II SA/Gd 477/19, Zezwolenie na odstępstwo od zakazów obowiązujących na obszarach Natura 2000. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2814558

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2020 r. II SA/Gd 477/19 Zezwolenie na odstępstwo od zakazów obowiązujących na obszarach Natura 2000.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska.

Sędziowie WSA: Dariusz Kurkiewicz, Asesor Magdalena Dobek-Rak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. S.-P. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W. P. i M. S.-P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24 kwietnia 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z 5 lutego 2019 r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 25 lipca 2017 r., następnie uzupełnionym, W. P. i M. S.-P. wystąpili do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie małej elektrowni wodnej "(...)" wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz odbudową progu (piętrzenie do 0,8 m) z przepławką oraz gospodarowaniu wodą w gospodarstwie rolnym, a także zagospodarowaniu działek nr ew.: (..]-(...) obręb M., zabudową zagrodową oraz towarzyszącą." Wniosek ten został uzupełniony 18 września 2017 r. oraz 3 października 2017 r. Dołączono do niego dokumenty wymagane mocą art. 64 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), zwanej dalej u.o.o.ś., w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Z opisu przedsięwzięcia wynikało, że planowana inwestycja ma obejmować: budowę małej elektrowni wodnej (MEW) o mocy do 280 kW wraz z kanałem odprowadzającym spracowaną wodę; odbudowę, remont i modernizację istniejącego rowu (kanału wraz z urządzeniami hydrotechnicznymi typu: śluzy/zastawki) na potrzeby elektrowni wodnej na długości 2,81 km, celem zasilenia elektrowni wodnej oraz gospodarstwa rolnego w wodę (irygacja) - działka nr ewidencyjny (...) obręb M. odbudowę progu (piętrzenie do 0,8 m) z przepławką na rzece Ł. w k.m. 72+780; odbudowę rowów wewnętrznych działki nr ewidencyjny (..]-(...) obręb M.; budowę koła młyńskiego z wodospadem i kanałem odprowadzającym wodę; budowę zbiornika retencyjno-kompensacyjnego; renaturyzację ziemnego stawu; budowę ujęcia wód podziemnych o wydajności do 5 mVd (ujęcie wody pitnej); budowę parkingu o powierzchni poniżej 0,2 ha; budowę wewnętrznego układu komunikacji w powiązaniu z drogą wojewódzką (..]; budowę mostu na rzece Ł.; budowę zabudowy zagrodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą; budowę obiektów gospodarczych.

Inwestycja ta ma być zlokalizowana na prawym brzegu rzeki Ł. na następujących działkach:

- nr (..]-(...) obręb M. (0017), gmina C., powiat b., objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu M., uchwalonym uchwałą Rady Gminy Nr XXVII/225/05 z dnia 9 września 2005 r.;

- nr 1 obręb P., gmina C., powiat b., objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu P., uchwalonym uchwałą nr XXXI/250/06 Rady Gminy z dnia 31 stycznia 2006 r.;

- nr (..]-(...) obręb Ł., gmina P., powiat s., na których brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Działki nr ewidencyjny (.).-(...) obręb M. stanowią łąki trwałe na glebach IV, V, i VI klasy bonitacyjnej, użytkowane ekstensywnie. Działki nr (..]-(...) stanowią rowy melioracyjne, służące do nawadniania łąk. Działki nr ewidencyjny (...) i (...) stanowi las, natomiast działki nr ewidencyjny (..]-(...) to grunty pod wodami powierzchniowymi, płynącymi (rzeka Ł.). W centralnej części analizowanego obszaru biegnie droga gruntowa (działka nr ewidencyjny (..]). Planowany most przez rzekę Ł. będzie łączył brzeg działki nr (...) obręb M. z działką nr (...) obręb Ł., stanowiącymi grunty leśne. W granicach terenu przeznaczonego pod planowane przedsięwzięcie, ani w jego bezpośrednim sąsiedztwie nie występuje jakakolwiek zabudowa. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 1,40 km na północny-wschód (miejscowość S.) oraz ok. 1,90 km na południowy-zachód (miejscowość Ś.) i południowy-wschód (miejscowość F.) od działek objętych planowanym przedsięwzięciem.

Całe planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie obszaru Natura 2000 oraz na obszarze występowania siedlisk przyrodniczych, będących przedmiotem ochrony w ww. obszarze Natura 2000. Inne najbliżej położone obszary objęte ochroną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody to: ok. 7,7 km na północny wschód: Obszar Chronionego Krajobrazu na południe od L.; ok. 7,2 km na południowy wschód: Park Krajobrazowy. Ponadto planowane przedsięwzięcie znajduje się w granicach korytarza ekologicznego (...).

Organ I instancji zakwalifikował przedsięwzięcie stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 5, pkt 66 lit. a, pkt 67, pkt 88 lit. b i lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 z późn. zm.), zwane dalej rozporządzeniem, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w odniesieniu do którego może zostać nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w drodze postanowienia, po zasięgnięciu opinii właściwych miejscowo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. RDOŚ stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze względu na oddziaływanie przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 30 listopada 2017 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który wnioskodawca sporządził i przedłożył.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 23 marca 2018 r. pozytywnie zaopiniował warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Polski Związek Wędkarski, Zarząd Okręgu, wniósł uwagi do raportu, wskazując na brak rzetelnej analizy skumulowanych oddziaływań obiektów hydrotechnicznych i obiektów związanych z gospodarką wodną, brak rzetelnej analizy wpływu inwestycji na siedliska i gatunki naturowe oraz zakwestionowanie słuszności zamierzenia renaturyzacji i budowy zbiorników wodnych jako szczególnie korzystnych dla gatunków i siedlisk naturowych.

Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, do którego organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie, postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r. umorzył w całości postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując na brak kompetencji w sprawie wydawania opinii dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla postępowań wszczętych przed 1 stycznia 2018 r.

W toku postępowania raport był czterokrotnie uzupełniany: przedłożono inwentaryzację przyrodniczą, na wezwanie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie udzielono odpowiedzi pismem z dnia 11 maja 2018 r., a w odpowiedzi na wezwanie RDOŚ z dnia 12 czerwca 2018 r., dotyczące m.in. wykazania braku rozwiązań alternatywnych, nadrzędnego interesu publicznego oraz określenia kompensacji przyrodniczej zapewniającej spójność i właściwe funkcjonowanie Natura 2000, przedłożono opracowania uzupełniające raport z dnia 4 lipca 2018 r. i z dnia 17 lipca 2018 r.

RDOŚ, po uzupełnieniu i doprecyzowaniu raportu przez inwestora, postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ, na podstawie posiadanych dokumentów, opisał szczegółowo planowane przedsięwzięcie, w tym scharakteryzował dokładnie sposób działania planowanych urządzeń piętrzących wodę na rzece Ł., małej elektrowni wodnej na działce nr (...) oraz jej poszczególnych komponentów, zbiornik retencyjny i do renaturyzacji oraz zabudowę siedliskową i towarzyszącą.

RDOŚ wskazał również, że zgodnie ze Standardowym Formularzem Danych (SFD, zaktualizowanym w lutym 2017 r.) na terenie planowanej inwestycji w ramach Obszaru Natura 2000 przedmiotami ochrony są m.in. siedliska przyrodnicze o kodzie 6510 - niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie, 91E0 - łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe, a także 7140 - torfowiska przejściowe i trzęsawiska. Z siedliskiem rzeki Ł. na terenie inwestycji związane są gatunki ichtiofauny stanowiące przedmiot ochrony - głowacz białopłetwy i minóg strumieniowy.

