Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2016125

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 24 lutego 2016 r.
II SA/Gd 61/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk.

Sędziowie: WSA Jolanta Górska (spr.), NSA Zbigniew Romała.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. K., A. Z. i A. S.-Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 22 grudnia 2015 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia 10 stycznia 2012 r. nałożono na A. Z., J. K. i A. S.-Z. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję sanitariatu wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr (...) położonej w K. (mapa numer 2), gmina K.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją numer (...) z dnia 31 maja 2012 r.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., wydanym w sprawie II SA/Gd 422/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Orzeczenie uprawomocniło się z dniem 13 kwietnia 2013 r.

Upomnieniem z dnia 22 lipca 2013 r., nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji o rozbiórce obiektów budowlanych.

W dniu 2 października 2013 r. wobec A. Z., J. K. i A. S.-Z. wszczęto egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego o numerze (...) wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 10 sierpnia 2015 r. dokonał oględzin działki, objętej obowiązkiem rozbiórki obiektów budowlanych, a następnie postanowieniem z dnia 28 września 2015 r., o numerze (...) nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 złotych.

Kwestionując wyżej wskazane orzeczenie, zobowiązani w dniu 9 października 2015 r. wnieśli zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. o numerze (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję o nałożeniu grzywny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że nałożenie na wszystkich zobowiązanych jednej grzywny było nieprawidłowe i stanowiło podstawę uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego I instancji.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się zobowiązani i w terminie ustawowym wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

We wniesionym środku zaskarżenia zakwestionowano zasadność prowadzenia egzekucji w administracji w odniesieniu do obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych nałożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazano jednocześnie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie o sygnaturze II OZ 1019/12, na mocy którego wstrzymano wykonanie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2012 r. o numerze (...), utrzymującej w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę obiektów budowlanych.

Skarżący stwierdzili, że rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawierało w swej treści oznaczenia terminu wstrzymania obowiązku rozbiórki obiektów wyłącznie do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Wobec tego niezrozumiała jest wskazana przez organ okoliczność, że obowiązek rozbiórki tych obiektów jest wciąż w obrocie prawnym. Fakt ten rzutuje na wszelkie czynności podejmowane przez organ egzekucyjny, które skarżący uznają za bezprzedmiotowe.

Jednocześnie w skardze podważono zasadność wydania w dniu 13 marca 2013 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie II SA/Gd/422/12, jako że sprawa została rozstrzygnięta postanowieniem tegoż Sądu z dnia 13 września 2012 r., które zostało skutecznie zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nadto skarżący wskazali na brak doręczenia tego wyroku do chwili sporządzenia skargi.

Opierając się na powyższych zarzutach, skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2015 r. o numerze (...).

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Organ wskazał, że nałożenie grzywny było zasadne, gdyż zobowiązani nie wykonali obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych, pomimo wszczęcia wobec nich egzekucji w administracji i upływu ponad dwóch lat od tej daty. Właściwie dobrano również kwotę grzywny, która powinna służyć skłonieniu zobowiązanych do wypełnienia obowiązku. Nieprawidłowe było natomiast wymierzenie jej wszystkim zobowiązanym w jednej wysokości. Dało to podstawę do uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślono również, że wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania decyzji o rozbiórce trwało wyłącznie do uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę na tę decyzję. Wobec ustąpienia przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, organy egzekucyjne przystąpiły do jej wykonania, co skutkowało wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w egzekucji administracyjnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonym zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść.

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skarżących dotyczących zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W tym kontekście należy zauważyć, że w toku rozpoznawania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku sprawy II SA/Gd 422/12, skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego numer (...) z dnia 31 maja 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych, został złożony wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Wniosek ten postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. został oddalony. Rozstrzygnięcie to zostało skutecznie zaskarżone, w wyniku czego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r. uchylono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i jednocześnie wstrzymano wykonanie decyzji.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego miało zatem charakter incydentalny, bowiem odnosiło się wyłącznie do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takiego wniosku skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił, jednakże wniosek został pozytywnie rozpatrzony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Przepis art. 61 § 6 p.p.s.a. w mającym zastosowanie w sprawie brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r. stanowił, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w toku postępowania sądowo-administracyjnego ma na celu zapobieżenie ewentualnym konsekwencjom, które mogłyby mieć miejsce jeszcze przed rozpoznaniem skargi, a istota tego środka wyraża się w jego tymczasowości. Zgodnie z ukształtowanym już w tej materii poglądem doktryny, postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogło funkcjonować w obrocie wyłącznie do chwili wydania przez sąd administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, tj. wyroku uwzględniającego lub oddalającego skargę, albo też postanowienia (vide komentarz do art. 61 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, J. P. Tarno, Warszawa 2012). Pogląd ten utrwalony został również w orzecznictwie (vide postanowienie NSA z 7 sierpnia 2008 r. w sprawie II OZ 790/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Wobec powyższego, skoro skarga na decyzję nakładającą obowiązek rozbiórki obiektów budowlanych została rozpatrzona merytorycznie przez Sąd Administracyjny w Gdańsku, a wyrok oddalający skargę w tej sprawie został wydany w dniu 13 marca 2013 r., to należy uznać, że z tym dniem straciło moc wstrzymanie wykonania decyzji. Nieprawidłowe jest zapatrywanie prawne skarżących o bezterminowym wstrzymaniu wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wstrzymanie wykonania decyzji nie jest wszakże przesądzeniem o zasadności skargi, a ma jedynie na celu zabezpieczenie interesu skarżącego na czas postępowania sądowo-administracyjnego. Sąd nie musi nadto wskazywać terminu obowiązywania tego środka, gdyż z samej jego istoty wynika, że nie może obowiązywać dłużej niż do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, co wynika wprost z treści art. 61 § 6 p.p.s.a.

