Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2682335

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 16 maja 2019 r.
II SA/Bk 175/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.).

Sędziowie Asesor sądowy, WSA: Marcin Kojło, Małgorzata Roleder.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi Ł. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności:

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) marca 2018 r. Komendant Miejski Policji w B. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. Ł. M. (powoływanemu dalej jako: "Skarżący"), któremu postawiono następujące zarzuty:

1) w dniu (...) stycznia 2018 r. w Ł., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 14:00-22:00, będąc do tego zobowiązanym, nie zrealizował zadań zleconych na odprawie do służby przez Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w Ł. st. asp. W. B. w zakresie pełnienia służby w formie patrolu pieszego w godz. 21:00-21:30 w rejonie P., dworców PKP i PKS w Ł., czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie zaniechania wykonania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.) w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

2) w dniu (...) stycznia 2018 r. w Ł., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 14:00-22:00, wykazał podczas rozliczania się ze służby czas 2 godzin pełnienia służby w patrolu pieszym, podczas gdy w rzeczywistości w tym dniu pełnił służbę w tej formie przez 15 minut, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie wprowadzenia w błąd przełożonego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych;

3) w dniu (...) lutego 2018 r. w Ł., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 06:00-14:00, będąc do tego zobowiązanym, nie uzyskał potwierdzenia zakończenia służby u dyżurnego jednostki w związku z nieobecnością osób, o których mowa w § 37 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie zaniechania wykonania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 38 ust. 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym;

4) w dniu (...) lutego 2018 r., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę na zajmowanym stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł., będąc do tego zobowiązanym "Grafikiem Rewiru Dzielnicowych i Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł. na miesiąc Luty 2018", nie stawił się w wyznaczonym miejscu i czasie do pełnienia służby, nie uprzedzając bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby z przyczyny z góry wiadomej lub innej, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne w zakresie zaniechania wykonania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013., poz. 644);

5) w dniu (...) lutego 2018 r., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę na zajmowanym stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł., poinformował Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w Ł. st. asp. W. B., za pośrednictwem wiadomości tekstowej SMS, iż zapomniał przedłożyć dla bezpośredniego przełożonego pisemnego zawiadomienia o przewidywanym miejscu pobytu i sposobie nawiązania z nim kontaktu podczas urlopu, a następnie w notatkach z dnia (...) lutego 2018 r. oraz (...) lutego 2018 r., sporządzonych na polecenie Naczelnika Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł. podkom. D. Ż., poinformował, iż przedmiotową informację pozostawił dla dyżurnego Komisariatu Policji w Ł. celem przekazania Komendantowi Komisariatu Policji w Ł., ml insp. Ł. G., jednakże bez wskazania dnia oraz dyżurnego przyjmującego od niego powyższe pisemne powiadomienie, gdyż w rzeczywistości takie zdarzenie nie miało miejsca, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie wprowadzenia w błąd przełożonego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji;

6) do dnia 8 lutego 2018 r. będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę na zajmowanym stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł., będąc do tego zobowiązanym, nie przedłożył dla bezpośredniego przełożonego przed rozpoczęciem urlopu wypoczynkowego pisemnego zawiadomienia o przewidywanym miejscu pobytu i sposobie nawiązania z nim kontaktu podczas urlopu, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie zaniechania wykonania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów;

7) do dnia (...) lutego 2018 r. będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę na zajmowanym stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł., będąc zobowiązanym przez Naczelnika Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł. podkom. D. Ż. pisemnym poleceniem wydanym w dniu (...) lutego 2018 r. do przedłożenia notatki służbowej, w której miał ustosunkować się do ujawnionych nieprawidłowości w związku z prowadzonymi czynnościami wyjaśniającymi (...), nie uczynił tego w zakreślonym terminie, pomimo iż w dniu (...) lutego 2018 r. podczas odprawy do służby w obecności st. sierż. K. S., obwiniony potwierdził, iż otrzymał polecenie ustosunkowania się do wyżej wymienionych kwestii, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie niewykonania polecenia przełożonego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy, Komendant Miejski Policji w B. w dniu (...) czerwca 2018 r. wydał orzeczenie nr (...), w którym uznał Skarżącego za winnego wszystkich zarzucanych mu czynów i w zakresie czynów opisanych w zarzutach nr 1-6 wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany, zaś w zakresie zarzutu numer 7 - odstąpił od ukarania policjanta.

Na skutek odwołania pełnomocnika Skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem nr (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r., uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie wskazując na naruszenie praw obwinionego do obrony oraz konieczność uzupełnienia postępowania o czynności niezbędne do oceny możliwość przypisania Skarżącemu zarzucanych mu czynów.

