Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145742

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 5 kwietnia 2012 r.
II SA/Bk 860/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Prutis.

Sędziowie: WSA Małgorzata Roleder (spr.), NSA Elżbieta Trykoszko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D. Spółki jawnej M. i A. D. w S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) lipca 2011 r. numer (...), a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) stycznia 2011 r. numer (...);

2.

stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

3.

zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego D. Spółki Jawnej M. i A. D. kwotę 500,00 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) września 2011 r. nr (...) uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...) zobowiązującą O. W. oraz M.i A. D. Spółkę jawną "D." do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr (...) w S. przy ul. Ś. (...) w części dotyczącej określenia podmiotu zobowiązanego i orzeczono w tym zakresie o zobowiązaniu O. W. oraz D. Sp. j. M. i A. D., w pozostałym zaś zakresie dotyczącym nałożonego obowiązku utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem D. Spółka jawna M. i A. D. w S. z dnia (...) grudnia 2010 r. w sprawie legalności wybudowanych budynków na działce nr (...) przy ul. Ś. (...) w S., stanowiącej współwłasność O. W. i Spółki "D.", przy czym Spółka stała się współwłaścicielem nieruchomości od (...) lutego 2010 r.

W wyniku dokonanych w dniu (...) stycznia 2011 r. oględzin ustalono, że na ww. działce wybudowany jest m.in. budynek gospodarczy o wymiarach 7,15 x 6,5 m i wysokości 2,3 m w niższej części budynku. Organowi nie okazano pozwolenia na budowę ani projektu tego budynku. O. W. oświadczyła do protokołu, że przedmiotowy budynek został wybudowany przez jej męża w latach 1960 - 1970 i nie może potwierdzić czy na jego budowę wydane zostało pozwolenie na budowę.

W tym stanie rzeczy organ uznał, iż ww. budynek gospodarczy został wybudowany w ramach samowoli budowlanej, a ponadto znajduje się on w strefie konserwatorskiej. Z tego też względu postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011 r. (nr (...)) zobowiązano współwłaścicieli omawianego budynku do opracowania i przedłożenia w zakreślonym terminie ekspertyzy technicznej samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego wraz z opinią P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczącą możliwości zalegalizowania przedmiotowego budynku.

Po przedłożeniu wymaganych dokumentów, organ I instancji decyzją z dnia (...) marca 2011 r. (nr (...)) zobowiazał O. W. oraz M. i A. D. Spółkę jawną "D." do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż z przedłożonej ekspertyzy wynika, że przedmiotowy budynek jest w dobrym stanie technicznym i spełnia wymogi bezpieczeństwa konstrukcji. Ponadto P. Wojewódzki Konserwator Zabytków w B. stwierdził, że budynek został wybudowany przed wpisaniem części miasta Sokółki do rejestru zabytków, a jednocześnie nie jest on budynkiem zabytkowym, a w związku z tym nie może on zająć stanowiska w sprawie legalizacji.

Na skutek odwołania wniesionego przez D. Spółkę jawną M. i A. D. w S., P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia z dnia (...) kwietnia 2011 r. (nr (...)) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia była potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, w szczególności ustalenia zakresu wykonanych samowolnie fragmentów budynku oraz sprecyzowania daty ich wykonania, a także sprawdzenia stanu zgodności samowolnie wybudowanego budynku w odniesieniu do przepisów obowiązującego prawa miejscowego.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia (...) lipca 2011 r. (nr (...)) ponownie zobowiązał O. W. i M. i A. D. właścicieli spółki jawnej "D." do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Organ wyjaśnił, iż po zebraniu dodatkowych dowodów oraz w wyniku przeprowadzonych dodatkowych oględzin stwierdzono, iż zgodnie z pismem Urzędu Miejskiego w S. z dnia (...) maja 2011 r. zalegalizowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S., zgodnie zaś z pismem Starosty S. z dnia (...) maja 2011 r. nie ma możliwości określenia daty zakończenia budowy poszczególnych budynków, a tym bardziej tzw. przybudówek na podstawie mapy zasadniczej. Nie mniej jednak zdaniem organu samowolnie wybudowany budynek powstał przed 1 stycznia 1995 r., co ustalono w oparciu o: mapę znajdującą się w aktach sprawy poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do zasobu kartograficznego w dniu 1 czerwca 1994 r., z której wynika, iż na dzień aktualizacji, tj. 1994 r. przedmiotowy budynek istniał w obecnym kształcie i wymiarach; dodatkowe oględziny budynku, podczas których dokonano szczegółowych badań materiałów, z których wybudowano budynek oraz zeznania przesłuchiwanych na tę okoliczność świadków.