Zarzut skarżących dotyczący wadliwości prowadzonego postępowania egzekucyjnego zasadza się na błędnym przekonaniu, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymaniu wykonania decyzji nakazującej skarżącym rozbiórkę obiektów budowlanych spowodowało zakończenie postępowania w tej sprawie. Tak sformułowany zarzut, wobec wyżej wskazanych racji nie zasługuje na uwzględnienie.

Na marginesie wyłącznie zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to powinno być jednak wznowione po ustaniu przyczyny jego zawieszenia, a więc w dacie wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie jest natomiast ocena legalności decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych, gdyż kwestia ta została już rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., wydanym w sprawie II SA/Gd/422/12.

Chybiony jest również zarzut skarżących, że nie otrzymali odpisu sentencji powyższego wyroku. Niezależnie od braku związku z zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, wyjaśnić należy, że przepis art. 141 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie sporządza się na wniosek strony złożony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia bądź doręczenia wyroku. Doręczenie sentencji wyroku w sprawie rozpoznanej na rozprawie następuje z urzędu wówczas, gdy strona działa bez pełnomocnika i jest pozbawiona wolności (art. 140 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 142 § 2 p.p.s.a., odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tej stronie, która złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Wobec tego, skoro skarżący nie składali wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wyroku z uzasadnieniem, nie było podstaw ku temu, aby Sąd doręczał odpis wyroku wydanego na rozprawie z urzędu.

We wniesionej skardze, skarżący również zakwestionowali treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd/422/12. Skarżący nie skorzystali jednak z możliwości zakwestionowania tego orzeczenia poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, którą na podstawie art. 177 § 1 p.p.s.a. wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Skoro natomiast skarżący nie wnosili o sporządzenie uzasadnienia, to po upływie terminu do zaskarżenia, a więc w dniu 13 kwietnia 2013 r., wyrok ten uprawomocnił się.

Jednocześnie wskazać trzeba, że skarżący nie sformułowali zarzutów co do wydanego w toku egzekucji administracyjnej postanowienia o nałożeniu grzywny, a jedynie zakwestionowali podstawę prowadzenia egzekucji. Mimo to obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny zostało wydane zgodnie z przepisami prawa.

Na wstępie należy podkreślić, że organ egzekucyjny nie podejmował żadnych czynności celem wykonania decyzji o rozbiórce obiektów budowlanych w okresie wstrzymania wykonania decyzji, a nawet aż do uprawomocnienia się wyroku, to jest do dnia 13 kwietnia 2013 r. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie było zatem w pełni respektowane.

Zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) egzekucja może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie może być wszczęte po upływie 7 dni od daty doręczenia tego upomnienia.

W niniejszej sprawie takie upomnienia zostały doręczone wszystkim zobowiązanym 26 lipca 2013 r. Tytuł wykonawczy o numerze (...) został natomiast wystawiony w dniu 2 października 2013 r., a doręczony J. K. w dniu 7 października 2013 r., zaś pozostałym zobowiązanym w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 21 października 2013 r.

Pomimo wszczęcia egzekucji administracyjnej, skarżący nie wykonali nałożonego na nich obowiązku. Po dokonaniu oględzin działki w dniu 10 sierpnia 2015 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 złotych.

Grzywna w celu przymuszenia jest instytucją określona w art. 119 i nast.u.p.e.a., nakładaną przez organ egzekucyjny celem wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 120 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

Co do zasady, w zgodzie z art. 119 § 2 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia jest ostatecznym środkiem egzekucyjnym, który powinien być stosowany po wyczerpaniu możliwości stosowania innych środków egzekucyjnych. Jednakże w art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. zawarto zasadę, zgodnie z którą w sprawach obowiązków z zakresu prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia poprzedza zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego opisanego w art. 127 u.p.e.a. Na tle przyjętych rozwiązań, chybiony będzie zatem zarzut zastosowania grzywny w celu przymuszenia jako środka nieostatecznego, skoro w przepisie wprost wskazuje się, że w określonych sprawach jej zastosowanie jest obowiązkowe.