W oparciu o powyższe rozważania organ uznał, że planowane zamierzenie pogorszy stan siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. Korzystając z danych służących do opracowania Planu Zadań Ochronnych organ stwierdził, że wskutek realizacji inwestycji dojdzie do utraty 1,36% siedliska (...), a jego zmniejszenie nie poprawi złego stanu tego siedliska, a wręcz przeciwnie pogorszy stan jego ochrony. W odniesieniu do siedliska (...) organ stwierdził, że w obrębie części płatu tego siedliska (stanowisko nr (..]) inwestor planuje budowę zbiornika retencyjnego o powierzchni 7000 m2, co spowoduje całkowitą utratę jego walorów przyrodniczych. Natomiast w przygotowywanym projekcie zarządzenia w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 zalecono utrzymanie niezmienionych powierzchni siedliska na wszystkich stanowiskach.

Ponadto, w związku z funkcjonowaniem małej elektrowni wodnej (MEW), RDOŚ wskazał, że nastąpią zaburzenia naturalnego przepływu na rzece Ł., tj. ograniczony lub wyeliminowany zostanie naturalny rytm zalewów charakterystycznych dla podgórskiego charakteru rzeki. Nadto, pobór wody na cele MEW na odcinku 72+780 do ok. 69+410 km zmieni, w ocenie organu uzgadniającego, przepływ wody z rwącego na nieco spokojniejszy, a tym samym zmieni naturalny podgórski charakter rzeki, co niesie za sobą możliwość utraty miejsc pełniących rolę schronień. Dodatkowo, planowane zamierzenie pogorszy integralność obszaru Natura 2000 poprzez budowę zbiornika retencyjnego oraz odbudowę i przebudowę rowów melioracyjnych, kanałów, budowę zastawek i progu piętrzącego, które wpłyną na zmianę funkcjonowania obecnego układu wodnego.

W podsumowaniu RDOŚ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw by twierdzić, z naukowego punktu widzenia, że nie ma wątpliwości, że nie wystąpią negatywne skutki przedsięwzięcia dla terenu, na którym ma być realizowane. Przeciwnie, istnieje uzasadnione ryzyko wystąpienia znaczącego oddziaływania inwestycji wobec siedlisk przyrodniczych o kodzie (...) i (...) oraz wobec gatunków ryb, których występowanie w tym obszarze było jednym z celów objęcia go systemem ochrony Natura 2000. W konsekwencji organ uznał za zasadne uwzględnienie zasady przezorności określonej w art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, uzgadniając tym samym negatywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zwrócił nadto uwagę, że planowane zamierzenie doprowadzi do całkowitej przemiany terenu objętego wnioskiem poprzez wprowadzenie w obszar niezabudowany i nieprzekształcony zainwestowania mającego na celu rozwój m.in. usług turystycznych. RDOŚ zweryfikował przy tym przesłanki z art. 34 ustawy o ochronie przyrody, których zaistnienie umożliwiałoby realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Stwierdził, że inwestor, wzywany do uzupełnienia raportu o powyższe elementy, nie wykazał braku rozwiązań alternatywnych ani istnienia nadrzędnego interesu publicznego, który przemawiałyby za realizacją przedsięwzięcia przy zastosowaniu adekwatnych do zagrożeń działań kompensujących. RDOŚ nie uwzględnił bowiem argumentacji, że "planowana elektrownia wodna oraz prowadzenie działalności rekreacyjnej, która służy ochronie zdrowia będą wypełniać delegacje art. 34 ustawy o ochronie przyrody (...) energia elektryczna wytwarzana w elektrowni, po włączeniu do sieci elektroenergetycznej będzie powszechnie dostępna, co potwierdza, że przedsięwzięcie służyć będzie realizacji celu publicznego".

W tym stanie rzeczy, Wójt Gminy decyzją z dnia 5 lutego 2019 r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, powołując się przede wszystkim na wiążący charakter postanowienia wydanego przez organ współdziałający, tj. RDOŚ.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. i M. S.-P. zarzucili nieprawidłowe określenie zakresu planowanego przedsięwzięcia wskazując, że nie było podstaw do wydania decyzji w odniesieniu do parkingu o powierzchni poniżej 0,2 ha, zabudowy zagrodowej z infrastrukturą i obiektów gospodarczych. Tym samym, w ich ocenie, zignorowano rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji bezpodstawnie ocenie środowiskowej poddano całe przedsięwzięcie, nawet w zakresie niepodlegającym kwalifikacji środowiskowej według rozporządzenia. Zarzucili także nieprawidłowe, bo przedwczesne zastosowanie zasady przezorności, gdyż organ nie podjął wszystkich kroków, aby przewidzieć wszelkie możliwe zagrożenia dla środowiska. Poza tym, zarzucono bezpodstawną dyskwalifikację opinii R. R. i brak współpracy z inwestorami w celu wyjaśnienia istoty sprawy.

W uzupełnieniu odwołania w piśmie z dnia 10 marca 2019 r. odwołujący dodatkowo wskazali na brak przedłożenia przez organ kontrraportu oddziaływania na środowisko w sytuacji kwestionowania danych objętych raportem inwestora.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że po analizie materiału dowodowego przyjęto, że wszystkie inwestycje wymienione we wniosku, łącznie z budową zabudowy zagrodowej, obiektów gospodarczych oraz parkingu, stanowią, w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, realizację jednego i stanowiącego pewną całość przedsięwzięcia, mimo braku technologicznego powiązania pomiędzy tymi przedsięwzięciami. W konsekwencji, organ odwoławczy przyjął, że takie przedsięwzięcie, składające się z powiązanych ze sobą funkcjonalnie i celowościowo inwestycji, winno jako jedność podlegać procedurze oceny oddziaływania na środowisko oraz winno być objęte jedną decyzją środowiskową.

Według Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały warunki do odmowy wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W świetle bowiem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ ma charakter wiążący, co oznacza brak możliwości wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także niedopuszczalność określenia w decyzji pozytywnej warunków odmiennych, niż uczynił do organ uzgadniający. W związku z tym, że postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia inwestycji, Wójt Gminy był zobligowany do wydania decyzji odmownej.

