II SA/Bk 314/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2630325

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2019 r. II SA/Bk 314/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Leszczyński.

Sędziowie Asesor: sądowy, WSA Elżbieta Lemańska (spr.), NSA Elżbieta Trykoszko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi B. J. Ś. i T. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia we wznowionym postępowaniu, że ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem prawa

1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...);

2. umarza postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. z dnia (...) lipca 2016 r. znak (...);

3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących B. J. Ś. i T. Ś. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2018 r. znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że jego własna decyzja z dnia (...) sierpnia 2016 r. znak (...) w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza N. z dnia (...) października 2015 r. znak (...), zreformowanej w części przez SKO w Ł. decyzją z dnia (...) grudnia 2015 r. znak (...), została wydana z naruszeniem prawa oraz stwierdziło, że nie uchyla tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W podstawie prawnej decyzji z dnia (...) marca 2018 r. Kolegium wskazało przepis art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że:

- decyzją z dnia (...) października 2015 r. (zwaną dalej decyzją macierzystą lub decyzją pierwotną) Burmistrz N., po rozpoznaniu wniosku z dnia (...) lipca 2015 r. P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. i po wydaniu postanowienia z dnia (...) września 2015 r. znak (...) stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr (...) wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą techniczną na odcinku Ł.-N. z obejściem m. K. Decyzją z dnia (...) grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Burmistrza z dnia (...) października 2015 r. w zakresie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie II SA/Bk 96/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B. Ś. i T. Ś. na decyzję SKO w Ł. z dnia (...) grudnia 2015 r.;

- wnioskiem z dnia (...) lipca 2016 r. znak (...) P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. wystąpił do SKO w Ł. o zmianę decyzji z dnia (...) grudnia 2015 r. na podstawie art. 155 k.p.a. W trakcie tego postępowania zmieniającego, Kolegium postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2016 r. orzekło o nienakładaniu na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej nr (...), a decyzją z dnia (...) sierpnia 2016 r. (zwaną dalej decyzją zmieniającą) Kolegium orzekło o zmianie własnej decyzji z dnia (...) grudnia 2015 r. Rozstrzygnięcie Kolegium z dnia (...) sierpnia 2016 r. nie stało się przedmiotem kontroli sądowej;

- w listopadzie 2016 r. B. i T. Ś. wystąpili z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zmieniającego zakończonego decyzją Kolegium z dnia (...) sierpnia 2016 r. Postanowieniem z dnia (...) lipca 2017 r. SKO w Ł. wznowiło postępowanie, które zakończyło zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją z dnia (...) marca 2018 r. W ocenie Kolegium, w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia, bowiem doszło do wadliwego powiadomienia stron o toczącym się postępowaniu zmieniającym decyzję Burmistrza N. z dnia (...) października 2015 r., a zatem Państwo Ś. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Jednakże, zdaniem Kolegium, zmiana decyzji środowiskowej orzeczona decyzją zmieniającą nie dotyczyła praw i obowiązków wnioskodawców wznowienia, a miała na celu jedynie aktualizację kilometrażu drogi w związku z wydłużeniem odcinka drogi wojewódzkiej nr (...) na skutek zaprojektowania obwodnicy K. Organ wskazał także, że wniosek inwestora o zmianę decyzji środowiskowej został złożony w dniu (...) lipca 2016 r., po rozpoznaniu przez WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie II SA/Bk 96/16 skargi Państwa Ś. od decyzji środowiskowej odwoławczej, tj. decyzji SKO z dnia (...) grudnia 2015 r. W takiej sytuacji, zdaniem Kolegium, było ono uprawnione do wydania decyzji zmieniającej. Mimo niezapewnienia udziału Państwa Ś. w postępowaniu tą decyzją zakończonym, co skutkowało jego wznowieniem, wydanie decyzji zmieniającej pozostawało, zdaniem Kolegium, bez wpływu na wynik sprawy o zmianę decyzji macierzystej, dlatego orzeczono na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO w Ł. z dnia (...) marca 2018 r. nie został złożony. B. Ś. i T. Ś. wywiedli skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję. Zarzucili jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa przez oczywiście błędną wykładnię i sprzeczność decyzji z dwiema uchwałami NSA: z dnia 5 czerwca 2017 r. o sygnaturze II GPS 1/17 oraz z dnia 27 czerwca 2000 r. o sygnaturze FPS 12/99. W zakresie naruszeń przepisów prawa zarzucili:

1. naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz nieprzeprowadzenie postępowania co do istoty, nieuchylenie decyzji zmieniającej mimo jej wydania z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy w stosunku do decyzji macierzystej toczyło się nie zakończone prawomocnie postępowanie sądowe II SA/Bk 96/16. Fakt ten skutkował brakiem możliwości orzekania przez Kolegium w trybie nadzwyczajnym (o zmianie decyzji macierzystej). Skarżący wskazali, że Kolegium błędnie wywiodło w zaskarżonej decyzji, jakoby decyzja zmieniająca nie miała wpływu na ich prawa i obowiązki, podczas gdy doprowadziła do zmiany przebiegu obwodnicy K. również w zakresie działki nr (...), której są właścicielami;

2. naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. w związku z art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa środowiskowa) poprzez nieuwzględnienie, że zmiana decyzji macierzystej została dokonana z przekroczeniem granic stanu faktycznego "sprawy pierwotnej" poprzez zmianę przebiegu obwodnicy w stosunku do jej przebiegu pierwotnego;

3. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i dowolne zebranie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem o braku wpływu decyzji zmieniającej na sytuację prawną skarżących, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej.

Skarżący, jak wskazali z ostrożności procesowej, sformułowali również zarzuty:

1. naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 63 ust. 1 oraz art. 84 ustawy środowiskowej poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy taka potrzeba istnieje na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

2. naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ustawy środowiskowej poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy potrzebę taką należy oceniać w kontekście przewidywanego obiektywnego oddziaływania przedsięwzięcia a nie w kontekście zakresu rozbudowania i złożoności karty informacyjnej przedsięwzięcia;

3. naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na braku analizy kumulacji oddziaływań i uznanie, że obowiązek oceny oddziaływania dotyczy tylko przedsięwzięć istniejących a nie przedsięwzięć dopiero realizowanych (wskazali na równoległe prowadzenie kilku przedsięwzięć oddziałujących na środowisko, w tym budowę trasy V. B.).

Wnieśli o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji zmieniającej oraz postanowień je poprzedzających, jak też o umorzenie postępowania zakończonego decyzją zmieniającą. Sformułowali wnioski dowodowe.

W uzasadnieniu skargi wywiedli, że niedopuszczalne było prowadzenie przez SKO w Ł. postępowania zmieniającego decyzję macierzystą w sytuacji, gdy toczyło się jeszcze nie zakończone prawomocnie postępowanie sądowe dotyczące decyzji macierzystej. Zdaniem skarżących, postępowanie zmieniające podlegało w takiej sytuacji zawieszeniu. W ich ocenie, decyzja zmieniająca wpłynęła na zmianę przebiegu obwodnicy K. w ten sposób, że projektowany pas drogowy oraz projektowane rondo umiejscowiono bliżej należących do nich zabudowań, w tym domu i stajni. Spowodowało to powstanie na ich działce nieużytku o powierzchni ponad 34 arów, którego przy pierwotnym przebiegu drogi nie było. Pierwotny przebieg trasy uwzględniający wyprostowanie rowu na długości 140 m wykluczał powstanie "martwej strefy". Także nie uwzględniono, w ocenie skarżących, okoliczności wycofania przez inwestora pierwszego wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, które to wycofanie spowodowało umorzenie postępowania, w którym nałożony był obowiązek przeprowadzenia oceny środowiskowej. Podtrzymali stanowisko, zgodnie z którym realizacja inwestycji powinna zostać poprzedzona gruntowną oceną środowiskową, zaś skala i oddziaływanie inwestycji znajdują potwierdzenie w fakcie rozbudowanej karty środowiskowej, której treść zbliżona jest do treści raportu, którego nie sporządzono. Wnieśli o zastosowanie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzeczenie o uchyleniu orzeczeń wydanych również w postępowaniu zmieniającym, które pozostaje, w ocenie skarżących, w granicach sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 20 września 2018 r. sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej złożonej przez skarżących Ś. od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie II SA/Bk 96/16, a zarejestrowanej w NSA pod sygnaturą II OSK 2710/16 i w której to sprawie przed NSA termin rozprawy wyznaczono na dzień 14 listopada 2018 r. Sąd stwierdził zależność między wynikiem kontroli w sprawie niniejszej a wynikiem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji macierzystej.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie II OZ 1289/18, po rozpoznaniu zażalenia skarżących Ś., NSA uchylił zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji zawieszające postępowanie, jednakże nie z powodu braku podstawy do zawieszenia w dacie jego wydawania, ale z powodu odpadnięcia podstawy zawieszenia postępowania w dacie orzekania o zażaleniu przez NSA. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie II OSK 2710/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił bowiem wyrok sądu pierwszej instancji w sprawie II SA/Bk 96/16, decyzję SKO w Ł. z dnia (...) grudnia 2015 r., decyzję Burmistrza N. z dnia (...) października 2015 r. oraz postanowienie Burmistrza N. z dnia (...) września 2015 r.

