał decyzję, mimo że w dalszym ciągu trwa postepowanie Wojewody w sprawie uchylenia dwóch decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2011 r. Wskazali, że powyższe decyzje nie zostały im prawidłowo doręczone, albowiem nie uczyniono zadość wymogom określonym w art. 44 k.p.a., w związku z czym doręczenia nie można uznać za dokonane.

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2014 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu, wskazując na treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące charakteru i wymiarów przedmiotowego obiektu budowlanego, jak również stanowisko organu pierwszej instancji, że został on wybudowany bez skutecznego zgłoszenia.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 7 października 2011 r. Prezydent Miasta wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni 20 m2 na działce nr (...) przy ul. Sz. w S. z dnia 29 lipca 2011 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2011 r. Zgodnie z oświadczeniem inwestorów omawiany obiekt budowlany został postawiony w latach 2012-2013. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że budowa przedmiotowej wiaty została dokonana już po otrzymaniu przez inwestorów decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Wojewoda, decyzją z dnia 31 marca 2014 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika, że przedmiotowa wiata została wybudowana bez skutecznie przyjętego zgłoszenia, dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę w trybie art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Z uwagi na niewykonanie w określonym terminie obowiązków nakazanych postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. organ ten słusznie nakazał rozbiórkę omawianej wiaty.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzone przez Wojewodę postępowanie nieważnościowe w stosunku do ww. decyzji Prezydenta Miasta nie jest zagadnieniem wstępnym stanowiącym przesłankę do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy dodał, że ze zdjęcia wykonanego przez pracownika nadzoru budowlanego w dniu 7 stycznia 2011 r. w trakcie kontroli budowy wału ziemnego na ul. Sz. w S., na którym widać rozpoczętą budowę wiaty, wynika, że inwestorzy rozpoczęli jej budowę już w styczniu 2011 r., natomiast zgłoszenia zamiaru budowy wiaty dokonali w dniu 29 lipca 2011 r. Powyższe świadczy o tym, że budowa wiaty została rozpoczęta przed złożeniem stosowanego zawiadomienia o zamiarze jej budowy, co świadczy o samowoli budowlanej.

W skardze na powyższą decyzję E. i W. M. podtrzymali argumentację zawartą w odwołaniu. Wskazali oni, że nie otrzymali decyzji Prezydenta Miasta o sprzeciwie, jak również wcześniejszych postanowień nakładających obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Skarżący wskazali, że decyzja Wojewody z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydent Miasta nie jest prawomocna. Toczą się dwa postępowania przed Głównym Urzędem Nadzoru Budowlanego w sprawie decyzji Wojewody dotyczącej wiaty i altany.

Skarżący stwierdzili, że organ odwoławczy nie określił, czy samowola budowlana wynika z faktu budowy po otrzymaniu decyzji o sprzeciwie, czy też z faktu budowy rozpoczętej przed złożeniem zgłoszenia. Jeżeli przyjąć, że samowola jest wynikiem budowy bez zgłoszenia, organ winien poczekać na wyrok w sprawie karnej. Natomiast przyjmując założenie, że samowola jest wynikiem budowy pomimo wniesionego sprzeciwu należało zawiesić postępowanie do czasu wydania prawomocnej decyzji w sprawie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. skarżący W. M., podtrzymując skargę, złożył do akt sprawy fotografie celem wskazania, iż usytuowanie wiaty na fotografii zrobionej w styczniu 2011 r. jest inne niż wiaty aktualnie istniejącej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z ustaleń organów obu instancji, stwierdzony na podstawie zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, zaś rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie oraz wydały rozstrzygnięcie zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności. Opis obiektu budowlanego, jego lokalizacja i stan własności stanowią okoliczności nie budzące wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś podjęte przez skarżących próby zakwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych nie mogły zostać uwzględnione.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w trakcie oględzin w dniu 14 stycznia 2014 r. stwierdzono, że w przedmiotowy obiekt budowlany - wiata, o powierzchni zabudowy 23,14 m2, usytuowany jest w odległości ok 0,43-0,47 m od granicy z działką nr (...) oraz ok. 1,5 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...). Wiata wykonana jest w konstrukcji drewnianej, częściowo posiada ściany drewniane. Inwestorami są E. i W. M. Na działce nr (...) oprócz przedmiotowej wiaty oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie znajdują się inne obiekty budowlane.

W ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty zostały wykonane bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przeprowadzone w dniu 14 stycznia 2014 r. oględziny stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń co do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako wiaty, której budowa, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.

Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przyjmuje się, że wiata jest lekką, zadaszoną konstrukcję, wspartą na słupach, częściowo lub zupełnie pozbawioną ścian (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 265/13, Lex nr 1355045, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 175/13, Lex nr 1368685, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 973/10, Lex nr 753719). Ustalone w przedmiotowej sprawie cechy spornego obiektu budowlanego potwierdzają, że należy go zakwalifikować jako wiatę, której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

Obiekt ten nie stanowi natomiast altany, zatem argumenty skarżących dotyczące zgłoszenia altany, wadliwości decyzji z dnia 7 października 2011 nr (...) o sprzeciwie od tego zgłoszenia oraz braku doręczenia tej decyzji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ustawie - Prawo budowlane brak jest legalnej definicji altany. Pod pojęciem altany w języku polskim rozumie się budowlę o lekkiej konstrukcji, często ażurowej, stawianej w ogrodzie, przeznaczonej do wypoczynku i ochrony przez słońcem i deszczem. Takie rozumienie altany zostało wyrażone również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 1875/12 wyrok dostępny na stronie internetowej www.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2009 r., II SA/Kr 1245/09, Lex nr 589150 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, Lex nr 308925).

Wobec ustalenia, że zamiar budowy przedmiotowej wiaty, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, wymagał zgłoszenia, którego inwestorzy nie przedstawili, organ pierwszej instancji słusznie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestorów, w celu legalizacji przedmiotowej wiaty, obowiązek wykonania i przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia określonych dokumentów, o jakich mowa w art. 30 ustawy - Prawo budowlane tj. rysunku wiaty, projektu zagospodarowania działki sporządzonego przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie zostało inwestorom doręczone w dniu 24 kwietnia 2014 r.

Ponieważ skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych na nich ww. postanowieniem - organy obu instancji, przyjmując prawidłowo za podstawę wydanych decyzji przepis art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, słusznie nakazały skarżącym rozbiórkę wiaty wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżących podkreślić należy, że za skuteczne zgłoszenie zamiaru wybudowania przedmiotowej wiaty nie można uznać zgłoszenia dokonanego przez skarżących w dniu 12 sierpnia 2011 r. dotyczącego wiaty o powierzchni 20 m2.

Zgłoszenie to dotyczyło zamiaru wykonania innej inwestycji, niż ostatecznie zrealizowana przez skarżących na działce nr (...), która polegała na wybudowaniu wiaty o powierzchni zabudowy 23,14 m2 na tejże działce. Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie przewidują postępowania w sytuacji realizacji inwestycji z odstępstwem od zgłoszenia, tak jak to ma miejsce w przypadku odstępstw od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. Wybudowanie obiektu budowlanego o parametrach (powierzchni) innej niż wynikające z dokonanego zgłoszenia należy ocenić jako wybudowanie obiektu bez zgłoszenia. Przyjęcie takiej interpretacji uzasadnia okoliczność, że w przypadku inwestycji podlegających reglamentacji w drodze pozwolenia na budowę ustawodawca przewidział możliwość ich zaakceptowania jedynie w przypadku nieistotnych odstępstw od treści pozwolenia na budowę. Z art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wynika, że zmiany dotyczące charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego w tym powierzchni zabudowy mają charakter zmian istotnych.

Niezależnie od wniesienia przez organ sprzeciwu od zgłoszenia, wskazać należy, że skarżący dokonali zgłoszenia budowy wiaty o innych wymiarach. Znajdująca się na nieruchomości wiata została zatem wybudowana bez zgłoszenia.

Nadto w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia Prezydent Miasta wniósł sprzeciw w drodze ostatecznej decyzji (akta administracyjne organu pierwszej instancji-materiały archiwalne k. 2b). Zarzuty skarżących odnośnie braku doręczenia tej decyzji nie są uzasadnione. Decyzja ta została każdemu ze skarżących doręczona w trybie doręczenia zstępczego, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. Decyzję prawidłowo awizowano w dniach 12 i 20 września 2011 r., na kopertach doręczyciel umieścił informacje o pozostawieniu awiza, dacie awizowania i swój podpis, przesyłki zwrócono 27 września 2011 r. (kopia akt nr (...) kopie dwóch kopert) Na marginesie wskazać należy, że skarżący dokonali do organu trzech zgłoszeń i wszelka wywołana nimi korespondencja (zarówno postanowienia dotyczące uzupełnienia zgłoszeń jak i wydane decyzje) nie była przez skarżących odbierana, lecz doręczana zastępczo w związku z pozostawieniem awiza.

