Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1603563

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 22 października 2014 r.
II SA/Gd 463/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.).

Sędziowie WSA: Tamara Dziełakowska, Jolanta Górska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia 17 lutego 2012 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 28 października 2011 r., nr (...),

2.

orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana,

3.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję wniosła Wojewody dnia 17 lutego 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 28 października 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. Ż. i I. Ż. pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

W dniu 11 września 2008 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek I. Ż. i K. Ż. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem i zbiornikiem na ścieki na terenie działki nr (...), położonej w B., gmina Ż.

Decyzją z dnia 13 listopada 2008 r. Starosta uwzględnił wniosek. Następnie decyzją z dnia 24 sierpnia 2009 r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty z dnia 13 listopada 2008 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W kolejnym postępowaniu Starosta decyzją z dnia 12 lipca 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. Ż. oraz I. Ż. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego wraz z garażem i zbiornikiem na ścieki. Wojewoda uchylił to rozstrzygnięcie decyzją z dnia 23 marca 2011 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Działając następnie w trybie autokontroli, w związku z wniesioną do Sądu skargą, decyzją z dnia 1 czerwca 2011 r. Wojewoda uchylił decyzję własną z dnia 23 marca 2011 r. oraz decyzję z dnia 12 lipca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z dnia 15 września 2011 r. Starosta zobowiązał inwestorów do uzupełnienia dokumentacji technicznej poprzez dostarczenie określonych dokumentów. Następnie decyzją z dnia 28 października 2011 r. Starosta na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. w związku z § 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 201, poz. 1238) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. Ż. i I. Ż. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Na skutek odwołania M. M. od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia 17 lutego 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyjaśnił wszystkie wskazywane na wcześniejszym etapie kwestie. Wyjaśniono przebieg granicy między działkami inwestorów i strony odwołującej się. Stwierdzono, iż lokalizacja i gabaryty projektowanego budynku są zgodne z warunkami technicznymi, zaś funkcja budynku, jak i jego parametry nie naruszają wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto wskazano, iż usytuowanie zbiornika bezodpływowego na ścieki jest zgodnie z przepisami, zaś zarzut dotyczący zacieniania i przesłaniania przez projektowany obiekt budowlany nie znajduje uzasadnienia.

W skardze na powyższą decyzję M. M., domagała się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącej, przedmiotowy budynek został wadliwie usytuowany, jego gabaryty są zbyt duże, a jego umiejscowienie narusza przepisy techniczno-budowlane i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 229/12, podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób rzetelny i zgodny z wymogami przepisów prawa procesowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zatwierdzony projekt budowlany spełnia warunki art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz spełnia wymogi art. 20 ust. 1 pkt 1b, art. 12 ust. 7, art. 33 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził zgodność projektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr (...) z dnia 30 listopada 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi B. i Ż., obszaru sąsiadującego z J. G. i K., rejon ulic K. i N., gmina Ż. Jako prawidłowe ocenił Sąd ustalenie, że powierzchnia działki nr (...) wynosi ponad 500 m2, co wynika z ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy z dnia 24 listopada 2009 r. o rozgraniczeniu nieruchomości i wypisów z rejestru gruntów, a występujące uprzednio rozbieżności, co do powierzchni tej działki spowodowane były omyłkowym pominięciem dwóch punktów wskazujących przebieg granicy. Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały przedmiotowy projekt budowlany za zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. W sprawie zastosowanie znalazł § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 1156), którego warunki projektowany obiekt budowlany spełnia. Sąd podzielił przy tym stanowisko organów dopuszczające budowę przy granicy poprzez wzajemne przyleganie ścian budynków, mimo różnicy wielkości ściany budynku projektowanego. Nadto Sąd wskazał, że sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy analiza zacieniania i przesłaniania, której prawidłowość nie budziła wątpliwości, wykluczyła naruszenie § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. W tym kontekście za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący zacienienia i uciążliwości lokalizacji projektowanego budynku.

