II SA/Gd 216/19, Wymóg istnienia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2690600

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2019 r. II SA/Gd 216/19 Wymóg istnienia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska.

Sędziowie WSA: Dariusz Kurkiewicz (spr.), Asesor Magdalena Dobek-Rak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. i J. Z. na postanowienie Wojewody z dnia 25 lutego 2019 r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia 11 grudnia 2018 r., nr (...);

2) zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących A.

Z. i J. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 25 lutego 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty z 11 grudnia 2018 r. zawieszające wznowione postanowieniami z 31 października 2018 r. postępowanie dotyczące ostatecznej decyzji Starosty z 23 sierpnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S. i A. S. - S. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr (...) położonej w miejscowości R., os. P., gm. C., do czasu otrzymania od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego protokołu z przeprowadzonej kontroli rzeczywistego stanu faktycznego, czy jest wykonane na działce nr (...) w m. R., Os. P., gm. C., podpiwniczenie pod budynkiem mieszkalnym i ujęcie wody pitnej (rok budowy).

Decyzja Starosty z 23 sierpnia 2010 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca D. S. i A. S. -S. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr (...) położonej w miejscowości R., os. P., gm. C. stała się ostateczna 7 września 2010 r.

J. Z. i A. Z. wnieśli o wznowienie postępowania co do przywołanej decyzji i jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Oznacza to, iż wskazali, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu oraz, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję. Nowym dowodem w sprawie, który istniał w dniu wydania decyzji i był nieznany organowi jest negatywne oddziaływanie posadowionego budynku z przyległymi parkingami, ruchem kołowym na ujęcie wody pitnej na działce nr (...) oraz negatywne oddziaływanie zmian w układzie wód gruntowych na podpiwniczenie budynku mieszkalnego.

Starosta wskazał, że według jego wiedzy na budowę piwnic budynku mieszkalnego nie wydano nigdy pozwolenia na budowę i nie przyjęto zgłoszenia obudowy studni wody do celów pitnych. W tym stanie zabudowa, na którą powołują się wnioskodawcy gdyby istniała, stanowiłaby samowolę budowlaną, co nie może być źródłem uprawnień wnioskodawców (prawa nie wywodzi się z bezprawia). Z tego też względu niezbędna jest informacja o istnieniu podpiwniczenia pod budynkiem mieszkalnym i ujęcie wody pitnej na działce nr (...) w m. R., Os. P., gm. C. na istnienie, których powołują się wnioskodawcy. Stosownie do art. 81 ust. 4 ustawy Prawo budowlane podstawą do wydania decyzji są protokolarne ustalenia dokonane w toku czynności kontrolnych, a do wykonania czynności kontrolnych upoważnione są organy nadzoru budowlanego zgodnie z art. 81a Prawa budowalnego. W sprawie dokonania kontroli Starosta wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismem z 16 listopada 2018 r.

Skarżący we wniesionym zażaleniu wskazali, że powyższe kwestie nie mogą stanowić zagadnienia wstępnego. Podali również, iż kwestia ujęcia wody pitnej była już przedmiotem postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i decyzją z 16 października 2013 r. organ ten umorzył postępowanie w sprawie wybudowania studni głębinowej tj. obudowy ujęcia wody pitnej na działce nr (...) w miejscowości R. P. Stwierdził bowiem, że postępowanie naprawcze może być prowadzone jedynie w stosunku do robót budowlanych, które nie zostały zakończone.

Odnosząc się do tej kwestii Wojewoda uznał, że rozstrzygnięcie to w żaden sposób nie potwierdza legalności wybudowania ujęcia wody pitnej. Z postanowienia PINB wynika, iż roboty te zostały wykonane bez wymaganego zgłoszenia, a stwierdzono bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania naprawczego, ponieważ roboty związane z tym ujęciem zostały już zakończone. Oznacza to brak możliwości uznania tej kwestii jako zagadnienia wstępnego, ponieważ została ona już rozstrzygnięta.