Kolegium zaznaczyło, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołujących względem postanowienia RDOŚ. Główny zarzut odwołujących wskazujący na brak ustaleń faktycznych w zakresie weryfikacji siedlisk przyrodniczych nr (...) i (...) nie został uwzględniony. Nawet bowiem w przypadku uznania przedłożonych ekspertyz R. R. i E. S., organ odwoławczy w toku postępowania nie mógł przyjąć argumentów wskazujących na potrzebę przeprowadzenia weryfikacji siedliska (...) i (...), które w ocenie ekspertów, nie spełniają obecnie należytych kryteriów i znajdują się w złym stanie ochrony. Inwestorzy wskazali na błędy w zapisie SDF i wystąpili o jego korektę oraz w konsekwencji o odstąpienie od uznania inwestycji jako znacząco oddziałującej na przedmiot ochrony w obszarze Natura 2000. Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie utraty wartości przyrodniczej przez dane siedlisko przyrodnicze nie powoduje samo w sobie wyłączenia go spod ochrony, zaś zmiana granic wyznaczonego specjalne obszaru ochrony siedlisk jest możliwa wyłącznie w drodze rozporządzenia, gdy jest to uzasadnione naturalnymi zmianami stwierdzonymi w wyniku monitoringu i nadzoru oraz po uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej (art. 27a ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o ochronie przyrody), a nie w toku postępowania środowiskowego. Tym samym, Kolegium nie uwzględniło argumentów odwołujących się o braku konieczności ochrony siedliska (...) z uwagi na jego antropogeniczny charakter i utratę jego wartości przyrodniczych. Podobnie zostały ocenione twierdzenia odwołujących co do znacznej degradacji siedliska (...) na terenie działki nr (...) obręb M., gdzie planowana jest inwestycja w postaci renaturalizacji zbiornika wodnego o powierzchni około 0,7 ha. W kwestii gatunków ryb, dla których ochrony ustanowiony został obszar Natura 2000 Kolegium podzieliło stanowisko RDOŚ, że pobór wód na cele MEW zmieni przepływ wody z rwącego na nieco spokojniejszy (o czym wspomina zresztą sam autor raportu), zmieniając tym samym podgórski charakter rzeki. Podkreślono przy tym, że właśnie ten podgórski charakter rzeki Ł. stanowi wyjątkową wartość przyrodniczą (...), opisaną w SDF. Zmiana w tym zakresie prowadzić może do nieustalonych, w tym także negatywnych skutków dla ichtiofauny, przy uwzględnieniu potrzeb biologicznych ryb litofilnych. Kolegium uznało, że RDOŚ zasadnie zastosował zasadę przezorności. Zachodzi bowiem niepewność co do wystąpienia negatywnych skutków środowiskowo - przyrodniczych dla obszaru zajętego pod przedsięwzięcie.

Mając powyższe na uwadze, kierując się zasadą przezorności, Kolegium zaaprobowało stanowisko RDOŚ, że planowana inwestycja może znacząco negatywnie wpłynąć na siedliska przyrodnicze poprzez zmniejszenie ich obszaru lub likwidację danego stanowiska siedliska, a także wywołać nie do końca znane w skutkach zmiany w układzie hydrologicznym obszaru Natura 2000.

W ocenie Kolegium, organ dokonał właściwej oceny planowanego zamiaru inwestycyjnego co do tego, że istnieje ryzyko znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 poprzez: zmniejszenie obszaru siedlisk, likwidację siedliska i zmiany hydrologiczne, których wpływ na ichtiofaunę nie jest znany, i pogorszenie integralności tego obszaru.

W skardze W. P. i M. S.-P. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium Odwoławczego, poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy oraz uchylenia postanowienia RDOŚ z dnia 30 października 2018 r., a także zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy orzekające (w szczególności RDOŚ) zamiast wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy, wykorzystały zasadę przezorności do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżących najlepszym przykładem takich działań jest stwierdzenie, że opinia przyrodnicza R. R. z dnia 25 maja 2015 r. nie została wzięta pod uwagę, gdyż jest w niej mowa o działce (...) w obrębie M. zaś przedsięwzięcie będzie realizowane w obrębie M. Już z samego tego opracowania wynika, że odnosi się ono do nieruchomości, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia. Jednak organy administracji nie podjęły żadnych działań, aby tę kwestię wyjaśnić i bez żadnej próby weryfikacji zdyskredytowały opracowanie, co wskazuje, że organy nie podjęły wszelkich możliwych starań celem wyjaśnienia, jakie będzie rzeczywiste oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Według skarżących nie można przyjąć, że utrata zaledwie 0,036% powierzchni siedliska (...) oraz renaturyzacja 1,07% siedliska 7140 (wykazanych w raporcie oraz doprecyzowanych w uzupełnieniach) dla obszaru Natura 2000, może w znaczący negatywnie sposób oddziaływać na obszar Natura 2000. Takie podejście należy ocenić za nieuprawnione nie tylko z uwagi na śladową powierzchnię planowanego zagospodarowania (dokładny opis w piśmie z dnia 28 listopada 2018 r., str. 2), ale również szczególnie w kontekście zgłaszanych, zarówno przez Zespół Lokalnej Współpracy (ZLW) opracowujący dokumentację Planu Zadań Ochronnych (PZO) dla obszaru oraz złożone przez inwestora zastrzeżenia poparte ekspertyzami, kwestionującymi zasadność ustanowienia wskazanych siedlisk. Ignorowanie przez organ wniosków zainteresowanego oraz pozostawienie bez odpowiedzi pisma z dnia 12 listopada 2014 r., wzywających do zweryfikowania zasadności ustanowienia przedmiotowych siedlisk jest wymownym sygnałem potwierdzającym niechęć do współpracy oraz respektowania praw właścicielskich. "Awans" siedliska (...) z poziomu "D" do "A" jest w ocenie skarżących dalece zastanawiający, szczególnie przy jego postępującej, naturalnej degradacji, co zostało wyraźnie opisane w dokumentacji inwentaryzacyjnej, przeprowadzonej w 2012 r. (GIOŚ) oraz potwierdzonej opinią przyrodniczą R. R. Ekspertyzy (opinie) R. R. oraz dr E. S. (2015 r.) nie zostały merytorycznie zakwestionowane. Ekspertyzy powinny być wystarczającym sygnałem do podjęcia stosownych działań, celem wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności.

Zdaniem skarżących organy orzekające w przedmiotowej sprawie, oceniając przedłożoną dokumentację, nie uwzględniły np. informacji o poprawie warunków inkubacji dla ikry w okresie ochronnym, przy utrzymaniu przepływu na poziomie stanów średnich poprzez pobór wody z wykorzystaniem kanału - informacje zawarte w ekspertyzach oraz uwagach do postanowienia RDOŚ z dnia 28 listopada 2018 r. przesłanych do Wójta Gminy (w załączeniu). Wysokie stany wody w okresie jesień-wiosna wpływają negatywnie na możliwości zakładania i utrzymania gniazd tarłowych, szczególnie na odcinkach wąskich dolin z wartkim nurtem, takim jak na omawianym odcinku, gdzie prędkości przepływu wody wzrastają, uniemożliwiając ich tworzenie oraz utrzymanie.

Kolegium nie uwzględniło ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informacji, że zapis w raporcie o nie odbudowywaniu progu był błędem pisarskim, co zostało wyjaśnione w toku prowadzonego postępowania, a zostało pominięte całkowitym milczeniem przez organy administracji przy wydawaniu kwestionowanych rozstrzygnięć.