M. M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku podniosłą zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez

- błędne uznanie, że stan faktyczny został ustalony poprawnie i wyczerpująco, pominięcie okoliczności wskazujących na to, że projektowany budynek narusza usprawiedliwiony interes skarżącej, poprzez utratę walorów rekreacyjnych jej działki oraz pominięciu okoliczności wskazującej na to, że budynek ten pozbawia skarżącą widoku na pobliskie jezioro, powoduje znaczne zacienienie oraz nie pasuje do okolicznej zabudowy, która ma charakter rekreacyjny,

- nie wzięcie pod uwagę całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez przez pominięcie okoliczności wskazujących na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przejawiających się w tym, że projektowany budynek nie wkomponowuje się w krajobraz i zieleń, co narusza § 13 ust. 1 uchwały nr (...) z dnia 30 listopada 2007 r. Rady Miejskiej, w konsekwencji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa materialnego

- § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że projektowany budynek spełnia wymagania określone w tym przepisie, gdy tymczasem pomimo braku ustawowo określonych parametrów ścian przylegających budynków, możliwość usytuowania ściany na granicy działek winna być rozpatrywana w kontekście konkretnej sprawy z uwzględnieniem społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych,

- art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie i stwierdzenie, że usytuowanie projektowanego budynku nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej, gdy tymczasem skarżąca zostanie pozbawiona widoku na jezioro, zaś z tarasu i sypialni widoczna będzie jedynie ściana budynku sąsiedniego, natomiast z tarasu przed domem zasłonięty zostanie widok po lewej stronie przez ściany budynku, ponadto przedmiotowy budynek powoduje zacienienie skutkujące utratą waloru rekreacyjnego działki,

- § 13 ust. 1 uchwały nr (...) z dnia 30 listopada 2007 r. Rady Miejskiej poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w niezastosowaniu zasady wynikającej z tego przepisu, ustalającej wkomponowanie nowej zabudowy w krajobraz i zieleń,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione warunki określone w tym przepisie, dotyczące zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wydany w sprawie wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób poprawny i wyczerpujący i nie pozwala na ocenę, czy organy architektoniczno-budowlane były w ogóle upoważnione do wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 13 listopada 2008 r. inwestor przystąpił do realizacji inwestycji. Przed rozpoznaniem odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji z dnia 28 października 2011 r. wykonano roboty budowlane w zakresie zaprezentowanym w zatwierdzonym kontrolowaną decyzją projekcie budowlanym. Fakt realizacji prac budowlanych potwierdza też załączona do akt sprawy kopia wydanego inwestorom w dniu 24 marca 2009 r. dziennika budowy. W stanowiącym załącznik do kontrolowanej decyzji projekcie budowlanym część rysunków została przekreślona z adnotacją "według rysunku zamiennego", zaś na owych rysunkach zamiennych wyraźnie zaznaczono istniejące już elementy obiektu budowlanego. Z kolei w dzienniku budowy znajdują się wpisy wykonane przez kierownika budowy określające, jakie roboty zostały zrealizowane. Ostatni wpis w dzienniku został dokonany w dniu 14 kwietnia 2011 r. przez starszego inspektora nadzoru budowlanego w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. inż. Z. Sz. i prócz opisania wykonanych prac zawiera informację o wstrzymaniu robót budowlanych z uwagi na uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Wojewodę decyzją z dnia 23 marca 2011 r.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny ustalenie, czy przed ponownym wydaniem pozwolenia na budowę przedmiotowa inwestycja nie była już realizowana ma istotne znaczenie, bowiem wskazuje na postępowanie, jakie winno zostać w sprawie przeprowadzone, z czym wiąże się też właściwość organów tj. administracji architektoniczno-budowlanej, czy nadzoru budowlanego oraz to, jaki rodzaj decyzji winien zostać wydany celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądowym oraz w poglądach doktryny stanowiskiem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się z rozpoczęciem budowy, którą można przy danym obiekcie rozpocząć tylko raz w znaczeniu prawnym, logicznym i gramatycznym. Natomiast w sytuacji, kiedy budowa została rozpoczęta na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało wycofane (usunięte) z obrotu prawnego przez stwierdzenie jego nieważności bądź uchylenie decyzji, wydaje się zgodnie z art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego pozwolenie na wznowienie robót budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie, dokonanie modyfikacji złożonego pierwotnie z dnia 11 września 2008 r. wniosku o pozwolenie na budowę w dniu 17 maja 2010 r. wykluczało możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego, bez uwzględnienia, iż jest to faktycznie projekt zamienny i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie należało uwzględnić, iż w istocie chodzi o wznowienie robót budowlanych, a więc udzielenie zgody na dokończenie robót budowlanych już rozpoczętych, a nie zakończonych. Sąd pierwszej instancji winien był dokonać kontroli skuteczności modyfikacji złożonego do akt sprawy projektu budowlanego oraz sposobu zmiany zatwierdzonego projektu budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że stan faktyczny został ustalony poprawnie i wyczerpująco. Sąd ten wskazał, że podważenie ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego czyniło przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów sprowadzających się do kontroli zastosowania prawa materialnego. Analiza, bowiem zarzutów dotyczących prawa materialnego jest możliwa jedynie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, czego w niniejszej sprawie nie zrealizowano. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonać winien analizy prawidłowości ustalonego w sprawie przez organy stanu faktycznego oraz legalności kontrolowanej decyzji z uwzględnieniem przedstawionych wyżej uwag.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego i materialnego.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd zgodnie z art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Dla oceny zasadności skargi kluczowe znacznie miała norma art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, z przepisu tego wynika, że w sytuacji, kiedy budowa została rozpoczęta na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało usunięte z obrotu prawnego przez stwierdzenie jego nieważności bądź uchylenie decyzji, wydaje się zgodnie z art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Rozpoczęcie budowy przez inwestora na podstawie takiego pozwolenia wyłącza zatem możliwość późniejszego wydania pozwolenia na budowę. Pozwolenie to może być bowiem wydane jedynie odnośnie robót planowanych a nie już wykonanych. Zaznaczyć przy tym należy, że pozwolenie to nie może być wydane zarówno w przypadku, jeżeli prace budowlane wykonywane były wyłącznie w okresie istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę w obrocie prawnym, jak i jeżeli wykonywano je w okresie, w którym pozwolenie na budowę było już wyeliminowane z obrotu prawnego. Okoliczność ta ma znacznie jedynie dla zastosowania odpowiedniego trybu postępowania - art. 51 Prawa budowlanego lub art. 48 Prawa budowlanego, przewidującego legalizację obiektu budowlanego realizowanego bez pozwolenie na budowę.