Komendant Miejski Policji w B., po ponownym rozpoznaniu sprawy, orzeczeniem nr (...) z dnia (...) października 2018 r. uznał Skarżącego za winnego czynów opisanych na wstępie niniejszego uzasadnienia i określonych w zarzutach nr 2, 3, 4, 5 i 6 i wymierzył karę dyscyplinarną nagany oraz uniewinnił policjanta od zarzutów nr 1 i 7. Organ przyjął, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż obwiniony popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne w pkt 2, 3, 4, 5 i 6, natomiast w stosunku do stosunku do zarzutu nr 1 stwierdził, że pomimo, iż zachowanie Obwinionego należy ocenić jako nieprawidłowe, to z uwagi na zaistniałe w sprawie okoliczności, nie sposób bezsprzecznie stwierdzić, iż zachowanie to wyczerpywało znamiona popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Analogicznie organ ocenił naruszenie dyscypliny służbowej określone w pkt 7, wskazując, że zachowanie obwinionego uzależnione było od okoliczności szczególnych, niezawinionych przez Skarżącego. Konkludując organ stwierdził, że Skarżący w zakresie zarzutów z pkt 2, 3, 4, 5 i 6 działał umyślnie i w złej wierze, czym w świetle art. 132a ust. 2 ustawy o Policji popełnił wymienione przewinienia dyscyplinarne. Zachowanie obwinionego organ określił jako wyraźne lekceważenie obowiązujących procedur. Przy czym, jak podkreślił, każdy policjant wstępując do służby musi rozumieć, iż Policja jako umundurowana formacja nakłada na niego nieznane w innych stosunkach zatrudnienia obowiązki. Należą do nich m.in. dyspozycyjność, podporządkowanie, zdyscyplinowanie, posłuszeństwo przełożonym.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł pełnomocnik Skarżącego żądając jego uchylenia w części, w jakiej uznano zawinienie Skarżącego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. W odwołaniu zakwestionowany został sposób gromadzenia materiału dowodowego, niepozwalający - zdaniem pełnomocnika - na przypisanie zawinienia Skarżącemu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 pkt 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, wobec dowolnego uznania, iż Skarżący wprowadził w błąd przełożonego, wykazując podczas rozliczania się ze służby czas 2 godzin pełnienia służby w patrolu pieszym (zarzut nr 2), w sytuacji, gdy zapisy w notatniku - jak wskazał obwiniony w czasie przesłuchania były czynione w pośpiechu, w stanie zmęczenia, zaś ewentualne nieścisłości nie wynikały ze złej woli;

2) art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 38 ust. 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, wobec dowolnego uznania, iż (...) lutego 2018 r., w Ł. Skarżący nie uzyskał potwierdzenia zakończenia służby u dyżurnego jednostki w związku z nieobecnością osób, o których mowa w § 37 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. (zarzut nr 3), w sytuacji, gdy obwiniony opuszczając w pośpiechu komisariat, po zakończonej służbie, pozostawił swój notatnik do rozliczenia dyżurnemu celem potwierdzenia faktu zakończenia służby;

3) art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, wobec dowolnego uznania, iż 7 lutego 2018 r. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym miejscu i czasie do pełnienia służby, nie uprzedzając bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby z przyczyny z góry wiadomej lub innej (zarzut nr 4), w sytuacji, gdy obwiniony dokonał zamiany służby, zaś sytuacje takie - do daty powołanej służby - nie wywoływały negatywnych reakcji i reperkusji u przełożonych;

4) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, wobec dowolnego uznania, iż 8 lutego 2018 r. Skarżący wprowadził w błąd przełożonego w sposób opisany w zarzucie nr 5, pomimo iż w świetle wyjaśnień Skarżącego taka sytuacja nie miała miejsca, a nadto nie sposób uznać, iż mogłaby być ona ze szkodą dla służby, przez którą należy rozumieć podważenie zaufania do Policji czy podważenie jej autorytetu;

5) art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, wobec dowolnego uznania, iż do dnia (...) lutego 2018 r. Skarżący nie przedłożył dla bezpośredniego przełożonego przed rozpoczęciem urlopu wypoczynkowego pisemnego zawiadomienia o przewidywanym miejscu pobytu i sposobie nawiązania z nim kontaktu podczas urlopu (zarzut nr 6) pomimo, że żaden z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów nie wyklucza stanowiska obwinionego, że taki raport sporządził i złożył;

6) art. 135I ust. 1 ustawy o Policji, wobec rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia mimo nieustalenia pełnego stanu faktycznego, odstąpienia od wyjaśnienia wszystkich okoliczności czynów zarzucanych obwinionemu, a to wobec odmowy przeprowadzenia dowodów zgłoszonych we wniosku obrońcy obwinionego z dnia (...) września 2018 r. o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego, które zmierzały do ponownego przesłuchania wskazanych w nim 11 świadków w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności i przebiegu zdarzeń objętych treścią zarzutów dyscyplinarnych, zważając że przesłuchanie świadków nastąpiło bez skutecznego zawiadomienia obrońcy obwinionego o terminie przeprowadzenia tych czynności, albowiem zawiadomienie o terminie przesłuchania świadków z (...) sierpnia 2018 r. - jako jedyne wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej - obrońca odebrał w dniu 27 sierpnia 2018 r., a więc już po fakcie przesłuchania świadków, zaś zawiadomienia przesyłane za pośrednictwem poczty e-mail w ogóle nie dotarły do wiadomości obrońcy;