Zdaniem skarżących w toku prowadzonego postępowania pominięto również fakt, że planowana inwestycja spełnia bezwzględnie wymogi nadrzędnego interesu publicznego, co zostało wyczerpująco opisane w złożonej dokumentacji (raport, uzupełnienia, wyjaśnienia). Organy obu instancji winny były podjąć działania, zgodnie z art. 34 i 35 ustawy o ochronie przyrody, w przypadku uznania inwestycji za znacząco oddziałującej na środowisko, poprzez ustalenie kompensacji przyrodniczej. Uznanie inwestycji przez RDOŚ za niespełniającą wymogu nadrzędnego interesu publicznego w obliczu obowiązującego poradnika "Natura 2000 w ocenach oddziaływania przedsięwzięć na środowisko" (J: Engel, Warszawa 2009, str. 27) jest świadomą manipulacją, gdyż GDOŚ w poradniku stwierdza, że: "Dyrektywa, jako przykłady koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego wymienia zdrowie ludzkie, bezpieczeństwo publiczne i znaczące korzystne efekty środowiskowe. Te i inne wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym muszą być rozpatrywane w porównaniu z celami dyrektywy ptasiej i siedliskowej. Oznacza to, że zaspokajanie określonych potrzeb społecznych lub gospodarczych, jakim służy realizacja danego przedsięwzięcia, winno być ważniejsze od interesu publicznego, wynikającego z realizacji celów wspomnianych dyrektyw, co należy udowodnić. Należy podkreślić, że ochrona bioróżnorodności służy również takim celom jak ochrona życia ludzkiego, ogólnie pojęta jakość życia czy bezpieczeństwo publiczne - np.: zapewniając warunki do rekreacji, ograniczając emisję gazów cieplarnianych, ograniczając zagrożenie powodziami i suszą. Nie ma znaczenia, czy przedsięwzięcie realizowane ma być przez podmiot prywatny czy publiczny, znaczenie ma jego cel i charakter: ma ono służyć szeroko pojętemu społeczeństwu i może obejmować przykładowo takie dziedziny jak transport, energetyka, usługi komunikacyjne. Interes publiczny jest nadrzędny wyłącznie, gdy charakteryzuje się długim okresem trwania. Z pewnością interesem publicznym nie jest działalność ukierunkowana wyłącznie na korzyści ekonomiczne pojedynczych osób lub wąskich grup". Planowana działalność rekreacyjna (odbudowa kanału, budowa śluzy, koła młyńskiego, pochylni), zapobieganie emisji CO2 (elektrownia wodna) oraz ograniczanie skutków susz (zbiorniki retencyjne) z pewnością spełniają powyższy wymóg. Przedmiotową inwestycję cechuje również, ponad wszelką wątpliwość, długi okres trwania. W przedłożonej dokumentacji oraz jej uzupełnieniach przedstawiono opis trzech wariatów, które poddane zostały analizie oraz ocenione. Organ prowadzący postępowanie oraz organy opiniujące nie kwestionowały ich niekompletności oraz nie wskazywały uwag w zakresie opisu analizowanych wariantów.

Organy administracji, oceniając materiał dowodowy, nie uwzględniły również informacji, że alternatywą dla braku pozytywnej oceny oddziaływania na środowisko jest prowadzenie przez właściciela nieruchomości działalności rolniczej, w tym konkretnym przypadku hodowlanej (wypas bydła) co wiązać się będzie z dalece większym obciążeniem dla środowiska. Działalność turystyczna prowadzona na rzece Ł., która niezależnie od decyzji RDOŚ ma i będzie mieć miejsce, przeciwdziałanie skutkom susz oraz ograniczenie emisji dwutlenku węgla do atmosfery wydają się być działaniami wpisującymi się nie tylko w zakres nadrzędnego interesu publicznego, ale również wyrazem zrównoważonego podejścia do rozwoju gospodarczego.

Skarżący zaznaczyli, że niewpisanie budowy elektrowni wodnych do Regionalnego Programu Strategicznego w zakresie energetyki i środowiska Ekoefektywne Pomorze z dnia 24 września 2012 r. nie wyklucza możliwości realizacji przedmiotowych inwestycji, stanowi tylko, iż nie są one traktowane w sposób preferencyjny, np. poprzez możliwości uzyskania dodatkowych punktów w konkursach projektów współfinansowanych ze środków publicznych, szczególnie z UE.

Skarżący nie zgodzili się z zarzutem całkowitej przemiany krajobrazu oraz ingerencji w koryto rzeki. Wyjaśnili, że w wyniku przedsięwzięcia przekształceniu ulegnie 1,97 ha powierzchni z 28 ha stanowiących własność skarżących (w tym 0,2 ha będą stanowić obiekty budowlane a pozostałe 1,7 ha zbiorniki wodne). Inwestycje w postaci trwałej zabudowy będą mieć charakter punktowy i nie będą stanowić zagrożenia dla spójności obszaru. Zasady kształtowania architektury krajobrazu, określone w m.p.z.p., z pewnością zostaną zachowane. Nie zgodzili się również z zarzutem, że nastąpi znacząca ingerencja w koryto rzeki. Planowana ingerencja dotyczyć będzie tylko odbudowy progu o wysokości 0,8 m, w który zostanie wbudowana przepławka wraz ze slipem dla kajakarzy. Urządzenia te oceniane są jako budowle hydrotechniczne przyjazne środowisku.

Skarżący wskazali, że sądy administracyjne jako orzekające tylko na podstawie ustaw mogą uwzględnić również, że Obszar Natura 2000 został powołany z naruszeniem prawa, gdyż RDOŚ nie dopełnił formalności związanych z czynnym uczestniczeniem części właścicieli nieruchomości na etapie wyznaczania granic obszaru. Na etapie opracowywania PZO dla obszaru organ również nie powiadomił właścicieli działek rolnych o prowadzeniu konsultacji (wymóg poradnika GDOŚ, szczególnie w zakresie wyłonienia przedstawicieli do Zespołu Lokalnej Współpracy). Powyższy fakt wielokrotnie był przedstawiany RDOŚ. Wprowadzony w roku 2015 do obiegu prawnego PZO został przez skarżących zakwestionowany a w konsekwencji uchylony, z powodu wprowadzenia szeregu zakazów oraz zmian po zakończeniu fazy konsultacyjnej - efektem jest brak PZO dla Ł., o czym wspomina również RDOŚ w dokumentacji. Skarżący mają wątpliwości, czy organ przeprowadzając aktualizację SDF (2017 r.) przy zmianie kwalifikacji stanu siedlisk dokonał powyższego, przeprowadzając ponowną ich ocenę, zgodnie z wymuszaną na skarżącym metodologią GIOŚ, czy też w oparciu o inne niezweryfikowane procedury.

Skarżący wskazali, że decyzją z dnia 20 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze określiło środowiskowe uwarunkowania (we wcześniejszym/odmiennym postępowaniu) w przedmiotowej sprawie, po uprzednim uchyleniu decyzji Wójta Gminy z 16 lutego 2015 r. odmawiającej określenia uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą Budowa małej elektrowni oraz zagospodarowanie działek o numerach ewidencyjnych: (..]-(...) obręb M. zabudową zagrodową wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek nr ewidencyjny: (..]-(...) obręb M., oraz uchyleniu postanowienia odmawiającego uzgodnienia wydanego przez RDOŚ z dnia 18 grudnia 2014 r. W postępowaniu nadzwyczajnym, wznowionym wskutek wniosku Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Polskiego Związku Wędkarskiego - Zarządu Okręgowego, Kolegium decyzją z dnia 19 maja 2017 r. uchyliło własną decyzję z dnia 20 lipca 2015 r. i utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 16 lutego 2014 r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. Do skargi załączono kopie wskazanych powyżej dokumentów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2019 r. wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w sposób i w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli legalności była powyższa decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 5 lutego 2019 r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa małej elektrowni wodnej (...) wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz odbudową progu (piętrzenie 0,8 m) z przepławką oraz gospodarowanie wodą w gospodarstwie rolnym, a także zagospodarowanie działek o nr ew. (..]-(...) obręb M., zabudową zagrodową oraz towarzyszącą". Rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku rozpoznania wniosku skarżących z dnia 25 lipca 2017 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla opisanego wyżej przedsięwzięcia.

Zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia oraz przedłożonym w toku procedury ocenowej raportem oddziaływania na środowisko przedsięwzięcie obejmować miało: budowę małej elektrowni wodnej (MEW) o mocy do 280 kW wraz z kanałem odprowadzającym spracowaną wodę; odbudowę, remont i modernizację istniejącego rowu doprowadzalnika (działka nr (...) obręb M.) wraz z urządzeniami hydrotechnicznymi typu: śluzy/zastawki na długości 2,81 km na potrzeby elektrowni wodnej oraz gospodarstwa rolnego (irygacja, agroturystyka); odbudowę progu (piętrzenie do 0,8 m) z przepławką na rzece Ł. w k.m. 72+780; odbudowę rowów wewnętrznych działki nr ewidencyjny (..]-(...) obręb M.; budowę koła młyńskiego z wodospadem i kanałem odprowadzającym wodę; budowę zbiornika retencyjno-kompensacyjnego; renaturyzację ziemnego stawu; budowę ujęcia wód podziemnych o wydajności do 5 m3/d (ujęcie wody pitnej); budowę parkingu o powierzchni poniżej 0,2 ha; budowę wewnętrznego układu komunikacji w powiązaniu z drogą wojewódzką (..]; budowę mostu na rzece Ł.; budowę zabudowy zagrodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą; budowę obiektów gospodarczych.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, w kontekście przedłożonych wraz ze skargą decyzji administracyjnych Wójta Gminy z dnia 16 lutego 2014 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dina 19 maja 2017 r., że jak - wynika z lektury ich uzasadnień - dotyczącą one przedsięwzięcia objętego wnioskiem skarżących o ustalenie środowiskowych uwarunkowań z dnia 24 sierpnia 2012 r., które pomimo elementów podobnych do inwestycji objętej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, nie było przedsięwzięciem takim samym. Wniosek z 2012 r. dotyczył bowiem budowy małej elektrowni wodnej o mocy 250 kW, podczas gdy wniosek z 2017 r. odnosił się już do budowy małej elektrowni wodnej o mocy 280 kW. Dodatkowo, przedsięwzięcie objęte wnioskiem z 2017 r. przewidywało, w przeciwieństwie do wniosku z 2012 r., więcej elementów składowych, tj. budowę progu piętrzącego, budowę mostu na rzece Ł. (w związku z tym dodatkowo objęto działkę nr (..]), odbudowę rowów wewnętrznych, budowę budynków gospodarczych. Z powyższych powodów nie można było twierdzić, że przedsięwzięcie, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, było już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia w zakresie środowiskowych uwarunkowań. W kontrolowanej sprawie organy procedowały zatem nowy wniosek, odnoszący się do inwestycji o zbliżonym charakterze, ale o różnicujących je elementach składowych.

Będące przedmiotem wniosku z 2017 r. przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane przez orzekające organy jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5, pkt 66 lit. a, pkt 67, pkt 88 lit. b i e) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Powyższa kwalifikacja środowiskowa zdeterminowała cały przebieg postępowania ocenowego ze względu na treść art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), zwanej dalej u.o.o.ś., zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w niniejszej sprawie został potwierdzony postanowieniem Wójta Gminy z dnia 8 stycznia 2018 r. W takiej sytuacji ocena oddziaływania na środowisko jest elementem procesu decyzyjnego, który jest niezbędny przed wyrażeniem zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 3 pkt 8 u.o.o.ś. ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obejmuje w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Podkreślić przy tym należy, że ocena oddziaływania na środowisko winna odnosić się do przedsięwzięcia jako całości w rozumieniu art. 3 pkt 13 u.o.o.ś., nawet w sytuacji, gdy jej elementami składowymi są działania, które jako jednostkowe nie podlegałyby procedurze ocenowej zgodnie z przywołanym wyżej rozporządzeniem. Przedsięwzięciem bowiem jest każda zmiana sposobu wykorzystania terenu, która wywołuje zmianę w środowisku. Przy tym, nie jest konieczne istnienie wyłącznie powiązań technologicznych sensu stricto pomiędzy poszczególnymi elementami przedsięwzięcia, ale chodzi o takiego rodzaju powiązania celów i funkcji, które mogą łącznie wywierać znaczące skutki na środowisko. Pominięcie w niniejszej sprawie takich elementów zgłoszonego przedsięwzięcia, jak realizacja zabudowy zagrodowej, budowa parkingu czy budynków gospodarczych doprowadziłaby do zafałszowania oceny oddziaływania całej inwestycji na obszary siedlisk przyrodniczych chronionych w ramach obszaru Natura 2000.

Okolicznością faktyczną determinującą zakres postępowania ocenowego w niniejszej sprawie jest położenie wnioskowanego przedsięwzięcia w całości na terenie obszaru Natura 2000 oraz na siedliskach przyrodniczych będących przedmiotem aktualnej ochrony w tym obszarze, a zwłaszcza na siedlisku o kodzie 6510 - niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie oraz o kodzie 7140 - torfowiska przejściowe i trzęsawiska. W dacie rozpoznawania wniosku skarżących o ustalenie środowiskowych uwarunkowań wskazane siedliska przyrodnicze objęte były ochroną w ramach obszaru Natura 2000 (SFD 2017) ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Organy administracji, zobligowane do kierowania się zasadą praworządności, nie mogły w ramach postępowania środowiskowego dokonać weryfikacji walorów przyrodniczych wskazanych siedlisk i na nowo dokonywać oceny potrzeby objęcia ich ochroną w ramach obszaru Natura 2000, zgodnie z wolą skarżących. Nawet zła kondycja przedmiotów ochrony siedliskowej nie uprawniała bowiem organów orzekających w niniejszej sprawie do takiej weryfikacji, której dokonać można wyłącznie w trybie art. 27a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 55), zwanej dalej u.o.p.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.o.p. obszary Natura 2000 są jedną z form ochrony przyrody. Sieć obszarów Natura 2000 obejmuje obszary specjalnej ochrony ptaków, specjalne obszary ochrony siedlisk i obszary mające znaczenie dla Wspólnot (art. 25 ust. 1 u.o.p.). W myśl art. 27a ust. 1 u.o.p. wyznaczenie obszaru specjalnej ochrony ptaków lub specjalnego obszaru ochrony siedlisk, zmiana jego granic lub likwidacja następuje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa i z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw środowiska, które określa nazwę, położenie administracyjne, obszar i mapę obszaru, cel i przedmiot ochrony. Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, kieruje się stanem siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt oraz koniecznością zachowania szczególnie cennych lub zagrożonych składników różnorodności biologicznej. Zmiana granic lub likwidacja obszaru specjalnej ochrony ptaków lub specjalnego obszaru ochrony siedlisk następuje, jeżeli jest to uzasadnione naturalnymi zmianami stwierdzonymi w wyniku monitoringu i nadzoru, o którym mowa w art. 31, oraz po uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej (art. 27a ust. 3 u.o.p.). Oznacza to, że wszelkie zmiany w obrębie granic specjalnych obszarów ochrony siedlisk czy specjalnej ochrony ptaków, w tym ich likwidacja, obwarowane są koniecznością zachowania szczególnej procedury, w tym uzyskania zgody Komisji Europejskiej.

Natomiast, z samej treści art. 2 ust. 2 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L1992.206.7), zwanej dalej dyrektywą siedliskową wynika, że środki podejmowane zgodnie z dyrektywą mają na celu zachowanie lub odtworzenie, we właściwym stanie ochrony, siedlisk przyrodniczych oraz gatunków dzikiej fauny i flory będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty. Oznacza to, że zły stan siedliska w pierwszej kolejności determinuje potrzebę jego odtworzenia, a nie przesądza o konieczności likwidacji i możliwości podjęcia działalności w sposób znaczący ingerującej w środowisko. Jeśli siedliska objęte są obszarami Natura 2000, a ich stan nie jest dobry, to wymaga to zintensyfikowania działań ochronnych dopóty, dopóki nie dokona się zmiana obszaru lub jego likwidacja. Niewłaściwy stan ochrony gatunków i siedlisk nie może być usprawiedliwieniem dla realizacji przedsięwzięć znacząco negatywnie oddziałujących na obszary Natura 2000. Cel ochrony obszaru oznacza jego stan docelowy, zapewniający osiągnięcie właściwego (korzystnego) stanu ochrony gatunków i siedlisk, dla ochrony których obszar został wyznaczony. Jeśli stan tych siedlisk i gatunków jest właściwy celem ochrony jest zachowanie status quo. Natomiast, jeśli jakieś gatunki mają stan niewłaściwy lub zły, celem będzie poprawa tych struktur i procesów ekologicznych, które są niezbędne dla osiągnięcia stanu właściwego.