Zrealizowanie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę wyeliminowanego następnie z obrotu prawnego uzasadnia zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis ten z mocy art. 51 ust. 1 Prawa budowalnego stosuje się bowiem odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Organem właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.

Inwestorka I. Ż. na rozprawie w dniu 22 października 2014 r., potwierdziła, że inwestycję rozpoczęto w 2008 r., obecnie jest ona prawie zakończona, do wykonania pozostały jedynie prace wykończeniowe wewnątrz budynku.

Prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby w sytuacji dokonania takich ustaleń przez organ niedopuszczalne i organ architektoniczno-budowlany winien umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Dokonanie przez inwestora modyfikacji złożonego do akt sprawy projektu budowlanego z dnia 11 września 2008 r. w dniu 17 maja 2011 r., wobec rozpoczęcia budowy w 2008 r., nie było zatem możliwe. Zmiany projektu dokonane w toku realizacji inwestycji znajdą swoje odzwierciedlenie w dokumentacji sporządzonej w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Organy administracji, wbrew obowiązkowi wynikającemu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie dokonały ustaleń w tym zakresie. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady prawdy obiektywnej, sformułowanej w tym przepisie wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 r., str. 67). Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści ww. przepisów wynika, że organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy nie ustalając należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ administracji poczyni ustalenia odnośnie stanu realizacji obiektu, którego dotyczy wydane pozwolenie na budowę i uwzględni ocenę prawną dokonaną w wydanym wyroku. W sytuacji umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 p.p.s.a. organ architektoniczno-budowlany powiadomi o zaistniałej sytuacji organ nadzoru budowlanego, który winien z urzędu wszcząć na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego postępowanie w sprawie realizacji obiektu budowlanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego, inwestor może złożyć do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek w tym zakresie w celu szybszego zainicjowania takiego postępowania, umożliwiającego zakończenie procesu inwestycyjnego.

Odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących zastosowania prawa materialnego było w niniejszej sprawie zbędne. Analiza zarzutów dotyczących prawa materialnego jest możliwa w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Udzielanie organowi wytycznych odnośnie merytorycznej oceny projektu było niecelowe, fakt zrealizowania inwestycji, której dotyczył wniosek, skutkować będzie umorzeniem postępowania bez merytorycznej oceny prawidłowości sporządzonego projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany. Natomiast organ nadzoru budowlanego prowadzący postepowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego nie będzie związany ocenami prawnymi dokonanymi przez Sąd w niniejszej sprawie w zakresie zgodności inwestycji z przepisami prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, w sprawie brak było bowiem aksjologicznych podstaw uzasadniających wykonanie wadliwej i uchylonej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na podstawie art. 200 w związku art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd, w związku z uwzględnieniem skargi, uwzględnił wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania i zasądził na jej rzecz od organu tytułem zwrotu poniesionych kosztów kwotę 997 zł, na która składają się wpis sądowy w wysokości 500 zł, koszty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.