Z uwagi na objęcie zgłoszeniem innej inwestycji niż zrealizowana, postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2011 r. nr (...) o sprzeciwie od zgłoszenia zamiaru wybudowania wiaty nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z tych też względów bezzasadne było podnoszone w toku postępowania przez skarżących żądanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Dla porządku należy jedynie wskazać, że Wojewoda decyzją z dnia 31 marca 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji Prezydenta Miasta (k. 30 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Opisane wyżej względy powodują, że nie ma znaczenia także podnoszona w skardze okoliczność, że decyzja Wojewody z dnia 31 marca 2014 r. została zaskarżona do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, przed którym postępowanie się nadal toczy. Wynik tego postępowania nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Niezależnie od tego faktu, mimo toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzja o sprzeciwie cały czas pozostaje w obrocie prawnym, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek uwzględnić jej istnienie, a wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o sprzeciwie nie jest przesłanką niezbędną do zakończenia niniejszej sprawy.

Na marginesie wskazać należy, że w przedmiotowej wiacie, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego przechowywane jest drewno. Stanowi to naruszenie wymogów określonych w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), zgodnie z którym, w obiektach oraz na terenach do nich przyległych zabronione jest wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym składowanie poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki materiałów palnych, w tym pozostałości roślinnych, gałęzi i chrustu. (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. I OSK 1304/08 wyrok dostępny na stronie internetowej www.nsa.gov.pl)

Skarżący w dniu 1 lipca 2011 r. dokonali zgłoszenia zamiaru wybudowania wolno stojącego budynku gospodarczego oraz wiaty o powierzchni do 25 m2 każdy, od zgłoszenia tego organ wniósł sprzeciw. Zgłoszenie to także nie mogło uzasadniać realizacji przedmiotowej wiaty. Skarżący w toku postępowania nie powoływali się na fakt tego zgłoszenia, nie kwestionowali faktu doręczenia sprzeciwu od tego zgłoszenia oraz nie inicjowali postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzeciwie.

Nadto wskazać należy, że organ II instancji powołał się na okoliczność, że realizacja wiaty została rozpoczęta przed dokonaniem zgłoszenia w styczniu 2011 r., powołując się na fotografię zrobioną w styczniu 2011 r. Skarżący w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakwestionował tę okoliczność, przedkładając fotografię gotowej wiaty, w celu wykazania innej odległości wiaty od budynku, niż na zdjęciu zrobionym w styczniu 2011 r. (k. 42) Rozstrzygnięcie tej kwestii nie było konieczne dla rozpoznania sprawy, niemniej wskazać należy, że zgodnie ze szkicem sporządzonym podczas oględzin, między budynkiem a wiatą o szerokości 200 cm winna być odległość 150 cm. Przedłożona przez skarżącego fotografia gotowej wiaty nie oddaje tych proporcji. Wynikająca z niej odległości wiaty od budynku budzi zatem istotne wątpliwości.

Toczące się postępowanie karne, o którym mowa w skardze, dotyczy popełnienia przez skarżącego W. M. czynu z art. 90 ustawy - Prawo budowlane, to jest wykonywania robót budowlanych w przypadkach określonych w art. 48, art. 49b, art. 50 ust. 1 pkt 1 lub art. 50 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Podkreślić należy, że okoliczność, iż powyższe czyny są przedmiotem spraw karnych, nie ma żadnego wpływu na to jak będzie przebiegała sprawa administracyjna prowadzona przez właściwy organ administracji publicznej, tj. organ nadzoru budowlanego, w sprawie opartej na tych samych okolicznościach związanych z naruszeniem norm administracyjnego prawa materialnego, tj. prawa budowlanego. Sąd powszechny nie jest związany tym, czy w ogóle jest prowadzone postępowanie administracyjne oraz ewentualnie w jakim stadium się ono znajduje. Także organ administracji publicznej (organ nadzoru budowlanego) nie jest związany tym, czy i jakie orzeczenie w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego wydał sąd. Postępowania te, co do zasady, są od siebie niezależne. Organy nadzoru budowlanego są obowiązane do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wykonania robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia bez względu na toczące się postępowania karne o czyn z art. 90 ustawy - Prawo budowlane. Z tych samych względów brak jest podstaw, aby sąd administracyjny orzekający w niniejszej sprawie oczekiwał na zakończenie opisanego wyżej postępowania karnego.

Zarzuty skargi dotyczące braku jednoznacznego określenia przez organ podstawy nakazu rozbiórki nie są uzasadnione. Organ odwoławczy, jako podstawę wydania decyzji o rozbiórce przedmiotowej wiaty, przyjął okoliczność niewykonania przez skarżących obowiązków nałożonych postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. Organ odwoławczy wskazał, że wiata ta została wybudowana bez skutecznie przyjętego zgłoszenia, co uzasadniało prowadzenie postępowania w trybie art. 49b ustawy - Prawo budowlane, w tym wydanie postanowienia z dnia 15 kwietnia 2014 r. zobowiązującego do przedłożenia określonych w nim dokumentów i oświadczeń.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako bezzasadną, oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.