Działając w trybie odwoławczym, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia (...) września 2011 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia (...) lipca 2011 r. w części dotyczącej określenia podmiotu zobowiązanego i orzekając w tym zakresie zobowiązał O. W. oraz D. Sp. j. M. i A. D.,

w pozostałym zaś zakresie dotyczącym nałożonego obowiązku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne organu I instancji odnośnie sposobu i czasu powstania spornego budynku. Nie kwestionował też ustalenia, że budynek powstawał w wyniku samowolnych działań inwestora. Potwierdził, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, dalej: Prawo budowlane z 1974 r.), które umożliwiają legalizację samowolnie wybudowanego budynku po wykluczeniu przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ stwierdził, że w tej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego. W dacie bowiem podejmowania rozstrzygnięcia budynek spełnia w całości wymogi obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia 31 marca 2006 r. nr XLII/319/06 (Dz. U. Woj. Podl. z dnia 12 maja 2006 r., Nr 129, poz. 1229)

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Sokółka w granicach administracyjnych i części obszaru gminy Sokółka, zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 12 października 2009 r., nr XLII/325/09 (Dz. U. Woj. Podl. z dnia 5 listopada 2009 r., Nr 214, poz. 2402), który stanowi, iż przedmiotowy budynek znajduje się na części działki oznaczonej symbolem (...) terem zabudowy jednorodzinnej. Ponadto stwierdzono, że budynek nie stwarza jakichkolwiek zagrożeń dla otoczenia. Przedłożona zaś przez inwestora ekspertyza wskazuje, iż budynek nie wymaga żadnych dodatkowych robót i nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Nie ma zatem podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Mając na względzie powyższe podzielono stanowisko organu I instancji, co do zasadności obciążenia współwłaścicieli obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wykonanej budowy budynku.

Organ nie uwzględnił natomiast zarzutu odwołania, co do wskazywanych innych dat powstania budynku, stwierdzając, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ nie zgodził się też z zarzutami dotyczącymi nie uzgodnienia decyzji z Konserwatorem Zabytków z uwagi na treść pisma tego organu z dnia (...) lutego 2011 r., niezgodności samowolnie wybudowanego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niewłaściwego przygotowania zawodowego autora ekspertyzy i niewłaściwego jej zakresu.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "D." Spółka jawna A. i M. D. w S., formułując następujące zarzuty:

1.

naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 199 k.c. przez nieuwzględnienie stanowiska pozostałych współwłaścicieli co do legalizacji samowoli,

2.

naruszenia art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez przyjęcie, że brak jest podstaw do jego zastosowania,

3.

naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie wyjaśnienie interesu wszystkich współwłaścicieli w legalizacji samowoli, a także zgodności rozbudowy z przepisami techniczno - budowlanymi i planistycznymi z okresu jej dokonania, skutków rozbudowy dla bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz możliwości zastosowania art. 37 ust. 2 Prawa budowalnego z 1974 r.,

4.

naruszenie art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i przyjęcie sporządzenia ekspertyzy przez osobę uprawnioną oraz uznania, że rozbudowa nastąpiła w latach 70-tych ubiegłego wieku, budynek spełnia wszelkie wymagania techniczne i pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego

5.

naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów publicznych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zaskarżona decyzja przymusza do dokonania legalizacji wszystkich współwłaścicieli działki nr (...), podczas gdy niektórzy z nich (skarżąca Spółka) nie wyrazili na nią zgody i ich wolą jest rozbiórka. Decyzja narusza zasady zarządu rzeczą wspólną oraz czyni z legalizacji obowiązek, a nie tak jak w ustawie uregulowano - uprawnienie, jak również nie chroni, mimo brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, interesu prawnego wszystkich stron postępowania.

