Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2226664

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 27 stycznia 2017 r.
II SA/Bk 807/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.).

Sędziowie: NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, WSA Mirosław Wincenciak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "L" D., M. Sp.j. w S. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) października 2016 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość linii elektroenergetycznej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) Starosta S. ustalił na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "L. D., M. spółka jawna w S. (dalej przywoływana jako Spółka) wysokość odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość położoną w obrębie B., gmina S., oznaczoną numerem geodezyjnym działki (...) o pow. 0,3300 ha, (...) o pow. 0,1000 ha, (...) o pow. 0,1000 ha, (...) o pow. 0,0500 ha dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP, w tym: z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość odszkodowania ustalono według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu ograniczenia praw do nieruchomości, tj. 8 maja 2014 r. oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu na kwotę 10.732,00 zł. Jednocześnie Starosta S. zobowiązał P. S. E. S.A. z siedzibą w K., która uzyskała zezwolenie na założenia i przeprowadzenie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, do jednorazowej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej Spółki, w terminie 14 dni od dnia, gdy decyzja ustalająca wysokość odszkodowania stanie się ostateczna.

W punkcie trzecim rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Wojewoda P. decyzją z dnia (...) października 2016 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pkt 1 i 2. Z kolei, z uwagi na cofnięcie wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, postępowanie w tym zakresie organ odwoławczy uznał za bezprzedmiotowe i w związku z powyższym, w zakresie pkt 3 uchylił powyższe rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia (...) maja 2014 r. znak (...) Starosta S. ograniczył sposób korzystania z opisanej na wstępie nieruchomości stanowiącej własność Spółki poprzez zezwolenie spółce P. S. E. S.A. na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP. Wnioskiem z 30 października 2015 r. P. S. E. S.A. wystąpiła do Starosty S. o ustalenie wysokości odszkodowania należnego skarżącej Spółce z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z założeniem i przeprowadzeniem dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP. Do powyższego wniosku dołączono niezbędną dokumentację potwierdzającą zakończenie prac budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości.

Organ odwoławczy omówił zasady ustalania odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i przytoczył w tym zakresie treść przepisów art. 128 ust. 4, art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1, art. 154, art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm. - dalej w skrócie: "u.g.n."). Wojewoda wskazał, że wysokość odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powinna obejmować dwa elementy: wartość poniesionych szkód oraz zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek trwałego usytuowania na niej urządzeń przesyłowych. Ponadto ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.

Zdaniem Wojewody, organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Starosta uznał, iż sporządzony w sprawie operat szacunkowy jest prawidłowy i na jego podstawie dokonał ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą własność Spółki. Na str. 4-6 swojej decyzji organ ten dokonał merytorycznej oceny operatu szacunkowego, porównując metodę zastosowaną do wyceny, oraz czynniki wpływające na wycenę wartości nieruchomości oraz wysokości poniesionych szkód z przepisami obowiązującego prawa. Uwzględniono także pismo, w którym biegła ustosunkowała się do zarzutów Spółki. Rzeczoznawca wyjaśniła, że w operacie zaistniał błąd pisarski, a prawidłowa data stanu przedmiotu wyceny to 8 maja 2014 r. Ponadto, jej zdaniem zmniejszenie wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n. nie powinno być utożsamiane z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych wynikających ze wskazań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy podkreślił, że dobór odpowiedniej metody szacowania jak i dobór wzorów należy do wiedzy specjalistycznej biegłego jakim jest rzeczoznawca. Organ administracji publicznej nie może wkraczać i podważać doboru wzorów ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Oceny operatu pod względem prawidłowości jego sporządzenia może dokonać wyłącznie organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (art. 157 u.g.n.). Z akt sprawy nie wynika aby Spółka skorzystała z prawa przedstawienia innego operatu oraz wystąpiła do organizacji rzeczoznawców o zbadanie operatu szacunkowego.