7) art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i art. 171 § 1 i 2 k.p.k., wobec rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków w osobach: A. K., J. S., P. S., L. K., D. Ż., M. S., P. T., O. B., M. F., D. P., E. C., w sytuacji, gdy przesłuchanie świadków nastąpiło bez skutecznego zawiadomienia obrońcy obwinionego o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności;

8) art. 134h ustawy o Policji, wobec uznania, że zastosowana wobec Skarżącego kara nagany jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych o stopnia zawinienia, choć mając na uwadze całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wagę i charakter wskazywanych przewinień, jak również przyjęcie przez przełożonego dyscyplinarnego - co do czynów określonych w zarzutach nr 2-6, iż obwiniony działał w "złej wierze" (której to przesłanki nie przewiduje żaden przepis prawa), kara ta jawi się jako surowa, represyjna i nieadekwatna;

9) art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, wobec braku należytego uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia tj. wskazania podstaw prawnych, z których wynika obowiązek określonego zachowania policjanta, z przytoczeniem treści tychże przepisów i ich wyjaśnieniem;

10) art. 135e ust. 10 w zw. z art. 135f ustawy o Policji, wobec odstąpienia od ogłoszenia obwinionemu zarzutów zmienionych na mocy postanowienia nr (...) Komendanta Miejskiego Policji w B. z (...) sierpnia 2018 r. i przesłuchania go w charakterze obwinionego, co w sposób rażący narusza prawo do obrony.

Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej w skrócie: KWP w B.), nie podzielił zarzutów odwołania i orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...), na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, w tym w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej nagany.

Zdaniem Komendanta materiał dowodowy zebrany w ramach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przed organem dyscyplinarnym I instancji, w kontekście zarzutów przedstawionych obwinionemu, pozwala na odtworzenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym podzielenia argumentacji przemawiającej za uznaniem Skarżącego za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w zarzutach nr od 2 do 6, a w konsekwencji wymierzenia Skarżącemu najłagodniejszej z katalogu określonego w art. 134 ustawy o Policji kary dyscyplinarnej w postaci. Jak podkreślił organ II instancji w przedmiotowym postępowaniu zasadniczymi dowodami były: wyjaśnienia obwinionego; zeznania świadków w osobach: D. Ż., W. B., P. K., A. Ł., A. M., K.S., B. W., P. S., A. K., J. S., P. T. M. S., L. K., M. F., E. C.,; kserokopie dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania dyscyplinarnego, w tym zgromadzonej w trakcie prowadzonych w przedmiotowej sprawie czynności wyjaśniających w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, a w szczególności dotyczącej dokumentowania przebiegu służby pełnionej przez Skarżącego w dniach objętych zarzutami.

W kontekście zgromadzonego materiału dowodowego za niesporne organ II instancji uznał popełnienie przez Skarżącego przewinienia opisanego w zarzucie nr 2, wskazując, iż wynika to wprost z analizy zapisów w "Notatniku służbowym" policjanta, w którym dokumentował on przebieg służby w dniu objętym zarzutem i sam wskazał, podsumowując służbę, pełnienie patrolu pieszego przez 2 godziny, gdy rzeczywisty przebieg służby, dokumentowany także w notatniku takiego stanu rzeczy nie potwierdza. W efekcie tego, wykazany został nieprawdziwy czas służby w patrolu pieszym, czemu, co podkreślił organ, nie przeczy także sam Skarżący wskazując, że końcowe zapisy o przebiegu służby były czynione przez niego w pośpiechu i zmęczeniu.

Za niekwestionowany organ uznał też stan faktyczny i prawny w zakresie zarzutu nr 3, podkreślając, że Skarżący nie uzyskał w dniu (...) lutego 2018 r. potwierdzenia zakończenia służby w "Notatniku służbowym", do czego był zobligowany zgodnie z § 38 ust. 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r., z którym zapoznał się osobiście w dniu (...) września 2017 r. Konstrukcja tego przepisu, na co zwrócił uwagę organ, jest jasna i nie dopuszcza rozliczenia służby poprzez pozostawienie notatnika w przegródce lub na biurku dyżurnego, tym bardziej, że Skarżący sam nie był pewien, w którym miejscu notatnik pozostawił. Ponadto, jak podkreślił organ, pełniący w tym dniu służbę dyżurnego M. S. zeznał, że nie przypomina sobie, aby Skarżący pozostawiał mu notatnik w celu potwierdzenia zakończenia służby. Na tej podstawie organ uznał, że Skarżący zaniechał wykonania czynności służbowej, do realizacji której był zobligowany.