Skarżąca argumentowała, że w sprawie zachodziła konieczność nakazania przymusowej rozbiórki z uwagi na naruszenie licznych przepisów zawartych w zarządzeniu nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44 z późn. zm.), tj. § 19, § 20 ust. 2, 8 i 10, § 20 ust. 3 i 7, § 73 ust. 6 pkt 3, § 78 ust. 9 pkt 1, § 79 ust. 3, 86, § 146, w tym zachowania odpowiedniej odległości od sąsiednich budynków, jak też przepisów przeciwpożarowych. Podkreślono, że analiza zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi nie była przedmiotem prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania. Uszło także uwadze organów niezachowanie zgodności z normami planistycznymi, gdyż obowiązujący wówczas plan miejscowy z 1972 r. przewidywał ten teren pod usługi ogólnomiejskie z przeznaczeniem do likwidacji obiektów w złym stanie technicznym, za wyjątkiem kina i zakładu gastronomicznego. Tym samym, rozbudowa budynku nie była w dniu jej realizacji zgodna z miejscowym planem zagospodarowania. Nawet, gdyby oceniać wybudowanie budynku na podstawie aktualnego planu miejscowego, to byłoby ono sprzeczne z § 5 ust. 2 i 3 uchwały nr XLII/325/09, dotyczącym ustaleń dla terenu zabudowy jednorodzinnej, zwłaszcza, że w przedmiotowej sprawie budynek jest usytuowany ponad metr poza granicami działki, a także przekroczony jest współczynnik zabudowy o 12% i niewłaściwe jest nachylenie dachu.

Mimo ustalenia braku warunków do zastosowania art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. organ nie rozważył, czy nie zachodzą inne przesłanki uzasadniające rozbiórkę, do czego był zobowiązany na podstawie art. 37 ust. 2. Skarżąca powtórzyła zarzuty z odwołania dotyczące braku uprawnień autora ekspertyzy, wykorzystania niewłaściwej i pozyskanej niezgodnie z prawem mapy zasadniczej. Ponadto wskazał, że na mapie sfałszowano przebieg południowej granicy działki, niewłaściwie ustalono czas wykonania inwestycji. Wskazano, że przedstawiona ekspertyza, ze względu na swoją wadliwość i powierzchowność, nie może być podstawą prowadzenia postępowania legalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi uznał je w całości za nieuzasadnione.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie ze wszystkimi zarzutami w niej zawartymi Sąd się zgodził. Nie związanie sądu administracyjnego wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nakazuje sądowi dokonanie oceny całokształtu sprawy, niezależnie od argumentów strony skarżącej.