Za niezasadny organ uznał zarzut pominięcia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki oraz Inspekcji Pracy na okoliczność ustalenia zakresu oddziaływania pobudowanej linii 400 kV

na nieruchomość Spółki, a w konsekwencji, także powołania się na ekspertyzę sporządzoną na potrzeby innego postępowania, bez uprzedniego dopuszczenia dowodu z tej ekspertyzy w drodze postanowienia. Organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Z treści prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia (...) grudnia 2014 r. sygn. akt (...) wynika, że przed wydaniem decyzji Starosty S. z dnia (...) maja 2014 r. znak (...) utrzymanej w mocy decyzją Wojewody P. z dnia (...) czerwca 2014 r. znak (...), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wydał decyzję z dnia (...) lipca 2013 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 KV E. - granica Państwa". Decyzja ta w dniu (...) grudnia 2013 r. została częściowo zmieniona przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskutek odwołania osób zainteresowanych. Treść decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyjaśnia zachowanie bezpieczeństwa przebywania ludzi przy projektowanej linii w odległości od ziemi nie mniejszej niż 13,4 m twierdząc, że przebywanie w zasięgu "oddziaływania takich pól jest całkowicie bezpieczne i zgodne z przepisami". Organ ten wypowiedział się również na temat prawidłowości ustalenia pasa technologicznego o szer. 70 m. W toku postępowania środowiskowego były prowadzone obliczenia, przez kompetentne podmioty, dla celów sporządzenia raportu ochrony środowiska. Wynika z niego, że w żadnym miejscu pole elektromagnetyczne nie przekroczy wartości norm dopuszczalnych dla ludzi. Nadto, do tamtejszego postępowania włączona została ekspertyza B. S. i P. E. E. K. S.A. ze stycznia 2014 r. opracowana na temat oddziaływania linii na teren skarżącej Spółki. Dodatkowe wyjaśnienia ekspertów z dnia 16 kwietnia 2014 r. sporządzających ww. opinię świadczą o tym, że obliczenia dokonywane na okoliczność oddziaływania pola elektroenergetycznego na działkę skarżącej uwzględniały zawieszenie linii od ziemi nie tylko w odległości 46 m, ale też w odległości 13,4 m (w najgorszych warunkach pogodowych). Eksperci uznali, że planowane zawieszenie linii nie wpłynie negatywnie na zdrowie ludzi przebywających na działce skarżącej.

Mając powyższe na uwadze organ uznał za niezasadne żądanie kolejnej ekspertyzy co do oddziaływania pola elektromagnetycznego. Jeżeli strona nie godziła się z ustaleniami dotychczasowych ekspertów, miała możliwość przedłożenia kontr dowodu w postaci innej opinii, czego jednak nie uczyniła.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Spółka wywiodła skargę do tut. Sądu i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Pełnomocnik skarżącej zarzucił:

1.

naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1 i 2, 78 § 1 oraz 80 k.p.a. i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

a)

pominięcie wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki oraz Inspekcji Pracy na okoliczność ustalenia zakresu oddziaływania pobudowanej linii 400 kV na nieruchomość Spółki,

b)

pominięcie wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii innego rzeczoznawcy majątkowego celem ustalenia rzeczywistej wartości szkód poniesionych przez Spółkę oraz zmniejszenia wartości jej nieruchomości, spowodowanych budową linii 400 kV, a w konsekwencji c) poczynienie istotnych w sprawie ustaleń na podstawie hipotetycznego i spekulacyjnego operatu szacunkowego sporządzonego przez Panią E. E.,

d)

powołanie się na ekspertyzę sporządzoną na potrzeby innego postępowania, bez uprzedniego dopuszczenia dowodu z tej ekspertyzy w drodze postanowienia.

2.

naruszenie art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak realnego i adekwatnego uzasadnienia decyzji,

3.

pominięcie art. 21 ust. 2 Konstytucji RP i w konsekwencji ustalenie odszkodowania w wysokości niewspółmiernej do poniesionej przez skarżącą szkody,

4.

naruszenie art. 130 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 15 k.p.a. i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie stanu przedmiotu wyceny na dzień 12 marca 2014 r., w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości została wydana w dniu 8 maja 2014 r., przy czym ograniczenie praw skarżącej do nieruchomości nastąpiło dopiero z chwilą wydania decyzji przez organ drugiej instancji,

5.

błędną wykładnię § 43 ust. 3 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.) i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że w każdym przypadku zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek pobudowania linii 400 kV dotyczy wyłącznie pasa gruntu wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, organy podjęły w tej sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak też w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Rozstrzygnięcie oparte zostało na zupełnym materiale dowodowym, który został właściwie oceniony, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierające wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie umotywowana odmowa dopuszczenia żądanych przez stronę dowodów nie może świadczyć o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Skarżąca Spółka miała możliwość wypowiadania się w sprawie zebranych dowodów i z tego prawa korzystała, składając chociażby zastrzeżenia do opinii rzeczoznawcy. Skarga nie zawiera ponadto konkretnych argumentów przemawiających za tezą o naruszeniu zasad zaufania do władzy publicznej oraz informowania. Naruszenia tych reguł postępowania nie dostrzega również Sąd, kontrolujący zgodność z prawem skarżonego rozstrzygnięcia.

