Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721854

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 12 września 2019 r.
II SA/Bk 510/19
Odmowa zezwolenia na umieszczanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska.

Sędziowie Asesor sądowy, WSA: Marcin Kojło (spr.), Marek Leszczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) czerwca 2019 r., nr (...) w przedmiocie braku zezwolenia na lokalizację przyłączy telekomunikacyjnych w pasie drogowym

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Zarządu Powiatu w Z. z dnia (...) kwietnia 2019 r., nr (...);

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej - P. Sp. z o.o. w B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Powiatu Z. z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...), w której nie zezwolono P. sp. z o.o. w B. (dalej również jako skarżąca, Spółka) - na lokalizację przyłączy telekomunikacyjnych na podbudowie słupowej w pasie drogowym drogi powiatowej nr (...) B (działki nr (...)) w miejscowości O.

Z akt sprawy wynika, że w dniu (...) lutego 2019 r. Spółka wystąpiła do Zarządu Powiatu Z. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację ww. przyłączy telekomunikacyjnych celem budowy sieci szerokopasmowego dostępu do Internetu nowej generacji.

Zarząd Powiatu Z., po ponownym rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r. odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. W podstawie prawnej organ wskazał art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm. - dalej w skrócie: "u.d.p.") i powołał się na przesłankę zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło treść przepisów art. 39 ust. 1, art. 39 ust. 1a, art. ust. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. i stwierdziło, że art. 39 ust. 1 ustawy wprowadza generalną zasadę ochrony pasa drogowego i zakaz jego wykorzystywania na "cele niedrogowe", rozróżniając dwa odrębne od siebie działania w pasie drogowym, które są zabronione: lokalizacja i umieszczenie. Generalny zakaz dotyczący lokalizacji elementów obcych w pasie drogowym może zostać uchylony w konkretnym przypadku przez zarządcę drogi w formie decyzji wydawanej na podstawie art. 39 ust. 3 zd. 1 u.d.p. na zasadzie uznania administracyjnego (którego nieprzekraczalną granicę stanowią: zasada ochrony pasa drogowego oraz zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego). Wydanie decyzji lokalizacyjnej nie przesądza automatycznie o tym, że inwestor otrzyma pozytywną decyzję zezwalającą na umieszczenie urządzeń i obiektów w pasie drogowym. Jeżeli jednak zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym zostało wydane dla infrastruktury telekomunikacyjnej oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, to odmowa wydania zezwolenia na ich umieszczenie w pasie drogowym może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Przepis art. 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p. wyraźnie wskazuje, że zarządca drogi powinien traktować w sposób szczególny wskazane wyżej urządzenia infrastruktury sieciowej dopiero na etapie wydawania decyzji zezwalającej na ich umieszczenie w pasie drogowym. Artykuł 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p. jest konsekwencją wprowadzenia w art. 39 ust. 1a u.d.p. zasady priorytetowego traktowania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury sieciowej, ale dopiero na etapie wydawania decyzji zezwalającej na umieszczenie tych urządzeń w pasie drogowym. W ocenie Kolegium zestawienie powołanych regulacji prawnych u.d.p. prowadzi do wniosku, że szczególne zasady traktowania urządzeń infrastruktury sieciowej dotyczą dopiero postępowania w sprawie wydania zezwolenia na ich umieszczenie w pasie drogowym a nie postępowania w sprawie określenia warunków ich lokalizacji.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana na zasadzie uznania administracyjnego. Zdaniem Kolegium uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone poprawnie i wyczerpująco. Organ I instancji w swojej decyzji podał jako podstawę do wydania odmowy uwzględnienia wniosku jedną z przyczyn wymienionych w art. 39 ust. 3 u.d.p. Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podzielając stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że lokalizacja napowietrznej linii spowoduje, iż na tym odcinku drogi nastąpi zagęszczenie urządzeń w pasie drogowym tj. słupów oświetleniowych stanowiących urządzenia związane z gospodarką drogową i słupów sieci internetowej niezwiązanych z gospodarką drogową, co wpłynie niekorzystnie na właściwe użytkowanie drogi oraz może doprowadzić do pogorszenia się warunków bezpieczeństwa ruch drogowego szczególnie przy ruchu drogowym szerokich nowoczesnych maszyn rolniczych. Sieć telekomunikacyjna na podbudowie słupowej zlokalizowana w pasie drogowym ze względu na swoje wymiary spowoduje pogorszenie komfortu przemieszczania się pieszych. Chodnik wykorzystywany jest przez pieszych i nie należy ograniczać wykorzystania go przez zabudowę obiektami niezwiązanymi z potrzebami zarządzania drogami. Nie można dopuścić do sytuacji, aby w wąskim pasie drogowym usytuowany został "las" słupów, który ograniczy widoczność użytkownikom pasa drogowego.

Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że zarząd powiatu jako zarządca dróg powiatowych wyraża zgodę na lokalizację telekomunikacyjnej kanalizacji wraz z przyłączami w celu budowy sieci szerokopasmowego dostępu do Internetu nowej generacji, nie poprzez lokalizowanie linii napowietrznej ze słupami, ale za pomocą linii kablowej.

W związku z powyższym organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej: "k.p.a.").

W skardze złożonej do tut. Sądu pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżył decyzję Kolegium w części utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Powiatu w części nie zezwalającej na lokalizację przyłączy telekomunikacyjnych na podbudowie słupowej w pasie drogowym drogi powiatowej nr (...) (działki nr (...)) w miejscowości O.

Autor skargi zarzucił naruszenie:

1. art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na braku możliwości ustosunkowania się przez skarżącą do ww. zebranych dowodów;

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym:

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w pomięciu w ocenie materiału dowodowego dokładnego przebiegu projektowanej sieci i braku uwzględnienia w tej ocenie faktu, iż projektowana infrastruktura będzie przebiegać przy ogrodzeniu posesji położonych na działkach objętych wnioskiem Skarżącej, a zatem nie będzie miała wpływu na widoczność osób znajdujących się na chodniku i jezdni - co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż planowana infrastruktura telekomunikacyjna będzie oddziaływać na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

4. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na zawarciu zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżanej decyzji, w szczególności, w zakresie rozumienia przez organ II instancji zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz nieokreślenia jakie konkretnie elementy planowanej infrastruktury mogą mieć wpływ na ww. zasadę;

5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji, podczas, gdyby organ II instancji właściwie ocenił przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz gdyby właściwie interpretował prawo materialne, to powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;

6. art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia "zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego" i uznanie, iż potencjalne zmniejszenie komfortu pieszych podczas poruszania się po chodniku oraz potencjalny ruch maszyn rolniczych może stanowić przesłankę do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym, które miało wpływ na wynik sprawy w ten sposób, iż organ II instancji nieprawidłowo ocenił zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Zarządu Powiatu w części nie zezwalającej na lokalizację przyłączy telekomunikacyjnych na podbudowie słupowej w pasie drogowym drogi powiatowej oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji uchylającej decyzję Zarządu Powiatu w części nie zezwalającej na lokalizację przyłączy oraz wyrażenie zgody na lokalizację infrastruktury na podbudowie słupowej objętej wnioskiem skarżącej w terminie zakreślonym przez Sąd. Autor skargi sformułował ponadto alternatywny wniosek o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga znajduje usprawiedliwione podstawy, albowiem naruszono przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W art. 39 ust. 1a u.d.p. przewidziano, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Z kolei stosownie do treści art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg.