W ocenie organu wątpliwości nie budzi również popełnienie przez Skarżącego zarzutu nr 4, tj. zamiany w dniu (...) lutego 2018 r. służby Skarżącego z A. K., bez uprzedniego poinformowania o tym fakcie przełożonych. Organ nie podzielił w tym zakresie argumentacji Skarżącego wskazując, ze praktyka obowiązująca w jednostce w tym zakresie, o ile w ogóle taka istniała, nie ma żadnego znaczenia albowiem kluczowe dla oceny zachowania policjanta, a tym samym możliwości przypisania mu winy ma § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Zgodnie zaś z tym przepisem policjant obowiązany jest uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. Tym samym Skarżący świadomie zaniechał wykonania czynności służbowej, do realizacji której był zobligowany z mocy przepisów prawa.

Zdaniem organu II instancji także zarzuty sformułowane w punktach nr 5 i 6, wbrew stanowisku pełnomocnika Skarżącego, znajdują potwierdzenie w zebranych dowodach. Organ nie dał w tym zakresie wiary wyjaśnieniom Skarżącego, jakoby złożył on stosowny raport przed udaniem się na urlop, wskazując, że zaprzeczają temu informacje tekstowe, do wymiany których doszło w dniu (...) lutego 2018 r. pomiędzy Skarżącym, a W. B., a z treści których jednoznacznie wynika, że Skarżący przed udaniem się na urlop zapomniał złożyć stosowny raport. Ponadto, jak podkreślił organ, przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że nigdy nie zdarzyło się, aby doszło do zagubienia pisemnej informacji o miejscu przebywania funkcjonariusza komisariatu podczas urlopu lub raportu o udzielnie urlopu oraz pozwoliło na odtworzenie prawidłowego obiegu dokumentacji i przyjętej w jednostce praktyki w tym zakresie. Nie bez znaczenia, zdaniem Komendanta jest również to, że sam Skarżący nie jest w stanie wskazać kiedy i komu ową pisemną informację przekazał, ponadto żaden z dowodów, poza wyjaśnieniami Skarżącego, nie potwierdza aby taki obowiązek został dopełniony.

W ustalonych okolicznościach potwierdzenie w zgromadzonych dowodach ma także, zdaniem organu, zarzut nr 5, gdyż bezsprzecznie sporządzając w dniach (...) i (...) lutego 2018 r. notatki, Skarżący wprowadził w błąd D. Ż., wskazując, że stosowny raport pozostawił u dyżurnego komisariatu. Postępując w opisany sposób na wszystkich dyżurnych i osoby odpowiedzialne za obsługę sekretariatu komisariatu, rzucone zostało niepoparte żadnymi dowodami podejrzenie o zagubienie dokumentu o charakterze służbowym. Miało to szczególny wydźwięk w sytuacji, gdy Skarżący był w pełni świadom, że obowiązku w tym zakresie nie dopełnił.

Konkludując organ II instancji uznał, że wina Skarżącego została stwierdzona w oparciu o zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy. Skarżący zaniechał bowiem wykonania czynności służbowych, do których był zobowiązany. Skoro zaś uznał, iż tychże czynności nie będzie wykonywał, musiał liczyć się z tym, że ocena jego zaniechania może spowodować reakcję przełożonych. W rozpatrywanej sprawie, jak podkreślił organ, zaistniał taki układ dowodów, w którym na korzyść Skarżącego, w zakresie zarzucanych mu naruszeń dyscypliny służbowej nie przemawiał praktycznie żaden z nich.

Organ II instancji nie podzielił też pozostałych zarzutów w zakresie naruszenia prawa Skarżącego do obrony, poprzez rozstrzygnięcie sprawy między innymi na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków przesłuchanych w sprawie bez uprzedniego skutecznego zawiadomienia obwinionego i jego obrońcy o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności. W tym zakresie Komendant Wojewódzki Policji przypomniał, że postępowanie dyscyplinarne, którego tryb prowadzenia uregulowany jest w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jest postępowaniem szczególnym, co oznacza, że przepisy tej ustawy nie mogą podlegać niczym nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej, a przepisy k.p.k. stosuje się w procedurze dyscyplinarnej nie tylko "odpowiednio", lecz także tylko i wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji.

Odnosząc się z kolei do wymierzonej Skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany, organ podkreślił, że jest to najłagodniejsza z katalogu kar dyscyplinarnych, która w żaden sposób nie jest przejawem dowolności co do zastosowanej sankcji i nie może być poczytywana za nadmierną represję w stosunku do popełnionego umyślnie zaniechania wykonania czynności służbowej. Wymierzona kara, jak podkreślił Komendant, oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania.

Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł pełnomocnik Skarżącego zarzucając mu naruszenie:

1) art. 135f ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do obrony, a to wobec ułomnie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, co znalazło wyraz w prowadzeniu przez rzecznika dyscyplinarnego czynności dowodowych jeszcze przed doręczeniem Skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowania, odmowie powtórzenia czynności i ponownego przesłuchania świadków, a następnie po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przesłuchiwanie świadków wnioskowanych przez obrońcę;

2) art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia tj. wskazania podstaw prawnych, z których wynika obowiązek określonego zachowania policjanta, z przytoczeniem treści tychże przepisów;

3) art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i art. 171 § 1 i 2 k.p.k. wobec rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków, w sytuacji, gdy przesłuchanie świadków nastąpiło bez skutecznego zawiadomienia obrońcy skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności;

4) art. 135I ust. 1 ustawy o Policji wobec rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia mimo nieustalenia pełnego stanu faktycznego, odstąpienia od wyjaśnienia wszystkich okoliczności czynów zarzucanych obwinionemu, odmowy przeprowadzenia dowodów zgłoszonych we wniosku obrońcy skarżącego z dnia (...) września 2018 r. o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego, które zmierzały do ponownego przesłuchania wskazanych w nim 11 świadków;

5) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 pkt 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych wobec dowolnego uznania, iż Skarżący w dniu (...) stycznia 2018 r. w Ł., wprowadził w błąd przełożonego, w sytuacji, gdy zapisy w notatniku - jak wskazał obwiniony w czasie przesłuchania - były czynione w pośpiechu, w stanie zmęczenia;

6) art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 38 ust. 5 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym wobec dowolnego uznania, iż w dniu (...) lutego 2018 r. Skarżący nie uzyskał potwierdzenia zakończenia służby u dyżurnego jednostki w związku z nieobecnością osób, w sytuacji, gdy opuszczając w pośpiechu komisariat po zakończonej służbie pozostawił swój notatnik do rozliczenia dyżurnemu;

7) art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów wobec dowolnego uznania, iż w dniu. (...) lutego 2018 r. będąc zobowiązanym "Grafikiem Rewiru Dzielnicowych i Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Ł. na miesiąc Luty 2018", nie stawił się w wyznaczonym miejscu i czasie do pełnienia służby, nie uprzedzając bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby (zarzut nr 4) w sytuacji, gdy skarżący dokonał zamiany służby z A. K., zaś sytuacje takie - do daty powołanej służby - nie wywoływały negatywnych reakcji i reperkusji u przełożonych;

8) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji wobec dowolnego uznania, iż w dn. (...) lutego 2018 r. Ł. M. wprowadził w błąd przełożonego, bowiem poinformował Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w Ł. st. asp. W. B. za pośrednictwem wiadomości tekstowej SMS, iż zapomniał przedłożyć dla bezpośredniego przełożonego pisemnego zawiadomienia o przewidywanym miejscu pobytu i sposobie nawiązania z nim kontaktu podczas urlopu, pomimo, iż w świetle wyjaśnień skarżącego taka sytuacja nie miała miejsca, a nadto nie sposób uznać, iż mogłaby być ona ze szkodą dla służby, przez którą należy rozumieć podważenie zaufania do Policji;

9) art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 11 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów wobec dowolnego uznania, iż do dnia (...) lutego 2018 r. Ł. M. nie przedłożył dla bezpośredniego przełożonego przed rozpoczęciem urlopu wypoczynkowego pisemnego zawiadomienia o przewidywanym miejscu pobytu i sposobie nawiązania z nim kontaktu podczas urlopu (zarzut nr 6) pomimo, że żaden z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów nie wyklucza stanowiska skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w dnia (...) października 2018 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa materialnego, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasady postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów ustawodawca zawarł w Rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". W rozdziale tym (art. 132-144a) ustawodawca zamieścił przepisy określające materialnoprawne zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów oraz uregulował tryb postępowania dyscyplinarnego. I tak zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przepis art. 132 ust. 2 cytowanej ustawy wskazuje z kolei, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W ust. 3 powołanego wyżej art. 132 ustawy o Policji wskazano ogólny katalog przypadków, będących przykładami naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta. Jak stanowi art. 132 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest między innymi zaniechanie wykonania czynności służbowej, do wykonania której policjant był zobligowany z mocy przepisów prawa lub poleceń przełożonych, jak też zgodnie z pkt 4 tej regulacji - wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie.

W tym miejscu należy podkreślić, że zacytowany art. 132 ust. 3 pkt 2 jest przepisem o charakterze ogólnym właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania wykonania obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone czynności służbowe. Co więcej, zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyta w tej normie formuła "w szczególności". Z tego też względu jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi sformułowany w pkt 2, jakoby organ nie wskazał konkretnych przepisów prawnych, z których wynika obowiązek określonego zachowania. Należy bowiem uwzględnić, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną, i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Także ewentualna niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż - inaczej, niż w prawie karnym - naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy. O takim naruszeniu nie może być zaś mowy w kontrolowanym postępowaniu, albowiem przy każdym ze wskazanych w pkt 2 - 6 zarzucie organ przytoczył właściwą podstawę prawną z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy o Policji konkretyzując ją o właściwe przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. oraz zapisy zarządzeń Komendanta Głównego Policji.