Odnosząc się zaś do zagadnienia związanego z legalnością podpiwniczenia budynku mieszkalnego na działce nr (...), to Wojewoda przyznał słuszność Staroście. Jak zauważył Starosta nie może być źródłem uprawnień wnioskodawców coś, co powstało bez wymaganej prawem zgody, czyli być może stanowi samowolę budowlaną. Z tego też względu niezbędna jest informacja o istnieniu legalnego podpiwniczenia pod budynkiem mieszkalnym na działce nr (...) w m. R. Natomiast z akt sprawy wynika, iż inspektorzy PINB nie zastali nikogo z Państwa Z. na działce nr (...) w dniu wyznaczonej wizji lokalnej.

Kwestią natomiast, której Starosta w swym postanowieniu w ogóle nie poruszył jest fakt niezakończonego prawomocnie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z 23 sierpnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S. i A. S. - S. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr (...) położonej w miejscowości R., os. P., gm. C.

Wojewoda decyzją z 29 sierpnia 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań H. Z., J. Z. i A. Z., decyzją z 19 grudnia 2017 r. utrzymał ww. decyzję Wojewody w mocy. Na decyzję tę H. Z., J. Z. i A. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podważając jej zasadność. Do dnia dzisiejszego nie ma prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie, a więc kwestia legalności decyzji Starosty z 23 sierpnia 2010 r. nie została prawomocnie zakończona.

Zaznaczył Wojewoda, że Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje skutków prawnych zbiegu dwóch typów weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej tj. trybu wznowienia postępowania i trybu stwierdzenia nieważności decyzji. Zbieg trybu wznowienia postępowania z trybem stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić zarówno w razie złożenia przez stronę żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania oraz żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, jak i uruchomienie jednocześnie tych trybów może nastąpić przez właściwe organy z urzędu. Rozpatrując tą kwestię Wojewoda miał na uwadze, że pomimo ogólnej tożsamości przedmiotu tych dwóch trybów postępowania dotyczących weryfikacji decyzji, uruchomienie omawianych trybów ma zasadniczo odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i dla sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w weryfikowanej decyzji. Tryb wznowienia postępowania powoduje nie tylko wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez jej uchylenie, ale zapewnia również możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, o której rozstrzygała weryfikowana decyzja. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji nie ogranicza się natomiast do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, ale powoduje uznanie, iż decyzja ta od samego początku nie wywołała skutków prawnych, a więc następstwem jego zastosowania nie jest tylko przerwanie wywoływania dalszych skutków prawnych jak jest w przypadku uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Dla samej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji, której nieważność stwierdzono, następstwa prawne mogą być różne. Może być na przykład wykluczona możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w przypadku braku podstawy prawnej decyzji, stwierdzenia powagi rzeczy osądzonej, skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. W takim przypadku, po stwierdzeniu nieważności decyzji, sprawa o której ona rozstrzygała będzie musiała być zakończona wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania. W razie zaś na przykład rażącego naruszenia prawa, sprawa administracyjna wraca do merytorycznego rozpatrzenia przez organ, który wydał decyzję nieważną.

Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Wszczęcie zatem postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje konieczność zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 856/12). Art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W omawianej sprawie wynik postępowania nieważnościowego będzie miał niewątpliwy wpływ na postępowanie wznowieniowe. Od tego bowiem, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie zapadnie w postępowaniu nieważnościowym będzie konieczność ewentualnego umorzenia postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego lub ewentualne jego kontynuowanie z uwzględnieniem w omawianej sprawie rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnośnie wybudowanej bez wymaganego prawem zgłoszenia robót budowlanych studni głębinowej (postępowanie z 2013 r.) i odnośnie ewentualnej legalności podpiwniczenia budynku skarżących.

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli A. Z. i J. Z. domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody z 25 lutego 2019 r. i poprzedzającego go postanowienia Starosty z 11 grudnia 2018 r. oraz zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Relacjonując przebieg postępowania w sprawie wskazali skarżący, że w czerwcu 2015 r. wystąpili do Starosty z wnioskiem o wznowienie postępowania. W odpowiedzi otrzymali skarżący informację, że Starosta przekazał dokumenty sprawy do Wojewody i z tych względów nie może wydać rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku.