W pierwszej kolejności zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez Skarżącą zarzut, że decyzja została nieprawidłowo skierowana również w stosunku do niej. Z treści przepisów art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika, że likwidacja samowoli budowlanej popełnionej pod rządami tego prawa jest obowiązkiem inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Kolejność, w jakiej te podmioty zostały wymienione, nie jest przypadkowa, zważywszy na charakter nakładanych obowiązków. Ich celem jest doprowadzenie obiektu budowlanego (części obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z przepisami. Oczywistym jest, że w pierwszej kolejności nakazy likwidacji samowoli budowlanej powinny być kierowane do inwestora, który swoim działaniem naruszył normę prawa budowlanego przewidującą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. II SA/Gd 425/08 na tle stosowania art. 52 prawa budowlanego z 1994 r., przepisu który w sposób tożsamy, co art. 40 i 42 prawa budowlanego z 1974 r., określa krąg adresatów nakazu likwidacji samowoli budowlanej). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2007 r. (sygn. II OSK 522/06, Lex Nr 339391) wyraził pogląd, że w pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego jest obciążany inwestor mający tytuł prawny do obiektu, dopiero w drugiej kolejności właściciel lub sprawujący zarząd. Na tle stosowania art. 52 prawa budowlanego z 1994 r. został wypowiedziany pogląd, który można także przenieść na grunt niniejszej sprawy (zważywszy na tożsamą kolejność adresatów nakazów likwidacji samowoli budowlanej), że kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w przepisie podmiotów, jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Na konieczność dokonywania wyboru adresata nakazu rozbiórki pod kątem wykonalności obowiązku zwrócił uwagę również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 czerwca 2008 r. (sygn. II SA/Kr 388/08, Lex Nr 509864) stwierdzając, że nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, jeżeli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy, Sąd stwierdził, że pochopnie nakaz uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce numer (...) w S. skierowany został do skarżącej Spółki "D.", która stała się współwłaścicielem nieruchomości z momentem nabycia udziału 1/4 aktem notarialnym z (...) lutego 2010 r., tj. po dacie zrealizowania robót budowlanych, w tym stanowiących przedmiot zaskarżonej decyzji i w sytuacji, gdy żyje i jest znany współinwestor budynku mieszkalnego murowanego, tj. żona J. W. - O. W. współwłaścicielka nieruchomości z udziałem 3/4. Z akt sprawy wynika, że inwestorem i wykonawcą budynku na działce numer (...) był J. W. Nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla uczynienia adresatem nakazu likwidacji skutków samowoli budowlanej, Spółki jawnej "D.", która nabyła udział w prawie własności nieruchomości w 2010 r., mając przy tym świadomość, że między współwłaścicielami nieruchomości istnieje porozumienie, co do sposobu korzystania z nieruchomości (jej podziału quoad usum). Z treści aktu notarialnego wynika, że zbywający na rzecz Spółki udział 1/4 w prawie własności nieruchomości A. B. i K. D. B. oświadczyli, że dokonali z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości podziału do korzystania w ten sposób, że oni korzystali z połowy nieruchomości od strony zachodniej, w tym z mieszkalnego budynku drewnianego, a z nieruchomości od strony wschodniej (na której usytuowany jest między innymi budynek gospodarczy murowany) korzystała O. W. W okolicznościach sprawy nie było zatem potrzeby kierowania nakazu uzyskania pozwolenia na użytkowanie także do Spółki "D.", której postawa od początku wskazywała na brak woli zalegalizowania samowoli budowlanej, czego Spółka nie kryła. Uczynieniu adresatem nakazu wyłącznie inwestora - O. W., nie stoi na przeszkodzie stan współwłasności nieruchomości, albowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało już przesądzone, że na etapie zezwalania na użytkowanie obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie ma obowiązku dokonywania ustaleń, czy inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością (vide: wyrok NSA z dnia 4 listopada 1991 r. sygn. IV SA 927/91, Lex Nr 10822, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. II SA/Bk 141/06).

Jak wynika z powyższego, Sąd uwzględnił stanowisko strony skarżącej, co do braku podstaw do obciążania go nakazem dopełnienia czynności legalizacyjnych, ale z innych powodów, niż uważa skarżący. Konsekwencją uchylenia decyzji będzie konieczność powtórzenia postępowania, w którym strona skarżąca może podtrzymywać swoje twierdzenia i wnioski, do których organ będzie musiał się odnieść w uzasadnieniu decyzji.