W kontekście pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy art. 135e ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i w zw. art. 171 § 1 i 2 k.p.k., należy zwrócić uwagę, że w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego regulacja zawarta w ustawie o Policji jest unormowaniem pełnym, a przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w tym postępowaniu tylko "odpowiednio" oraz jedynie w zakresie wskazanym w art. 135p ust. 1 ww. ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania karnego nie obejmuje zatem wszystkich spraw nieuregulowanych w ustawie, lecz dotyczy tylko tych kwestii, które zostały wyszczególnione przez ustawodawcę. Gdyby ustawodawca zamierzał, by w postępowaniu dyscyplinarnym odpowiednie zastosowanie miały również inne unormowania kodeksu postępowania karnego, to posłużyłby się generalnym odesłaniem do przepisów tego Kodeksu w sprawach nieuregulowanych w ustawie o Policji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 348/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie sposób zatem przyjąć, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, skoro zawarte zostały w nim uprawnienia i obowiązki rzecznika dyscyplinarnego, a nie uprawnienia obwinionego. Z kolei przepis art. 171 § 1 k.p.k. dotyczy umożliwienia osobie przesłuchiwanej swobody wypowiedzi i nie zawiera w swojej treści żadnych uprawnień przysługujących obwinionym w postępowaniach dyscyplinarnych prowadzonych przed organami dyscyplinarnymi Policji. Postępowanie dyscyplinarne nie jest bowiem postępowaniem karnym. Postępowania karne i dyscyplinarne są autonomiczne, także wówczas, gdy dotyczą one tego samego działania sprawcy, przy czym przepisy regulujące postępowanie dyscyplinarne nie podlegają rozszerzającej wykładni.

Za nieuzasadnione należy zatem uznać podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego okoliczności, że skoro osobami przesłuchiwanymi byli świadkowie, to powołany przepis Kodeksu postępowania karnego ma zastosowanie również w postępowaniu dyscyplinarnym, a tym samym, że zgodnie z tym przepisem i art. 135f ust. 1 i 3 ustawy o Policji, w postępowaniu dyscyplinarnym obwiniony, ale także ustanowiony obrońca - tak jak oskarżony i obrońca oskarżonego w postępowaniu karnym - mieli prawo do zadawania pytań wszystkim przesłuchiwanym świadkom, a ponadto że organ dyscyplinarny bezwzględnie zobowiązany jest poinformować obwinionego i jego obrońcę o terminie planowanego przesłuchania oraz zapewnić im możliwość udziału w takiej czynności procesowej. Co prawda w postępowaniu karnym przepisem art. 171 § 2 k.p.k. ustawodawca przyznał przedmiotowe uprawnienia stronom, czyli między innymi oskarżonemu, a także jego obrońcy, ale regulacji tej nie można przenosić na grunt postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zawarte w Kodeksie postępowania karnego przepisy odnoszące się do oskarżonego i obrońcy oskarżonego nie mają bowiem odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do obwinionego i jego obrońcy, co wprost potwierdza treść powołanego wcześniej art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Analogiczne stanowisko zaprezentował tutejszy Sąd w wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 240/18 i skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni je podziela.

Podsumowując tą część rozważań należy stwierdzić, co trafnie uwypuklił organ II instancji w zaskarżonym orzeczeniu, ani z art. 135f ustawy o Policji, ani innych przepisów tejże ustawy nie wynika, aby w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych w sprawie innych czynności dowodowych. Zasady tej nie zmienia także regulacja zawarta w art. 135f ust. 3 ustawy o Policji, albowiem wynika z niej jedynie, że ustanowiony obrońca, o ile udzielone mu pełnomocnictwo nie zawiera w tym zakresie ograniczeń, może działać w całym toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, a nadto brać udział w czynnościach podejmowanych nawet po uprawomocnieniu się orzeczenia. Ustanowienie obrońcy w sprawie, nie oznacza jednak, by uprawnienia obrońcy były szersze od praw jego mocodawcy, a w szczególności by mógł on domagać się uczestnictwa w czynnościach dowodowych realizowanych w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, których sam obwiniony z mocy przepisów ustawy o Policji domagać się nie może. Zatem o skuteczności czynności przesłuchania nie decyduje udział w niej obwinionego bądź jego obrońcy. Konieczność osobistego udziału można by rozważać ewentualnie w kontekście tych czynności, których nie można następnie powtórzyć, lecz brak jest podstaw, aby w kontekście niniejszej sprawy zaliczyć do nich przesłuchanie wskazanych świadków.