Podczas ponownej rozprawy w dniu 19 lutego 2019 r. sąd dopuścił dowód z wydruku wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie II OSK 2710/16.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Po wydaniu zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji z dnia (...) marca 2018 r. wyeliminowano z obrotu prawnego przedmiot decyzji zmieniającej z dnia (...) sierpnia 2016 r., tj. decyzję macierzystą (decyzja Burmistrza N. z dnia (...) października 2015 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Kolegium z dnia (...) grudnia 2015 r.). Ma to wpływ na ocenę dopuszczalności funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej oraz decyzji zmieniającej, jak i na istnienie przedmiotu postępowania zmieniającego.

Kluczowy dla rozpoznania sprawy niniejszej jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2710/16, którym wyeliminowano z obrotu prawnego nie tylko wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 96/16, ale i wszystkie kluczowe rozstrzygnięcia wydane w postępowaniu środowiskowym zainicjowanym wnioskiem inwestora z dnia (...) lipca 2015 r. Zdaniem NSA w sprawie II OSK 2710/16, sąd pierwszej instancji dokonał w sprawie II SA/Bk 96/16 nieprawidłowej kontroli stanu faktycznego, bowiem ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie świadczą o znacznej skali przedsięwzięcia, karta informacyjna przedsięwzięcia nie jest dokumentem mogącym zastąpić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś organy w sposób należyty powinny były uwzględnić zasadę przezorności i możliwość kumulowania oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i już zrealizowanych, co nie nastąpiło. W efekcie tego wyroku NSA, nastąpiła eliminacja z obrotu prawnego decyzji macierzystej i utrzymującej ją w mocy, co do której później SKO w Ł. procedowało na skutek wniosku inwestora, tj. P. Zarządu Dróg w B. z dnia (...) lipca 2016 r. wydając decyzję zmieniającą z dnia (...) sierpnia 2016 r. W stosunku do tej ostatniej orzeczono w sprawie niniejszej decyzją zaskarżoną (wydaną w postępowaniu wznowionym). W efekcie, w chwili obecnej w obrocie prawnym nie funkcjonuje przedmiot postępowania zmieniającego zakończonego decyzją z dnia (...) sierpnia 2016 r. i w konsekwencji przedmiot postępowania wznowionego zakończonego decyzją SKO w Ł. z dnia (...) marca 2018 r. Tę zależność potwierdził NSA w uzasadnieniu postanowienia w sprawie II OZ 1289/18. Wskazał w sposób następujący: "wynik rozpoznania skargi kasacyjnej w sprawie II OSK 2710/16 ma wpływ na wynik sprawy niniejszej. Zależność ujawnia się w tym, że w przypadku uchylenia przez NSA wyroku w sprawie II SA/Bk 96/16, ewentualnie także zaskarżonej w tamtej sprawie decyzji - bezpodstawna byłaby pozytywna ocena możliwości procedowania przez SKO w zakresie wydania decyzji zmieniającej (co do której toczyło się wznowienie) i decyzji kończącej postępowanie wznowione, bowiem nie istniałby przedmiot postępowania w sprawie zmiany decyzji macierzystej oraz w konsekwencji przedmiot postępowania wznowionego. Wówczas WSA w sprawie niniejszej, w zależności od oceny prawnej sformułowanej przez NSA, byłby zobowiązany rozważyć dopuszczalność i legalność funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji zmieniającej i decyzji kończącej postępowanie wznowione. Jeśliby natomiast NSA podzielił ocenę prawną zaprezentowaną w sprawie II SA/Bk 96/16, kwestia wydania decyzji zmieniającej i kończącej wznowione postępowanie musiałaby być oceniona w kontekście wpływu naruszenia polegającego na wydaniu decyzji zmieniającej (w kontekście uchwały II GPS 1/17) na wynik sprawy o zmianę decyzji macierzystej".