Argumenty skarżących o braku konieczności ochrony siedliska 6510 ze względu na utratę przez nie walorów środowiskowych są nietrafne. Siedlisko istnieje i należy je chronić, a realizacja zabudowy zagrodowej i zbiornika retencyjnego doprowadzi do zniszczenia części siedliska. Podobnie w przypadku siedliska 7140 renaturalizacja zbiornika o powierzchni 7000 m2 doprowadzi do zniszczenia całego płata siedliska. W tym zakresie, wielkość zniszczenia nie ma wpływu na ocenę samego faktu niedopuszczalnej ingerencji w przedmiot ochrony. Ustawodawca w art. 33 ust. 1 u.o.p. zabronił podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami, rozumianą jako spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla ochrony których zaprojektowano lub wyznaczono obszar Natura 2000 (art. 5 pkt 1d u.o.p.).

W świetle powyższego argumentacja skarżących zmierzająca do podważenia zasadności ochrony wskazanych siedlisk z powodu utraty przez nie walorów przyrodniczo-środowiskowych nie mogła osiągnąć pożądanego efektu. W konsekwencji nieprzydatne w procedurze oceny oddziaływania okazały się ekspertyzy siedliskowe wskazanych siedlisk przyrodniczych sporządzone na zlecenie skarżących przez R. R. i E. S., potwierdzające zanik wartości przyrodniczych w ramach tych siedlisk i w związku z tym brak konieczności działań ochronnych. Organy orzekające w niniejszej sprawie, w tym zwłaszcza RDOŚ, w sposób szczegółowy odniosły się do powyższych opinii i oceniły je jako niewiarygodne i nieprzydatne dla celów prowadzonego postępowania, a Sąd ocenę tą podziela dostrzegając metodologiczne niedostatki tych dokumentów.

W niniejszej sprawie organy miały za zadanie przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, zakwalifikowanego jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na obszar Natura 2000 w celu stwierdzenia, czy może zostać wydana zgoda na jego realizację. Wynika to z ogólnej zasady z art. 33 u.o.p. wyrażającej zakaz działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000. W toku oceny przedsięwzięcia pod kątem jego ewentualnego oddziaływania na sieć Natura 2000 organy są zatem zobowiązane do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy można z całą pewnością wykluczyć wystąpienie negatywnego, znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 i w takim przypadku wyrazić zgodę na jego realizację, czy też takiego oddziaływania nie można wykluczyć, co skutkuje odstąpieniem od realizacji przedsięwzięcia (art. 81 ust. 2 u.o.o.ś.).

W konsekwencji, w pierwszej kolejności zasadniczym zadaniem organów prowadzących postępowanie ocenowe jest stwierdzenie możliwości wystąpienia oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz ocena jego charakteru. W ramach tego etapu organy orzekające w niniejszej sprawie ustaliły, że planowana inwestycja zlokalizowana ma być na obszarze Natura 2000. Scharakteryzowały, na podstawie dokumentacji przedstawionej przez inwestora, całe przedsięwzięcie, w tym poszczególne jego elementy w postaci: progu piętrzącego wody rzeki na potrzeby małej elektrowni wodnej wraz z umiejscowioną w nim przepławką, małej elektrowni wodnej (turbozespół, doprowadzalnik, kanał odpływowy, komora ujęcia wody z rurociągiem, budynek elektrowni), zabudowy zagrodowej, zbiornika retencyjnego oraz zbiornika przeznaczonego do renaturyzacji wraz z systemem rowów i kanałów towarzyszących oraz infrastruktury towarzyszącej (podziemne ujęcie wody ze studni). Na bazie powyższych ustaleń organy określiły sposób, w jaki eksploatacja poszczególnych elementów przedsięwzięcia będzie oddziaływać na komponenty środowiska, w tym na przedmioty ochrony w postaci siedlisk. Organy w sposób szczegółowy również scharakteryzowały przedmiot ochrony w ramach poszczególnych siedlisk, w które zamierza ingerować przedsięwzięcie, oraz przedmiot ochrony gatunkowej ichtiofauny w ramach obszaru Natura 2000. Powyższe ustalenia stały się punktem wyjścia do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na siedliska i gatunki chronione. Oceny tego wpływu w pierwszej kolejności w ramach procedury ocenowej dokonał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) jako organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony środowiska odmawiając uzgodnienia przedsięwzięcia, a zaakceptowały ją organy orzekające w postępowaniu głównym. Uzgodnienie, do którego doszło w trybie art. 77 u.o.o.ś. jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Pomimo tego, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jednak jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Oznacza to, że uzgodnienie w powyższej sprawie miało zasadniczy wpływ na jej wynik, a to zgodnie z regułami wyznaczonymi dyspozycją art. 80 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., który stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1.

Analiza, której dokonał RDOŚ, a podtrzymały organy orzekające w sprawie głównej, jest kompletna i wszechstronna, i jako taka mogła stanowić podstawę do sformułowania prawidłowych wniosków w zakresie oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd nie dopatrzył się nieścisłości i wad, które dyskwalifikowałyby zasadniczy wniosek RDOŚ o znaczącym negatywnym oddziaływaniu przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000.

RDOŚ prawidłowo stwierdził możliwość pogorszenia stanu siedliska 6510 wskutek realizacji przedsięwzięcia, albowiem według organu likwidacji uległoby jedno z 42 jego stanowisk i jedno z 28 stałych stanowisk monitorowanych przez GIOŚ. Opierając się o dane z dokumentacji planu zadań ochronnych dla Doliny Ł. wskazano, że stan zachowania siedliska jest zły, co powoduje, ze zmniejszenie jego powierzchni nie poprawi, a pogorszy stan siedliska zarówno na stanowisku, jak i w obszarze. Organ przyjął przy tym, że w związku z przedsięwzięciem zniszczeniu ulegnie 7,871 ha siedliska przyrodniczego, co przy jego powierzchni ujawnionej w SFD, stanowi, 0,38%, a wartość ta jest zbieżna z danymi wskazanymi w raporcie (s. 25). Wobec tego za niewiarygodną należało uznać argumentację skargi wskazującą, że utrata 0,036% siedliska 6510 nie może oznaczać znacząco negatywnego wpływu na obszar Natura 2000. Należy podkreślić, że RDOŚ uwzględnił ingerencję w siedlisko 6510 w sposób szeroki i kompleksowy, a nie ograniczający się wyłącznie do zmian wprowadzonych wskutek realizacji 2 ha punktowej zabudowy zagrodowej, zabudowy parkingu, zabudowy towarzyszącej, w tym gospodarczej. Ocenił również wpływ zmian w obecnym układzie hydrologicznym (działania w obrębie kanałów, rowów melioracyjnych i zbiornika retencyjnego) na gospodarkę wodno - glebową i tym samym na stan siedliska, przewidując możliwość utraty części przedmiotu ochrony wskutek wdrożenia planowanych zmian. W sytuacji, w której inwestor nie określił dokładnie zakresu strat w siedlisku w związku z planowaną działalnością, a właściwie ograniczył je wyłącznie do powierzchni zajętej pod zabudowę (2 ha) organ prawidłowo, w oparciu o zasadę przezorności, oszacował straty w siedlisku 6510.