Zarzut przesłuchania tychże świadków bez obecności pełnomocnika i Skarżącego, w sytuacji gdy pełnomocnik nie miał i nie mógł mieć wiedzy o przewidywanym terminie czynności ze względu na to, że przebywał na urlopie poza granicami kraju, bez możliwości dostępu do Internetu, jest tym bardziej nieuzasadniony, albowiem jak wynika z materiałów postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny za pośrednictwem poczty elektronicznej przesłał dwa pliki z zawartością informacji o planowanych czynnościach na adres pełnomocnika Skarżącego. Następnie w dniu ", sierpnia 2018 r. przesłał na adres e-mailowy pełnomocnika plik z informacją o zmianie terminu zaplanowanych czynności, a po uzyskaniu informacji, że pełnomocnik Skarżącego z racji przebywania na urlopie poza granicami kraju nie ma dostępu do internetu, informację na temat terminów przewidywanych czynności wraz z powiadomieniem o możliwości uczestniczenia w nich przesłał na adres e-mailowy Skarżącego. Z zestawienia powyższych okoliczności w sposób jednoznaczny wynika, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu prawa do obrony Skarżącego. Urlop obrońcy skarżącego, jak trafnie podkreślił organ, nie może być bowiem traktowany jako przeszkoda utrudniająca prowadzenie postępowania dyscyplinarnego, w tym wykonywanie czynności dowodowych w postaci przesłuchania świadków, obwinionego, czy zapoznanie z aktami sprawy. Tym bardziej, że jak wynika z art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1184) adwokat wykonujący zawód w kancelarii adwokackiej oraz w spółkach obowiązany jest zapewnić zastępstwo w przypadku urlopu lub innej przemijającej przeszkody tak, aby prowadzone przez niego sprawy nie doznały uszczerbku.

W ocenie Sądu autor skargi bezpodstawnie upatruje też naruszenia prawa do obrony Skarżącego w uniemożliwieniu złożenia mu kolejnych wyjaśnień w sprawie. Analiza akt prowadzonego postępowania nie pozostawia zaś wątpliwości, że Skarżący był dwukrotnie przesłuchiwany w charakterze obwinionego, wskazywał, że rozumie zarzucane mu czyny, ale nie przyznał się do ich popełnienia. Złożył także obszerne wyjaśnienia, w trakcie których ustosunkował się do wszystkich ciążących na nim zarzutów. Poza tym, w odwołaniu skarżący zrealizował swoje prawo do obrony, przedstawiając po raz kolejny swoje stanowisko i argumenty, do których organ dyscyplinarny II instancji odniósł się szczegółowo w zaskarżonym orzeczeniu. Z powołanych wyżej względów zarzuty zawarte w pkt 1, 3 i 4 skargi należy ocenic jako nieuzasadnione.

Sąd nie znalazł też podstaw do kwestionowania ustalonego przez organy stanu faktycznego w sprawie. Wyjaśnienia samego Skarżącego, zeznania świadków w osobach: D. Ż., W. B., P. K., A, Ł., A. M., K S., B. W., P, S., A. K., J. S., P., T., kserokopie dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania dyscyplinarnego, w tym zgromadzonej w trakcie prowadzonych w przedmiotowej sprawie czynności wyjaśniających w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, a w szczególności dotyczącej dokumentowania przebiegu służby pełnionej przez obwinionego w dniach objętych zarzutami, w stopniu wystarczającym przekonują o naruszeniu dyscypliny służbowej przez Skarżącego, a w konsekwencji dopuszczeniu się - opisanych w pkt 2, 3, 4, 5 i 6 zaskarżonego orzeczenia - przewinień dyscyplinarnych.

Stosownie do treści art. 132a ww. ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, zgodnie bowiem z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W myśl zaś art. 135g ust. 1 powołanej ustawy, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2).

Z zebranego w materiału dowodowego, w szczególności analizy zapisów w "Notatniku służbowym" Skarżącego, w którym dokumentował on przebieg służby w dniu 26 stycznia 2018 r., oraz karty efektywności w Systemie Elektronicznej Sprawozdawczości Policji (SESPol) bezspornie wynika, że Skarżący w tym dniu wskazał nieprawdziwy czas służby w patrolu pieszym. Okoliczności tej nie kwestionuje zresztą sam Skarżący potwierdzając w odwołaniu, że owe "nieścisłości" nie wynikały ze złej woli, a poza tym uchybienie to nie ma żadnego znaczenia, gdyż dane wprowadzane do SESPol-u, w oparciu o zapisy w "Notatniku służbowym", służą jedynie statystykom. Powyższa argumentacja, powielona zresztą w całości w skardze, pozostaje bez wpływu na fakt popełnienie opisanego przewinienia. Brak szkody w służbie nie może też być podstawą, wbrew temu czego oczekuje pełnomocnik Skarżącego, do zakwestionowania popełnienia przez Skarżącego przewinień opisanych w zarzutach nr 4 i 5 zaskarżonego orzeczenia. W kontekście powyższych zarzutów należy bowiem przypomnieć, że szczególny charakter służby publicznej funkcjonariuszy Policji umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym także odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zaniechanie zatem czynności służbowej przez funkcjonariusza albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, nawet gdy nie wywołują negatywnych następstw, stanowią naruszenie dyscypliny służbowej. Nie można bowiem bagatelizować niewłaściwego pełnienia służby przez policjanta, zwłaszcza jeżeli przewinienie, tak jak w niniejszej sprawie, nie jest jednostkowe. Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy Policji muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu.