Mając powyższe na uwadze uwzględnić również należy treść art. 170 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jak i treść art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis wskazany wywołuje ten skutek, że sąd w sprawie niniejszej jest związany prawomocnym uchyleniem przez NSA w sprawie II OSK 2710/16 orzeczeń wydanych w postępowaniu środowiskowym macierzystym (postanowienia Burmistrza z dnia (...) września 2015 r., decyzji Burmistrza tzw. macierzystej i utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z dnia (...) grudnia 2015 r.). A zatem bezsporny jest fakt "powrotu" postępowania środowiskowego zainicjowanego wnioskiem inwestora z dnia (...) lipca 2015 r. do jego wstępnej fazy, tj. konieczności rozpoznania tego wniosku na nowo (od początku).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., podstawę wznowienia postępowania stanowi wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone. W sprawie niniejszej decyzja zmieniająca ex post utraciła swój przedmiot, tj. decyzję macierzystą. Gdyby więc nie wszczęto postępowania wznowionego z wniosku skarżących dotyczącego decyzji zmieniającej, należałoby wznowić postępowanie odnośnie tej decyzji na wyżej wskazanej podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i wyeliminować decyzję zmieniającą z obrotu prawnego. Jako że zatem uchylenie decyzji macierzystej na skutek wyroku NSA stanowi podstawę do wznowienia postępowania zmieniającego, to wystąpiła podstawa uwzględnienia skargi z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w stosunku do tej decyzji (zmieniającej). Skutkuje to również koniecznością uchylenia decyzji zaskarżonej z uwagi na to, że i w stosunku do niej wystąpiła podstawa z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. a w konsekwencji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Decyzja zaskarżona jest konsekwencją decyzji macierzystej pośrednio, a decyzji zmieniającej bezpośrednio. Innymi słowy, bez istnienia decyzji macierzystej nie doszłoby do wydania decyzji zmieniającej i nie doszłoby do wydania decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej.

Nie ulega również dla sądu wątpliwości, że z wyżej wskazanych powodów i w okolicznościach, które wystąpiły po wyroku NSA w sprawie II OSK 2710/16, za bezprzedmiotowy należy uznać fakt prowadzenia postępowania najpierw zmieniającego zainicjowanego wnioskiem inwestora z dnia (...) lipca 2016 r. a następnie postępowania wznowionego zakończonego decyzją zaskarżoną w sprawie niniejszej. Dlatego należy uwzględnić wniosek skargi dotyczący zastosowania art. 135 p.p.s.a. i orzeczenia odnośnie decyzji i postanowień wydanych w tych postępowaniach (zmieniającym i wznowionym) przez ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych powodów sąd w punkcie 1 wyroku orzekł o uchyleniu nie tylko decyzji zaskarżonej i zmieniającej, ale i postanowienia SKO w Ł. z dnia (...) lipca 2017 r. wznawiającego postępowanie na wniosek skarżących złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak też postanowienia SKO w Ł. z dnia (...) sierpnia 2016 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej w postępowaniu zmieniającym. Jak trafnie skarżący wskazali, w granicach sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a., w sytuacji zaskarżenia decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, pozostają również orzeczenia wydane w postępowaniu zwykłym.

Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 (uwzględnienia skargi), sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przepis ten nie przyznaje sądowi jedynie uprawnienia do umorzenia postępowania administracyjnego w wypadku stwierdzenia ku temu podstaw, ale nakłada na sąd obowiązek takiego orzeczenia. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, podstawy umorzenia w stosunku do postępowania zmieniającego w przedmiotowym postępowaniu sądowym zaistniały, a wynikają z bezprzedmiotowości postępowania zmieniającego wywołanej eliminacją decyzji macierzystej z obrotu prawnego, co odpowiada przesłankom zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. (brak przedmiotu procedowania w postępowaniu zmieniającym). W ten sposób na skutek wyroku NSA w sprawie II OSK 2710/16 oraz na skutek wyroku w sprawie niniejszej powstanie sytuacja, w której ponownie będzie się toczyć postępowanie środowiskowe odnośnie wniosku inwestora z dnia (...) lipca 2015 r. i w tym postępowaniu organy zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej NSA.

Wobec faktu umorzenia postępowania administracyjnego zmieniającego, brak było podstaw do orzekania przez sąd odnośnie wydanych w jego trakcie postanowień i opinii wpadkowych (opinii Inspekcji Sanitarnej z dnia (...) lipca 2016 r. oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) lipca 2016 r.). Umorzenie postępowania zmieniającego w punkcie 2 wyroku pozbawia te akty mocy prawnej.

Mając powyższe na uwadze na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 1 wyroku, zaś na podstawie art. 145 § 3 tej ustawy orzeczono jak w punkcie 2 wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono również o kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.