Sprawa dotyczy ustalenia odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Uprawniony podmiot może dochodzić takiego odszkodowania, co wynika z art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n. Zgodnie z art. 128 ust. 4 zd. drugie, odszkodowanie to powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Stosownie do art. 130 ust. 2 u.g.n., ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (zob. art. 134 ust. 1 u.g.n.). Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Stosownie do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w szczególności istotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy § 43 tego aktu, który stanowi, że: "Przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się w szczególności:

1)

stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji;

2)

utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie.

2. Przez stan zagospodarowania w przypadku nieruchomości zabudowanej rozumie się przeznaczenie i sposób wykorzystywania obiektów budowlanych oraz ich stan techniczny, a także cechy tych obiektów, a w szczególności gabaryty, formę architektoniczną, usytuowanie względem linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu.

3. Przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się:

1)

zmianę warunków korzystania z nieruchomości;

2)

zmianę przydatności użytkowej nieruchomości;

3)

trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości;

4)

skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy".

Sąd podkreśla, że operat szacunkowy jest istotnym dowodem w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jest to dowód z opinii biegłego, który podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie, z tym jednak zastrzeżeniem, że ani organ, ani sąd administracyjny nie mogą ingerować w merytoryczną część operatu, gdyż nie dysponują wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Rzeczą organów jest zbadanie, czy operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami, czy opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz czy jest logiczny i zupełny. Jest to ważny element zebrania, rozpatrzenia i oceny dowodu w postaci takiego operatu (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

Zdaniem Sądu, operat szacunkowy pod względem jego formy, jak też metody i techniki szacowania, sporządzony został zgodnie z przepisami prawa. Jest on zupełny i logicznie wskazuje poszczególne etapy wyceny. Zastosowanie przyjętego podejścia wyceny i jej metody zostało opisane i uzasadnione. Organy zasadnie więc uznały, że wycena przedmiotowej nieruchomości została wykonana prawidłowo.

Nie można zgodzić się ze Spółką kwestionującą zasadność przyjęcia przez biegłą do porównania nieruchomości gruntowych niezabudowanych, pomimo, że nieruchomość skarżącej stanowiła grunt zabudowany o funkcji przemysłowej oraz przyjęcie, że w każdym przypadku zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek pobudowania linii 400 kV dotyczy wyłącznie pasa gruntu wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Trafne okazało się spostrzeżenie organu, że nie jest możliwe prawidłowe oszacowanie metra kwadratowego gruntu przy uwzględnieniu transakcji nieruchomościami zabudowanymi. Sąd zauważa, że biegła przyjęła do porównania transakcje sprzedaży nieruchomości o przeznaczeniu na cele produkcyjno-składowe, podobnych do nieruchomości Spółki pod względem prawnym, cech fizycznych i lokalizacji. Zarzut w tym zakresie nie znajduje zatem uzasadnienia.

Co do drugiej kwestionowanej przez Spółkę kwestii, należy zgodzić się z biegłą, że zmniejszenie wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n. nie powinno być utożsamiane z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych wynikających ze wskazań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 8 lutego 2000 r. sygn. akt I SA 356/99. NSA stwierdził, że przy ustaleniu wysokości odszkodowania, o którym mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami wlicza się również zmniejszoną wartość nieruchomości, jeżeli wynikała ona z przeprowadzonych przewodów elektrycznych. Zmniejszenie tej wartości musi nastąpić w wyniku zrealizowanej inwestycji, a nie ograniczeń wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego, który niezależnie od tego, kiedy zostanie zrealizowany, może ograniczać możliwość korzystania z danej nieruchomości, a co za tym idzie zmniejsza jej wartość.

Biegła przeanalizowała czynniki, które zgodnie z § 43 ust. 3 rozporządzenia należy uwzględniać przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości. Zmiana warunków korzystania z nieruchomości i zmiana przydatności użytkowej nieruchomości uwarunkowane są zapisami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tereny zabudowy przemysłowej). W zakresie czynnika w postaci trwałego ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości biegła stwierdziła, że lokalizacja linii elektroenergetycznej wpływa na sposób korzystania z gruntu w strefie oddziaływania linii. Oceniając natomiast skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, biegła wskazała, że są niemożliwe do ustalenia na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości obciążonych urządzeniami przesyłowymi.