Brak działania Starosty spowodował złożenie przez skarżących ponaglenia do Wojewody, który uznał je za zasadne i postanowieniem z 16 października 2018 r. uznał, że Starosta działa z rażącym naruszeniem prawa i nakazał temu organowi ustalenie winnych zaistniałego stanu rzeczy, a także załatwienie wniosku o wznowienie postępowania w terminie do dnia 16 listopada 2018 r. Zaznaczyli skarżący, że wyrażone przez Wojewodę stanowisko nie ma żadnego przełożenia na decyzje podejmowane przez Starostę, gdyż zignorował on orzeczenie Wojewody i nie załatwił sprawy w wyznaczonym terminie, jak też do dnia dzisiejszego nie ustalił winnych rażącego naruszenia prawa.

Skarżący stanęli na stanowisku, że poruszone przez Starostę kwestie sporne do wyjaśnienia w przedmiocie studni i podpiwniczenia, pozostają całkowicie bez wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie niezachowania odległości i przepisów przeciwpożarowych inwestycji zrealizowanych na podstawie problemowej decyzji z 23 sierpnia 2010 r., i które to rozstrzygnięcie powinno było zapaść już kilka lat temu w odrębnym postępowaniu z urzędu, tj. gdy tylko wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania problemowej decyzji, które były nieznane organowi w tym dniu (nowe dowody i okoliczności faktyczne podane przez GINB w decyzji z 17 grudnia 2015 r. oraz odpowiedzi na skargę GINB do WSA w Warszawie z 29 lutego 2016 r., utrzymane w mocy wyrokiem WSA w Warszawie z 10 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 497/16). Starosta przez ostatnie kilka lat do dnia dzisiejszego nie wypełnił jednak ciążącego na nim obowiązku, nie wszczął odrębnego postępowania i pozostał w bezczynności w przedmiocie wyjaśnienia tych nowych okoliczności sprawy (naruszenia przepisów odległościowych i przeciwpożarowych).

W ocenie skarżących Starosta jest w posiadaniu pozwolenia na budowę z 12 października 1999 r., którym zezwolił na wybudowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z podpiwniczeniem. Oznacza to, że stan nieruchomości skarżących powinien być znany organowi. W kwestii wybudowanej na działce nr (...) należącej do skarżących studni wskazano, że była ona przedmiotem postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w roku 2013, które zainicjowali właściciele działki nr (...) donosząc o niezgodności jej budowy z przepisami prawa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego nie stwierdził konieczności nałożenia w stosunku do studni obowiązku przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Uznał on wybudowanie, przez nieżyjącego inwestora W. Z., własnego ujęcia wody na działce nr (...) za zgodne z obowiązującym prawem i postępowanie zakończył wydaniem decyzji umarzającej z 16 października 2013 r.

Odnosząc się do argumentu zawartego w postanowieniu organu odwoławczego, że w przyjętym stosowaniu prawa priorytet ważności nadaje się postępowaniu nieważnościowemu względem postępowania wznowieniowego i wówczas następuje konieczność zawieszenia postępowania wznowieniowego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozstrzygnięcia postępowania nieważnościowego, jako zagadnienia wstępnego. Zdaniem skarżących Wojewoda w uzasadnieniu swojego stanowiska nie zwrócił uwagi na to, że tak naprawdę w rozpoznawanej sprawie nie występuje opisany wyżej zbieg postępowań administracyjnych, przez co twierdzenia Wojewody o wystąpieniu zagadnienia wstępnego są tu całkowicie chybione, nie dające podstaw do zastosowania na tej podstawie zawieszenia postępowania wznowieniowego, prowadzonego przez Starostę.