Poza decyzjami organów obu instancji, Sąd uchyleniem objął także poprzedzające je postanowienie z dnia (...) stycznia 2011 r. wydane na podstawie art. 56 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r., samodzielnie niezaskarżalne, a podlegające kontroli w ramach postępowania ze skargi na następczą decyzję. Postanowienie to podlegało wyeliminowaniu z tych samych przyczyn, co decyzje, tj. ze względu na skierowanie zobowiązania do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości zamiast do tego współwłaściciela, który był współinwestorem, a mianowicie O. W. Zauważyć należy, że również przepis art. 56 starego prawa budowlanego wśród podmiotów mogących być zobowiązanymi do przedstawienia opinii czy ekspertyz, na pierwszym miejscu wymienia inwestora.

Zgodzić się też należy ze skarżącą, że przy przyjęciu, że przedmiotem obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011 r. była ekspertyza, sporządzający ją inż. J. S. nie miałby uprawnień do jej wykonania, albowiem nie jest on rzeczoznawcą budowlanym. Powtarzając postępowanie w sprawie organ winien jednak rozważyć, czy dla skontrolowania stanu technicznego rozbudowy konieczna była ekspertyza, czy wystarczała jedynie ocena techniczna, dokonana na podstawie oględzin i dostępnej dokumentacji, do której sporządzenia dostateczne byłyby uprawnienia posiadane przez inż. J. S.

Sąd nie podziela natomiast twierdzenia skarżącej Spółki o błędnym określeniu daty rozbudowy budynku gospodarczego usytuowanego na działce numer (...)

w S. Ustalenie organu, że samowolna rozbudowa budynku została wykonana przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., będącego ustaleniem opartym na treści zeznań O. W., M. W. i J. A., oględzin obiektu, a także znajdującej się w aktach sprawy mapy zasadniczej poświadczonej za zgodność z oryginałem przyjętym do zasobu kartograficznego w dniu (...) czerwca 1994 r., skarżący nie podważa konkretnym przeciwdowodem. Zaprzeczanie prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie uznać należy za gołosłowne.

Przy ustaleniu, że samowolna rozbudowa obiektu miała miejsce w latach 80-tych ubiegłego wieku, właściwie przyjęły organy, że jej skutki podlegają ocenie przy stosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. (zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r). Zgodnie z przepisami tej ustawy (art. 37), obowiązkiem organu nadzoru budowlanego przed podjęciem czynności zmierzających do legalizacji, jest jednoznaczne wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., przymusowa rozbiórka obiektu budowlanego wybudowanego pod rządami tego prawa, ale z naruszeniem przepisów obowiązujących w okresie budowy, musi być orzeczona w razie stwierdzenia, że sporny obiekt, bądź jego część: 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, bądź, 2. powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organy obu instancji powołały powyższe regulacje, jednak wobec wielości zarzutów podnoszonych przez skarżącą Spółkę, ponownie rozpoznając sprawę winny raz jeszcze dokonać dokładnej analizy, czy w sprawie zachodziła potrzeba nakazania rozbiórki obiektu. W tym miejscu podnieść należy, iż wbrew temu, jak uważa strona skarżąca, przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. istotne są ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego z daty orzekania o samowoli budowlanej, a nie z daty jej popełnienia. Obecnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwaliło się już stanowisko, że przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. należy uwzględniać treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania o skutkach samowoli budowlanej. O ile charakter inwestycji, będącej samowolą budowlaną, nie kolidowałby z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, nie byłoby podstaw do rozbiórki w oparciu o przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. (vide: między innymi wyroki NSA z dnia 8 października 2007 r. sygn. II OSK 1318/06, z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 708/09, z dnia 11 maja 2010 r. sygn. II OSK 810/09, czy wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. II SA/Bk 196/10).

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Konsekwencją uchylenia decyzji stało się zamieszczenie w wyroku punktu stanowiącego o niemożności wykonania uchylonych decyzji oraz postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) a także orzeczenia o obowiązku zwrotu przez organ poniesionych przez stronę skarżąca kosztów posterowania sądowego (art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.