Analizując powyższe regulacje nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 39 ust. 3 zdanie 2 u.d.p. właściwy zarządca drogi może odmówić zezwolenia na umieszczanie (lokalizację) w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 39 ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zasadą jest zatem obowiązek organu wyrażenia takiej zgody, o ile nie zachodzą okoliczności wymienione enumeratywnie w ustawie. Zatem wskazany przepis konkretyzuje powody odmowy, a więc odmawiając wydania zezwolenia nie można powołać się ogólnie na bezpieczeństwo, ale trzeba konkretnie wskazać na czym będzie polegało zagrożenie w ruchu drogowym (vide wyroki NSA z dnia 6 października 2015 r. sygn. II GSK 1945/14 i z dnia 21 maja 2019 r. sygn. II GSK 1906/17 oraz wyrok WSA

w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. II SA/Bd 913/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Konstrukcja art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. wskazuje niewątpliwie, że decyzje administracyjne wydawane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. W ramach uznania administracyjnego organ może zatem, ale nie musi wydać decyzji zgodnej z wnioskiem dotyczącym umieszczenia w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej.

Uznaniowy charakter tego typu decyzji nie oznacza jednak, że wyboru rozstrzygnięcia (zezwalam na umieszczenie/nie zezwalam) organ może dokonać w sposób całkowicie dowolny. Rozstrzygnięcie tego typu wniosku musi zostać poprzedzone dogłębnym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności tych podnoszonych przez stronę, a w uzasadnieniu decyzji powinny być przedstawione motywy rozstrzygnięcia podjętego w ramach uznania administracyjnego. Skąd inąd Kolegium słusznie zauważyło, że przesłanki udzielenia bądź odmowy udzielenia zgody powinny być zweryfikowane w ramach realizacji zasady prawdy obiektywnej.

Rolą sądu administracyjnego, kontrolującego zgodność z prawem wydanej decyzji, jest natomiast sprawdzenie prawidłowości wnioskowania organu stwierdzającego, że w danej sytuacji faktycznej nie było możliwe uwzględnienie wniosku zezwalającego na umieszczenie w pasie drogowym, tak jak w rozpoznawanym przypadku - przyłączy telekomunikacyjnych. Wywody organu w tym zakresie muszą być wewnętrznie spójne, a także zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz powinny być weryfikowalne.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie sprostała tym wymaganiom.

W kontrolowanym przypadku przekroczone zostały granice uznania administracyjnego. Przede wszystkim Sąd uznaje, że powołanie się na przesłankę zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest zbyt ogólne i oparte na domniemaniach. Organy obu instancji jedynie hipotetycznie stwierdziły, że lokalizacja napowietrznej linii spowoduje, iż na odcinku drogi objętym wnioskiem nastąpi zagęszczenie urządzeń w pasie drogowym tj. słupów oświetleniowych stanowiących urządzenia związane z gospodarką drogową i słupów sieci internetowej niezwiązanych z gospodarką drogową, które wpłynie niekorzystnie na właściwe użytkowanie drogi oraz może doprowadzić do pogorszenia się warunków bezpieczeństwa ruch drogowego szczególnie przy ruchu drogowym szerokich nowoczesnych maszyn rolniczych, jak też, że ze względu na swoje wymiary sieć telekomunikacyjna na podbudowie słupowej zlokalizowana w pasie drogowym spowoduje pogorszenie komfortu przemieszczania się pieszych.

W gruncie rzeczy nie wiadomo na jakiej podstawie organy przyjęły taką tezę i jakie dowody uzasadniają takie przypuszczenie. Słusznie zarzuca strona skarżąca, że pominięto szereg okoliczności, na które zwrócono uwagę w odwołaniu od decyzji zarządu powiatu. Przykładowo Kolegium nie odniosło się w ogóle do twierdzeń Spółki, że projektowana infrastruktura będzie przebiegać przy ogrodzeniu posesji położonych na działkach objętych wnioskiem, a w związku z tym do argumentów dotyczących braku wpływu inwestycji na ograniczenie widoczności osób znajdujących się na chodniku, czy też jezdni.