Natomiast w odniesieniu do siedliska o kodzie 7140 RDOŚ stwierdził, że budowa na jednym z jego płatów (stanowisko monitorowane nr 8 o powierzchni 0,3 ha) zbiornika wodnego (tzw. renaturalizacjia zbiornika wodnego) o powierzchni 0,7 ha doprowadzi do całkowitej likwidacji tego płata siedliska, co będzie stanowiło 0,08% powierzchni siedliska zgodnie z danymi z SFD, a 1,07% - zgodnie z wynikami inwentaryzacji przyrodniczej sporządzonej na potrzeby Planu Zadań Ochronnych w Dolinie Ł. Organ prawidłowo oparł się w swoich ustaleniach na szerokim spektrum dokumentów, w tym na projekcie zarządzenia w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, sformułowanych na podstawie najaktualniejszej dokumentacji przyrodniczej, z którego wynika, że celem działań ochronnych w siedlisku 7140 jest utrzymanie niezmienionych powierzchni siedliska na wszystkich stanowiskach, w tym wyraźnie wskazano stanowisko nr 8 (część działki nr (...), obręb M.).

Powyższe ustalenia uprawniały organ do stwierdzenia, że realizacja przedsięwzięcia może pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, co oznacza, że będzie znacząco negatywnie oddziaływała na obszar Natura 2000.

Podobnie, według Sądu, należało ocenić ustalenia RDOŚ w odniesieniu do wpływu przedsięwzięcia na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Organ wskazał gatunki ichtiofauny będące przedmiotem ochrony i scharakteryzował wpływ planowanych działań inwestycyjnych na stan ich ochrony. Stwierdzono przede wszystkim, opierając się na charakterystyce przedsięwzięcia związanego z budową małej elektrowni wodnej, że doprowadzi ona do zaburzeń naturalnego przepływu wody w rzece Ł., tzn. ograniczony bądź wyeliminowany zostanie naturalny rytm zalewów charakterystycznych dla pogórskiego charakteru rzeki Ł. Stwierdzono, że nienaturalne wahania poziomów wód powodowane pracą elektrowni mogą prowadzić do wielorakich, negatywnych skutków dla ichtiofauny poniżej piętrzenia w zależności od składu gatunkowego, skali zjawiska, okresu i charakteru odcinka, a przede wszystkim mogą zakłócać przebieg tarła (wskutek zatrzymania przepływów) i inkubacji ikry. Pobór wód na potrzeby elektrowni zmieni naturalny podgórski charakter rzeki, co może spowodować pozyskanie korzystnych miejsc tarliskowych, ale jednocześnie może doprowadzić do utraty miejsc pełniących rolę schronień. Tymczasem, organ przywołał zapisy nieobowiązującego jeszcze, ale poznawczo przydatnego, projektu zarządzenia w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, według którego zagrożeniem dla gatunków ichtiofauny występujących w obszarze jest modyfikowanie funkcjonowania wód - budowa obiektów hydroenergetycznych, jazów piętrzących (bariery w migracji), a także zaburzeń w przepływach rzek. Biorąc to wszystko pod uwagę i kierując się w tych okolicznościach zasadą przezorności organ prawidłowo stwierdził negatywny wpływ przedsięwzięcia na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

Powyższe ustalenia uzasadniały również stwierdzenie, że realizacja przedsięwzięcia doprowadzi do pogorszenia integralności obszaru Natura 2000 poprzez zasadniczą ingerencję w istniejący układ hydrologiczny, która doprowadzić może do zmian czynników i procesów warunkujących występowanie wskazanych wyżej siedlisk chronionych (m.in. wpływ na gospodarkę wodno - glebową). Według organu, niepodważalnie budowa zbiornika retencyjnego, odbudowa i przebudowa rowów melioracyjnych, kanałów, budowa zastawek i progu piętrzącego będą wpływać na zmianę funkcjonowania aktualnego układu wodnego. Ani dane z raportu i jego uzupełnień ani wyjaśnienia inwestora stanowiska tego skutecznie nie podważyły. Zasadności zarzutu braku uwzględnienia przez organy zaproponowanych przez inwestorów środków łagodzących czy też wskazywanych przez nich korzyści środowiskowych wynikających z realizacji przedsięwzięcia przeczy zarówno treść rozstrzygnięcia RDOŚ i organów orzekających w sprawie głównej, jak i zgromadzony materiał dowodowy. Organom orzekającym, a zwłaszcza wyspecjalizowanemu RDOŚ, nie można bowiem w tej sprawie zarzucić braku wnikliwości w rozważeniu wszystkich aspektów oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jednak nawet środki minimalizujące wpływ na obszary ochrony siedlisk i gatunków zaproponowane przez inwestorów oraz przewidywane przez nich korzyści z planowanej działalności nie zmieniły oceny organów o znaczącym negatywnym wpływie przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Słusznie organy przeprowadzające procedurę ocenową jako punkt wyjścia i kryterium oceny przyjęły zasadę przezorności zdefiniowaną w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm.), zwanej dalej p.o.ś., który stanowi, że kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Powyższe oznacza, że w sytuacji niepewności priorytetem są cele ochrony obszaru Natura 2000. Innymi słowy, ocena ma udowodnić na poszczególnych etapach, że na pewno można wykluczyć możliwość wystąpienia znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz, że nie można wykluczyć, że nie wystąpi negatywny wpływ na przedmiot ochrony i integralność. Zasada ta zakłada więc prewencyjne przeciwdziałanie niekorzystnym skutkom określonych zamierzeń na środowisko także wtedy, gdy brak pewności, czy skutki te wystąpią. Jak ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2002/15 (LEX nr 2330223), istota zasady przezorności sprowadza się do tego, by w sytuacji, gdy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie na środowisko jest nieznaczące, uznać, iż może być ono znaczące. Innymi słowy, sięgnięcie po środki ochrony środowiska, w tym reglamentacyjne, polegające na zakazie podejmowania pewnych działań, nie musi być następstwem wykazania szkodliwości tych działań, czyli jej udowodnienia w sposób wolny od wątpliwości, lecz może opierać się na uprawdopodobnieniu i wynikającej z niego hipotezie co do potencjalnego wpływu tych działań na środowisko. Oczywiście, hipoteza ta nie może być dowolna i musi być wywiedziona z racjonalnych przesłanek, które powinny dać się zweryfikować, niemniej nie musi być pewna w stopniu wykluczającym odmienną możliwą wersję wydarzeń (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., II OSK 2297/17, LEX nr 2483028).

Zgromadzony materiał dowodowy nie daje pewności, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na obszar Natura 2000, a wręcz przeciwnie uzasadnia ryzyko wystąpienia znaczącego negatywnego wpływu w szczególności na siedliska 6510 i 7140 oraz gatunki ryb, których występowanie na tym obszarze stało się przyczyną objęcia go systemem ochrony Natura 2000. W związku z tym, Sąd nie podzielił zarzutów co do nadużycia zasady przezorności w niniejszej sprawie poprzez m.in. jej przedwczesne zastosowanie, bez podjęcia wszelkich działań umożliwiających określenie wpływu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu bowiem organ środowiskowy oraz organy orzekające w sprawie głównej podjęły dostateczne działania procesowe w celu uszczegółowienia zarówno samej istoty inwestycji, jak i wpływu, który może ona wywrzeć na obszary siedlisk i gatunków chronionych. Przy tym, nie można organom zarzucić braku współpracy z inwestorami. Organy wielokrotnie wzywały inwestorów do uzupełnienia raportu i danych z niego wynikających, czym umożliwiły im uszczegółowienie okoliczności mających zasadniczy wpływ na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na przedmioty ochrony. Mimo to czterokrotne uzupełnienia raportu nie dostarczyły materiału, który mógłby podważyć ocenę organu o znacznym negatywnym oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na obszary i gatunki chronione w ramach Natura 2000. To na inwestorze zaś ciąży obowiązek udowodnienia, że proponowane działanie będzie neutralne (albo korzystne) dla chronionych gatunków i siedlisk przyrodniczych.