Oceniając z kolei zarzut z pkt 9 skargi wskazujący, iż żaden z przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego dowodów nie wyklucza stanowiska Skarżącego, że złożył on przed rozpoczęciem urlopu stosowny raport i pozostawił go u jednego z dyżurnych jednostki, należy uznać, że argumentacja pełnomocnika Skarżącego ma charakter wyłącznie subiektywnej polemiki z niekwestionowanymi ustaleniami faktycznymi organu. Poza sporem jest bowiem, że w dniu (...) lutego 2018 r. pomiędzy Skarżącym, a W. B. doszło do wymiany informacji tekstowych, z treści których jednoznacznie wynika, że stosownego raportu, którego wzór zabezpieczony został na karcie 143 akt postępowania dyscyplinarnego, skarżący policjant przed udaniem się na urlop nie złożył. Także przesłuchani w sprawie świadkowie, w tym wszyscy dyżurni pełniący służbę w Komisariacie Policji w Ł. oraz osoby odpowiedzialne za pracę kancelaryjno-biurową, zeznali zgodnie, że nie przypominają sobie, aby Skarżący składał raport o urlop, informujący jednocześnie o miejscu przebywania podczas nieobecności w służbie.

Potwierdzenie w zgromadzonych dowodach ma także, wbrew stanowisku pełnomocnika Skarżącego zawartemu w pkt 8 skargi, zarzut nr 5 zaskarżonego orzeczenia. Z ustaleń organu bezsprzecznie bowiem wynika, że sporządzając w dniach (...) lutego 2018 r. notatki, Skarżący świadomie wprowadził w błąd podkom. D. Ż., wskazując, wbrew ustaleniom z dnia (...) lutego 2018 r. (opisanym powyżej), że stosowny raport pozostawił u dyżurnego komisariatu. Tymczasem przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że nigdy nie zdarzyło się, aby doszło do zagubienia pisemnej informacji o miejscu przebywania funkcjonariusza komisariatu podczas urlopu lub raportu o udzielnie urlopu oraz pozwoliło na odtworzenie prawidłowego obiegu dokumentacji i przyjętej w jednostce praktyki w tym zakresie. Znamienne w tym zakresie jest również, że sam Skarżący nie był w stanie wskazać kiedy i komu ową pisemną informację przekazał. Powyższe zachowanie, jak słusznie przyjął organ, stanowi ewidentne naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy.

Odnosząc się zaś do wymierzonej Skarżącemu kary wskazać należy, że zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Katalog kar określony został w art. 134 ustawy o Policji i są nimi: nagana, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. Katalog ten ustalony został zatem zgodnie z gradacją dotkliwości kary. Tym samym najłagodniejszą z kar stanowi niewątpliwie nagana. W myśl art. 134a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Zdaniem Sądu skarżony organ uwzględnił wszystkie okoliczności jakie należało wziąć pod uwagę kierując się dyrektywami wymiaru kary wynikającymi z przywołanego przepisu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd ocenia jedynie czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ ukarał Skarżącego najmniej dotkliwą z kar. Kara nagany nie ma charakteru, ani finansowego ani ograniczającego sposób zachowania się funkcjonariusza. Oznacza wytknięcie funkcjonariuszowi niewłaściwego zachowania się, jest wyrazem dezaprobaty dla konkretnego zachowania się i ma stanowić przestrogę na przyszłość. Należy przy tym zauważyć, że wymierzona kara ma uświadomić skarżącemu, że ma szanse na zrehabilitowanie się. Nie jest to więc kara, jak ocenia to pełnomocnik Skarżącego, nadmiernie surowa, gdyż faktycznie nie wywołuje bezpośrednich konsekwencji dla skarżącego, a przypadku pełnienia dalszej służby w sposób prawidłowy może w ogóle ich nie wywołać. W ocenie Sądu organ nie naruszył w tym względzie art. 134h ustawy o Policji.

Podsumowując powyższe rozważania, należało zatem stwierdzić, że zakwestionowane orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko Skarżącemu zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Przyjęty stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w toku postępowania, a wnioski płynące z jego oceny - sprowadzające się do uznania Skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień, są uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.