Wyrażając kategoryczne twierdzenie, że lokalizacja linii napowietrznej spowodowałaby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego organy właściwie nie przeprowadziły czynności dowodowych, które mogłyby potwierdzić taką tezę. Sam fakt umieszczenia infrastruktury przyłączy telekomunikacyjnych na podbudowie słupowej obok już istniejącej w pasie drogowym infrastruktury oświetleniowej i zagęszczenie tego typu urządzeń w pasie drogowym - nie może samo przez siebie świadczyć o takim zagrożeniu. Przecież istotne jest np. rozmieszczenie planowanej infrastruktury względem już istniejącej i zbadanie m.in. pod tym kątem, jak planowana lokalizacja może wpłynąć na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w tym w szczególności jak wskazują organy w kontekście ruchu szerokich nowoczesnych maszyn rolniczych, czy też bezpieczeństwa pieszych

(w decyzjach odwołano się do pogorszenia komfortu przemieszczania się pieszych). Z decyzji nie sposób wywnioskować skąd organ czerpie prezentowane wnioski.

Uchybień tych nie zauważył organ odwoławczy, który bezpodstawnie zaakceptował sposób rozstrzygnięcia zarządu powiatu. Decyzja Kolegium nie sprostała wymogom jakie stawia art. 107 § 3 k.p.a. W zasadzie w zaskarżonej decyzji zrelacjonowano jedynie przebieg postępowania, przytoczono przepisy materialnoprawne znajdujące zastosowanie w sprawie i przedstawiono ich interpretację oraz przedstawiono zasady orzekania przez organy w ramach uznania administracyjnego, aby przechodząc do meritum, bezkrytycznie potwierdzić stanowisko organu I instancji, że w sprawie wystąpiła przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Kolegium w tym zakresie po prostu powtórzyło poglądy przedstawione przez zarząd powiatu. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do zarzutów odwołania, w których Spółka sygnalizowała, że z dołączonych do wniosku map wynika, że inwestycja ma przebiegać poza jezdnią i ciągami pieszymi przy granicy pasa drogowego w terenie zabudowy, a słupy telekomunikacyjne zostały zaprojektowane w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu ograniczały pole widzenia kierowców oraz pieszych. Kolegium nie odniosło się też do stawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Organy powinny pamiętać, że w świetle art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., odmowa wydania zezwolenia nie może ograniczać się do ogólnego powołania się na bezpieczeństwo, ale trzeba konkretnie wskazać na czym będzie polegało zagrożenie w ruchu drogowym, związane z takim a nie innym umieszczeniem w pasie drogowym planowanych urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej. Analiza akt sprawy wskazuje zdaniem Sądu, że granice uznania zostały przekroczone, a decyzje organów są oparte na dowolnie dobranych przesłankach. Nie sposób zweryfikować, że rozstrzygnięcie o braku zezwolenia na lokalizację przedmiotowych przyłączy oparte zostało na istnieniu realnej przesłanki zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Planowany przebieg linii napowietrznej nie został przykładowo skonfrontowany ze stanem faktycznie i aktualnie występującym na przedmiotowym odcinku drogi. Organy nie analizowały dołączonych do wniosku map dla celów projektowych i nie przedstawiły dlaczego zaproponowana lokalizacja i umieszczenie w pasie drogowym przedmiotowych urządzeń i infrastruktury, chociaż jak utrzymuje strona zaprojektowana została w zgodzie z wymogami określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, to może prowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe nie wynika z uzasadnień wydanych w tej sprawie decyzji, a rolą strony i Sądu nie jest domyślanie się powodów podjęcia takiego a nie innego rozstrzygnięcia.

Brak dostatecznego i przekonywującego nawiązania do okoliczności faktycznych sprawy, uzasadniających przypuszczenia o możliwości spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym stanowił powód uwzględnienia skargi. Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.

Naruszenie przepisów postępowania było wystarczające do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych w obu instancjach.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy oraz przy zastosowaniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.