Jako niezasadny Sąd uznał zatem zarzut poczynienia istotnych w sprawie ustaleń na podstawie hipotetycznego i spekulacyjnego operatu szacunkowego sporządzonego przez E. E., jak też błędnej wykładnia § 43 ust. 3 przywołanego rozporządzenia.

Wspomniana już wyżej reguła, że organ i Sąd nie mogą ingerować w merytoryczną część operatu powoduje, że w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego może być dokonana wyłącznie przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. Nie można wszak przyjmować, że obowiązek zwrócenia się do organizacji zawodowej rzeczoznawców z wnioskiem o dokonanie oceny operatu każdorazowo ma obciążać organ. W sytuacji, gdy strona kwestionuje operat, a organ nie ma wątpliwości, co do prawidłowości jego sporządzenia, to rzeczą strony postępowania jest uruchomienie tej ścieżki oceny operatu sporządzonego w danej sprawie. Powyższe nabiera istotnego znaczenia zwłaszcza gdy strona kwestionuje operat i nie przedkłada żadnej konkurencyjnej wyceny.

W rozpatrywanym przypadku Spółka nie przedłożyła konkurencyjnego operatu, jak też nie wystąpiła do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o zweryfikowanie operatu sporządzonego w niniejszym przypadku. Dlatego też nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia szeregu wymienionych w skardze przepisów postępowania, poprzez pominięcie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego rzeczoznawcy majątkowego celem ustalenia rzeczywistej wartości szkód poniesionych przez Spółkę oraz zmniejszenia wartości jej nieruchomości, spowodowanych budową linii 400 kV.

Pozbawiony podstaw okazał się zarzut dotyczący pominięcia wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki oraz Inspekcji Pracy na okoliczność ustalenia zakresu oddziaływania pobudowanej linii 400 kV na nieruchomość Spółki.

Przede wszystkim trafnie organ wywodzi, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań inwestycji stwierdzono, że w żadnym miejscu pole elektromagnetyczne nie przekroczy wartości norm dopuszczonych dla ludzi. W tym zakresie powołano się na treść wyroku tut. Sądu kontrolującego zgodność z prawem decyzji ograniczającej Spółce sposób korzystania z nieruchomości. Powoływanie nowych dowodów w tym zakresie dotyczyć zatem miało okoliczności dostatecznie wyjaśnionych. Dodatkowo niepotrzebnie wydłużyłoby postępowanie. Ponadto Sąd zauważa, że niniejsza sprawa dotyczy ustalenia odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a nie środowiskowych uwarunkowań inwestycji energetycznych. Wysokość odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powinna obejmować dwa elementy: wartość poniesionych szkód (pieniężne wyrównanie zniszczeń) oraz zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek trwałego usytuowania na niej urządzeń przesyłowych. Treść art. 128 ust. 4 u.g.n. wyraża konstytucyjną zasadę "słusznego" odszkodowania za wywłaszczenie, wynikającą z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Słuszne odszkodowanie jest obok celu publicznego, drugą podstawową przesłanką dopuszczalności wywłaszczenia. Odszkodowanie słuszne to odszkodowanie ekwiwalentne do wartości wywłaszczonej nieruchomości, co w odniesieniu do odszkodowań za wywłaszczenie polegające na ograniczeniu uprawnień właścicielskich do gruntu usytuowaniem na nim urządzeń przesyłowych, oznacza odszkodowanie za szkody na gruncie wyrządzone wybudowaniem urządzeń, jak i równowartość ubytku wartości nieruchomości wskutek konieczności znoszenia trwałej obecności urządzeń na gruncie.

Z powyższego nie wynika, aby zakres oddziaływania inwestycji energetycznych na środowisko był elementem odszkodowania ustalonego w tej sprawie.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 130 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 15 k.p.a. Organ pierwszej instancji, uwzględniając treść art. 130 ust. 1 u.g.n. prawidłowo ustalił wysokość odszkodowania według stanu i przeznaczenia nieruchomości na dzień 8 maja 2014 r., tj. dzień wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Wskazanie przez organ odwoławczy we wstępnej części uzasadnienia, że wysokość odszkodowania ustalono w tej sprawie według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu ograniczenia praw do niej, tj. 8 października 2014 r. należy uznać jako oczywistą omyłkę pisarską, co potwierdza dalsza część motywów rozstrzygnięcia tego organu.

Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.