Przywołali skarżący wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 859/09, II OSK 2011/15, w których NSA stanął na stanowisku, że "tak, jak należy zgodzić się z poglądem, że należy na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie wznowieniowe, kiedy jednocześnie toczy się postępowanie nieważnościowe, tak nie można zgodzić się z poglądem, że istnieje też taka podstawa do zawieszenia postępowania wznowieniowego, kiedy decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym została już zaskarżona do sądu administracyjnego. Z chwilą wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu nieważnościowym, kończy się postępowanie administracyjne wszczęte w tym trybie, nie można już w takiej sytuacji mówić o zbiegu dwóch trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji (...) na drodze administracyjnej".

Skarżący zwrócili także uwagę na wadliwie pominięcie stron postępowania w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym, o którym nie zostali poinformowani sami inwestorzy (państwo S.), jak też H. Z., będąca współwłaścicielką działki nr (...).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Natomiast na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenie wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przypomnieć należało że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § pkt 4 k.p.a., nie ma definicji ustawowej. Powszechnie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowiło podstawę do rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu administracyjnym. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej.

Godzi się podkreślić, że powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki natury faktycznej, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się również, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie mniej lub bardziej pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Przyjąć więc można, że o "zagadnieniu wstępnym", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. można mówić wtedy, gdy brak rozstrzygnięcia innego organu lub sądu wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne zakończenie postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2136/17, zam. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Z powyższego wynika, że zależność, o której mowa w cytowanym przepisie należy rozpatrywać na tle konkretnego stanu faktycznego sprawy i na tle obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Co do zasady należy przyjąć, że wykładnia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia była prawidłowa, jednak organ odwoławczy nie przywiązał dostatecznej wagi ani do prawidłowego wykazania i uzasadnienia możliwości zastosowania tego przepisu w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ani też nie zajął przekonywującego stanowiska co do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Dotyczy to zwłaszcza wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ przyjmuje, że w sprawie rozstrzygnięcie co do wniosku o wznowienie postępowania konieczne jest ustalenie legalności istnienia podpiwniczenia w budynku skarżących bądź legalnie wybudowanej studni. Wedle twierdzenia organów skarżący powołali we wniosku o wznowienie postępowania dwie podstawy wznowieniowe i zaistnienie jednej z nich obliguje organ do przeprowadzenia postępowania.

Przede wszystkim zauważyć należało, że Wojewoda i Starosta zupełnie pominęli okoliczność czy skarżący zostali pozbawieni możliwości brania udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z 23 sierpnia 2010 r. A ustalenie tej kwestii jawi się kluczowym w sprawie.

Przechodząc do podstawy zawieszenia dostrzeżonej przez Wojewodę to stwierdzić należy, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że zawieszenie nastąpiło także ze względu na prowadzone równolegle postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji Starosty z 23 sierpnia 2010 r. W sprawie nie jest kwestionowane, że decyzją z 19 grudnia 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody z 29 sierpnia 2017 r. Na chwilę obecną WSA w Warszawie wyrokiem z 25 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 287/18 oddalił skargę wniesioną przez H. Z., J. Z. i A. Z. Oznacza to, że sprawa stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty została ostatecznie zakończona w trybie postępowania administracyjnego. Nie można zatem zgodzić się z poglądem przedstawionym w kontrolowanym postanowieniu, że podstawa do zawieszenia postępowania wznowieniowego, istnieje również, gdy decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym została zaskarżona do sądu administracyjnego. Sąd rozpoznający sprawę podziela bowiem pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 859/09 (publ. CBOSA), który stwierdził, że postępowanie wszczęte przed sądem administracyjnym na skutek wniesionej skargi, nie jest trybem nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, chociaż skarga dotyczy decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym. W związku z ustąpieniem wskazanej przez organ przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, organ I instancji powinien zatem niezwłocznie podjąć czynności w postępowaniu wznowieniowym i wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. Nie ma więc z powyższych powodów podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego i skarga zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lutego 2019 r., a także poprzedzające je postanowienie Starosty z 11 grudnia 2018 r., albowiem wydano je z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100,00 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.