W sprawach dotyczących egzekucji obowiązku z zakresu prawa budowlanego, a w szczególności, gdy dotyczy on rozbiórki obiektów budowlanych, oczywiste jest, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej dotkliwym niż wykonanie zastępcze. Przede wszystkim wykonanie zastępcze jest środkiem zaspokajającym, który generuje siłą rzeczy bezzwrotne, nierzadko znaczne koszty dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia natomiast, nawet pomimo jej uiszczenia może zostać w razie wykonania obowiązku zwrócona dłużnikowi na zasadzie art. 126 u.p.e.a.

W przełożeniu na grunt niniejszej sprawy, trzeba mieć przede wszystkim na uwadze, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone wobec zobowiązanych przez ponad 2 lata, zanim podjęto decyzję o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W tym czasie zobowiązani nie podjęli żadnych czynności, aby zadośćuczynić nałożonemu obowiązkowi rozbiórki obiektów budowlanych. Wobec tego, a także mając na uwadze powyższe rozważania, organ egzekucyjny był uprawniony do nałożenia na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia.

Niezależnie od poprawności wyboru omawianego środka egzekucyjnego, należy podzielić zapatrywania organu II instancji, który uchylając postanowienie o nałożeniu grzywny, wskazał, że nałożenie na wszystkich zobowiązanych jednej grzywny jest nieprawidłowe.

Grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą zobowiązanego do spełnienia nałożonego obowiązku. Trzeba stanowczo podkreślić, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, a dolegliwością, która ma skłonić zobowiązanego do spełnienia swojego obowiązku. Sam fakt nałożenia tej grzywny nie oznacza wszakże, że zamiarem organu egzekucyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której zobowiązany ją zapłaci. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem skuteczne zaspokojenie wierzyciela, a w tym wypadku dotyczy to nałożonych na dłużnika obowiązków. W szczególności grzywna w celu przymuszenia nie zastępuje obowiązku przeprowadzenia danej czynności przez zobowiązanego. Spełnienie tego obowiązku powoduje jednak bezprzedmiotowość uiszczania tej grzywny, co odnajduje wyraz w jej umorzeniu na podstawie art. 125 u.p.e.a.

Skoro obowiązek rozbiórki budynków nałożony został na trzy osoby, to obowiązek ten można egzekwować w tym samym zakresie od każdej z tych osób. Wobec tego również grzywna w celu przymuszenia może zostać nałożona na każdego zobowiązanego. Nie ma przy tym znaczenia, czy tytuł wykonawczy został wystawiony na więcej niż jedną osobę i sprawa dotyczy współwłaścicieli budynku.

W orzecznictwie pojawiły się poglądy, zgodnie z którymi, organ nakładający grzywnę w celu przymuszenia na kilka podmiotów jest obowiązany do określenia czy środek ten nakłada na każdego z osobna czy też solidarnie. Z argumentami przemawiającymi za możliwością uznania tego środka egzekucyjnego za zobowiązanie solidarne nie sposób się zgodzić. Solidarność tego zobowiązania nie wynika bowiem ani z ustawy, ani z czynności prawnej. Nadto należy mieć na uwadze, że grzywna w celu przymuszenia powinna skutecznie doprowadzić do wykonania zobowiązania przez dłużnika. Rozkładanie grzywny na kilka podmiotów i uznanie, że zapłata grzywny przez jedną z nich zwalnia pozostałych, mogłoby spowodować, że środek ten straciłby swój przymuszający charakter. Przyjęcie za słuszne stanowiska, zgodnie z którym grzywna w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku określona w maksymalnej wysokości powinna być rozłożona na wszystkich zobowiązanych do jego wykonania, oznaczałoby w istocie utratę racji bytu tego środka egzekucyjnego. W przypadku wielości zobowiązanych, z uwagi na groźbę zbyt małej dolegliwości finansowej, grzywna straciłaby bowiem swój przymuszający charakter (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2009 r. w sprawie II OSK 1483/08, wyrok z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie II SA/Gd 628/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, należy zaaprobować stanowisko organu nadzoru nad administracyjnym organem egzekucyjnym co do konieczności nałożenia grzywny na każdy podmiot zobowiązany do dokonania rozbiórki obiektów budowlanych. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia przez organ egzekucyjny w jednej wysokości wobec wszystkich zobowiązanych stwarza wątpliwości interpretacyjne co do charakteru tego zobowiązania. Formuła zastosowana przez organ mogłaby wskazywać na solidarność zobowiązania, które to zapatrywanie w zgodzie z przytoczonymi wyżej argumentami jest nieprawidłowe. Oba rozwiązania, wskutek możliwości dochodzenia roszczeń regresowych w wypadku solidarności zobowiązania, oznaczałyby dla zobowiązanych niewielką dolegliwość, co skutkowałoby nieskutecznością zastosowanego środka.

Wobec tego, zdaniem Sądu, prawidłowe zastosowanie środka w postaci grzywny w celu przymuszenia musi polegać na nałożeniu tej grzywny na każdego z zobowiązanych, co powinno zostać wprost wyrażone w postanowieniu. Zasadne było zatem rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2015 r. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.