Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2029991

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 12 kwietnia 2016 r.
II SA/Bk 791/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko.

Sędziowie: WSA Marek Leszczyński, NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ś. i R. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) października 2015 r. Nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej postanawia na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie sądowe w sprawie.,

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia R. i M. Ś. opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr (...) położonej przy ul. L. w B., spowodowanego budową kanalizacji sanitarnej.

W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że na dzień stworzenia warunków do podłączenia do kanalizacji sanitarnej przedmiotowa działka stanowiła współwłasność R. i M. Ś. w udziale 1/1 nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Uwzględniając przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ stwierdził, że warunki do podłączenia do kanalizacji sanitarnej zostały stworzone z dniem 6 czerwca 2013 r., zgodnie ze złożonym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego zaświadczeniem o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego.

Prezydent Miasta B. ustalił wysokość opłaty adiacenckiej na kwotę 1 979,00 zł, stosownie do § 12 ust. 1 uchwały Rady Miasta Białystok Nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r. stanowiącego, że właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej poprzez wnoszenie na rzecz Gminy opłat adiacenckich wynoszących 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Mając na uwadze, że wartość nieruchomości po wybudowaniu urządzenia wynosiła 171 891,00 zł, zaś przed wybudowaniem urządzenia - 167 933,00 zł, stawka opłaty adiacenckiej wyniosła 1 979,00 zł ([171 891,00 zł - 167 933,00 zł) x 1/1 x 50% = 1 979,00 zł).

Od powyższej decyzji R. i M. Ś. wnieśli odwołanie domagając się umorzenia postępowania z uwagi na fakt, że zbyli swoją nieruchomość i na dzień ustalenia opłaty nie byli jej właścicielami. Nadto skarżący, powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 maja 2015 r. w sprawie II SA/Bk 14/15 zarzucili, że wydając decyzje organ I instancji naruszył art. 145 ust. 2 w zw. z art. 146 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami błędnie przyjmując, że zostały spełnione przesłanki uprawniające do ustalenia opłaty adiacenckiej w sytuacji, gdy powołany jako podstawa prawna do określenia stawki tej opłaty § 12 uchwały Rady Miasta Białystok Nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r. wydany został sprzecznie z prawem, w szczególności rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", a także przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w całości bądź stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. skargi kasacyjnej na powołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że opłatę adiacencką można ustalić każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała właściwej rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie natomiast z § 12 ust. 1 uchwały Rady Miasta Białystok Nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r. właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej poprzez wnoszenie na rzecz Gminy opłat adiacenckich wynoszących 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Organ ocenił opinię rzeczoznawcy i potwierdził prawidłowość wyliczenia należnej opłaty adiacenckiej.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli małżonkowie R. i M. Ś. zarzucając m.in. naruszenie

- art. 145 ust. 2 w zw. z art. 146 ust. 2 zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że zostały spełnione wymagania ustawowe do ustalenia opłaty adiacenckiej w sytuacji, gdy w dacie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącej do infrastruktury nie funkcjonował w obrocie prawnym przepis § 12 uchwały rady Miasta Białystok Nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r., bowiem został wydany sprzecznie z prawem, tj. Zasadami techniki prawodawczej, oraz z przekroczeniem upoważnień zawartych w art. 18 ust. 2 pkt 9a ustawy o samorządzie gminnym i art. 34 ust. 6, art. 43 ust. 6, art. 73 ust. 3, art. 68 ust. 1 i 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powoływali się na taką ocenę WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 14/15.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie niniejszej podlega zawieszeniu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a.

Zgodnie ze wskazanym przepisem sąd może zawiesić z urzędu postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W literaturze dotyczącej tego zagadnienia przyjęto stanowisko, że regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jednakże zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", Zakamycze 2005, s. 301-303).

Zgodne z tym stanowiskiem pozostaje orzecznictwo sądów administracyjnych (vide postanowienia NSA w sprawach II FSK 24/14 z dnia 21 października 2014 r., II OSK 560/13 z dnia 10 września 2014 r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została do uznania sądu, co nie oznacza jednak dowolności działania sądu w tej mierze. Sąd władny jest zastosować powołany przepis, gdy rozstrzygnięcie w innej sprawie ma bezpośredni wpływ na ocenę czy badany zaskarżony w rozpoznawanej przez niego sprawie akt jest zgodny z prawem.

W sprawie niniejszej ocenie legalności poddana została decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej na której wymiar wpływ bezpośredni miała uchwała Rady Miasta Białegostoku z dnia 5 listopada 2012 r. nr XXXIV/377/12 ustalająca w § 12 wysokość stawki procentowej tej opłaty na 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością nieruchomości po ich wybudowaniu. Już w postępowaniu odwoławczym skarżący powoływali się (wnosząc o zawieszenie postępowania) na wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 14/15, w którym (w identycznym stanie faktycznym) sąd odmówił zastosowania § 12 uchwały jako sprzecznego - w ocenie sądu - z "Zasadami techniki prawodawczej" i przepisami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką jako wydanej bez podstawy prawnej.

Składowi orzekającemu w sprawie niniejszej wiadomym z urzędu jest, iż identyczna ocena prawna uchwały Rady Miasta Białegostoku z dnia 5 listopada 2012 r., z identycznym skutkiem dla oceny decyzji w przedmiocie opłaty adiacenckiej, została także dokonana w kilku innych sprawach (np. II SA/Bk 495/15, II SA/Bk 496/15) oraz, że od wyroków wydanych w tych sprawach wniesione zostały przez SKO w B. skargi kasacyjne. Zostały one zarejestrowane pod sygnaturami I OSK 162/16 oraz I OSK 2200/15. Termin rozpoznania sprawy I OSK 2200/15 zaplanowano na IV kwartał 2016 r. Jednocześnie również z urzędu wiadomym jest sądowi, że wydanych na podstawie spornego § 12 uchwały z dnia 5 listopada 2012 r. decyzji ustalających wysokość opłaty adicenckiej było o wiele więcej, w tym część ich podlegała lub będzie podlegała w przyszłości ocenie tutejszego sądu, bowiem do chwili obecnej sporna regulacja prawa miejscowego nie została zmieniona.

Dlatego skład orzekający, podzielając stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie II FZ 955/14 (dostępne w CBOSA) uznał, że wynik postępowania wszczętego skargami kasacyjnymi będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ewentualna ocena co do prawidłowości i legalności fragmentu regulacji aktu prawa miejscowego, przeprowadzona w sprawie ze skargi na decyzję opartą na przepisie tego aktu prawnego - będzie rzutować na ocenę dopuszczalności zastosowania regulacji tego aktu w kolejnych postępowaniach, w tym w postępowaniu w sprawie niniejszej.

Zatem względy ekonomii procesowej, spójności i jednolitości oraz stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania do czasu prawomocnej oceny wyroków tutejszego sądu podważających legalność regulacji § 12 uchwały Rady Miasta Białegostoku z dnia 5 listopada 2012 r. nr XXXIV/377/12, tym samym prawomocnej oceny aktu prawa miejscowego mającej wpływ na wynik badania zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia wymiaru opłaty adiacenckiej.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.