W sytuacji, w której nie wykluczono znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, a nawet uprawdopodobniono, że taki właśnie wpływ planowane przedsięwzięcie może wywrzeć, dopuszczenie do jego realizacji mogłoby nastąpić wyłącznie w warunkach spełnienia przesłanek z art. 34 u.o.p.

Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 2 u.o.o.ś. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, może zezwolić na realizację planu lub działań, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszary znajdujące się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000.

Z powyższego wynika, że przedsięwzięcia znacząco negatywnie oddziałujące na obszary Natura 2000 mogą być realizowane w wyjątkowych przypadkach, gdy spełnione są jednocześnie trzy warunki:

1. udowodniono brak alternatywnych rozwiązań nieoddziałujących znacząco negatywnie na obszar,

2. wykazano występowanie koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego,

3. zaproponowano skuteczne środki kompensujące zapobiegające utracie spójności sieci Natura 2000.

W uzupełnieniu raportu z dnia 17 lipca 2018 r. inwestorzy, wezwani przez organ do wykazania przesłanek z art. 34 u.o.p., wyjaśnili, że "planowana elektrownia wodna oraz prowadzenie działalności rekreacyjnej, która służy ochronie zdrowia, będą wypełniać delegację art. 34 ustawy o ochronie przyrody (...). (...) energia elektryczna wytwarzana w elektrowni wodnej po jej wprowadzeniu do sieci elektroenergetycznej będzie powszechnie dostępna; potwierdza to, że przedmiotowa inwestycja służy realizacji celu publicznego".

W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że realizacja przedsięwzięcia nie jest uzasadniona powodami o charakterze zasadniczym wynikającymi z nadrzędnego interesu publicznego, a przynajmniej argumentacja skarżących nie zdołała tego udowodnić. Nie wykazano żadnych skonkretyzowanych potrzeb społecznych i gospodarczych o statusie nadrzędnym i publicznym, czyli odnoszącym się do ogółu społeczności, których realizacji ustąpić powinny wymogi zachowania integralności obszarów Natura 2000. Dopuszczenie bowiem do realizacji przedsięwzięcia znacząco negatywnie oddziałującego na Natura 2000 może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy w efekcie wyważenia dwóch zasługujących na ochronę interesów publicznych: interesu publicznego społecznego i gospodarczego z interesem publicznym wyrażającym się w ochronie siedlisk i gatunków w ramach systemu obszarów Natura 2000, dojdziemy do wniosku, że zaspokojenie potrzeb społecznych i gospodarczych jest ważniejsze. Zakres i skala przedsięwzięcia nawet nie uprawdopodabnia twierdzenia, że przedsięwzięcie będzie służyć nadrzędnemu interesowi publicznemu. Wbrew twierdzeniom skarżących, korzyści płynące z realizacji przedsięwzięcia nie będą miały faktycznie charakteru ogólnospołecznego. Argumenty odnośnie ograniczenia emisji CO2 do atmosfery, przyczyniania się działalności rekreacyjnej do ochrony zdrowia ludzi czy przeciwdziałanie skutkom susz poprzez budowę zbiornika retencyjnego nie konstytuują interesu publicznego i to o charakterze kwalifikowanym, który musi być potraktowany priorytetowo ze względu na wyższą rangę w stosunku do innych postaci interesu publicznego. Planowane działania w całokształcie swym będą realizować interes prywatny, a interpretacja tych działań jako elementu wpisującego się w realizację nadrzędnego interesu publicznego jest nadużyciem. Pośrednio potwierdza to argument sformułowany w uzasadnieniu decyzji Kolegium o braku uwzględnienia małej elektrowni wodnej K. w ramach Regionalnego Programu Strategicznego w zakresie energetyki i środowiska Ekoefektywne Pomorze. Poza tym wskazać należy, że inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm.) nie spełniają automatycznie warunku "koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego". Konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego muszą zostać udowodnione w toku oceny oddziaływania przedsięwzięć na obszary Natura 2000, co nie miało miejsca w kontrolowanym postępowaniu.

Skarżący nie wykazali również, że nie ma alternatywnych rozwiązań dla realizacji zamierzonego celu inwestycyjnego, które nie oddziaływałyby negatywnie na środowisko, a w konsekwencji, że wyłącznie wariant zaproponowany do realizacji jest jedynym możliwym. Warianty wskazane w raporcie nie zaspakajają potrzeby takiej analizy, a skarżący wezwani do uzupełnienia argumentacji w tym zakresie, zobowiązaniu temu nie sprostali. Należy podkreślić, że celem wariantowania w ocenie siedliskowej jest poszukiwanie rozwiązania nieoddziałującego znacząco negatywnie na obszar Natura 2000, nawet, jeśli byłoby ono "gorsze", jeśli chodzi o oddziaływanie na środowisko, jako całość. Wobec tego, zdyskwalifikowanie każdego innego rozwiązania niż wariat zaproponowany przez inwestora nie mogło być uznane za rzetelną weryfikację alternatyw.

W zaistniałej sytuacji nie było nawet potrzeby rozważania środków kompensujących, których celem byłoby zrekompensowanie strat na poziomie całej sieci Natura 2000, albowiem przedsięwzięcia w kształcie zaproponowanym przez inwestorów nie dopuszczono do realizacji. Środki kompensujące stosuje się zaś tylko wtedy, gdy inne zabezpieczenia dyrektywy są nieskuteczne, a decyzja w sprawie rozważenia realizacji przedsięwzięcia lub planu mającego negatywnie oddziaływać na obszar sieci Natura 2000 jest mimo wszystko pozytywna. Skarżący mylnie natomiast zarzucają organom brak wskazania środków łagodzących, których zastosowanie zapobiegłoby znaczącemu negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na gatunki i siedliska chronione w ramach obszaru Natura 2000 lub zmniejszyłoby to oddziaływanie do poziomu nieistotnego z punktu widzenia celu ochrony obszaru Natura 2000. Organy uwzględniły bowiem wynikające z raportu środki łagodzące (minimalizujące wpływ na środowisko) i pomimo tego, stwierdziły, że wpływ planowanego przedsięwzięcia na chronione w ramach Natury 2000 siedliska i gatunki będzie znacząco negatywny.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie, w tym organ uzgadniający - RDOŚ, w zgodzie z zasadami postępowania wyjaśniającego, nie naruszając wymogów przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na podstawie kompletnego materiału dowodowego przeprowadziły ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Przeprowadzona ocenia, nie wykazując jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w uzasadnianiu przepisów u.o.o.ś., u.o.p. i p.o.ś., mogła stać się prawidłową podstawą uzasadniającą zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium, utrzymujące w mocy decyzję odmowną Wójta Gminy, oraz postanowienie RDOŚ odmawiające uzgodnienia zgłoszonego przedsięwzięcia.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie znajdując podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy i postanowienia RDOŚ z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.