Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 14 września 2006 r.
II SA/Bk 168/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Prutis.

Sędziowie: NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Asesor, WSA Małgorzata Roleder.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi "T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dnia (...) grudnia 2005 r. T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. złożyła w Urzędzie Miejskim w B. wniosek o rejestrację ciągnika samochodowego marki Scania 4X2, podając jako dotychczasowy numer rejestracyjny pojazdu (...).

Decyzją z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) Prezydent Miasta B. odmówił wnioskodawcy rejestracji przedmiotowego pojazdu.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż z załączonych do wniosku o rejestrację dokumentów wynika, że pojazd został zakupiony za granicą. Przedłożony siedmiodniowy dowód rejestracyjny "ważny wyłącznie w celu wwozu (wywozu na) z terytorium Holandii" zawierał zastrzeżenie, że "nie jest przeznaczony do zarejestrowania pojazdu za granicą". W dniu złożenia wniosku dokument ten był nieważny, gdyż termin ważności upłynął 17 listopada 2005 r.. Dokumentem zaś potwierdzającym ostatnią rejestrację przedmiotowego pojazdu było zaświadczenie nr (...) z dnia (...) grudnia 2005 r., wystawione przez Urząd Miejski we W. Dokument ten potwierdzał rejestrację ww. pojazdu na B. L. Sp. z o.o. we W.

Cytując treść art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) organ podniósł, iż z uwagi na fakt, że pojazd zarejestrowany jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a dane odnoszące się do zbywcy pojazdu H. T. & E. B. V. zawarte w fakturze wystawionej na terenie Holandii, na podstawie której pojazd nabyła Spółka T., są niezgodne z danymi właściciela zawartymi w przedłożonym zaświadczeniu, jako dowód własności wymagany do rejestracji należało przedłożyć wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu.

Z zaświadczenia zaś Urzędu Miejskiego we W. wynikało, że B. L. Sp. z o.o., na którą pojazd był zarejestrowany zgłosiła sprzedaż pojazdu niemieckiej firmie R. I. T. U. L. G. Nie został jednak dołączony dowód nabycia prawa własności do pojazdu przez tą firmę. Do wniosku o rejestrację strona załączyła także oświadczenia złożone przez kolejnych nabywców pojazdu z których wynika, że ww. pojazd był przedmiotem dalszych transakcji, jednak nie udokumentowano faktycznego przeniesienia prawa własności ww. pojazdu.

Opierając się na treści ww. przepisów i wyroku NSA z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II S.A. 1093/98, w którym wskazano, że "... organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych (...) w tej sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów, obowiązane są odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu" organ wezwał wnioskodawcę do dostarczenia dowodów własności na przedmiotowy pojazd. Wnioskodawca złożył jednak pismo w którym wyjaśnił, że nie ma możliwości dostarczenia oryginalnych dokumentów potwierdzających przejście prawa własności pojazdu, gdyż nie był stroną żadnej z umów, natomiast zagraniczne podmioty będące kolejno właścicielami pojazdu odmówiły przekazania tych dokumentów.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji nie znalazł podstaw do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu z uwagi na fakt, że właściciel nie udokumentował prawa własności do pojazdu, tj. brak jest dokumentu przenoszącego prawo własności pomiędzy B. L. Sp. z o.o., a R. I. T. U. L. G. jak i kolejnych dokumentów, gdyż załączone oświadczenia nie mogą być uznane za dokumenty własności pojazdu. Nie przenoszą one bowiem w konkretnej sytuacji prawa własności, a jedynie potwierdzają, że taka sytuacja miała wcześniej miejsce.

Od powyższej decyzji T. spółka z o.o. w B. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa w zakresie rejestracji pojazdów, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) oraz art. 107 k.p.a., poprzez nie wskazanie organu wydającego decyzję oraz strony, a także naruszenie ważnych interesów strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją wydaną w dniu (...) stycznia 2006 r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że - opierając się w tej mierze na § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów - dowodem własności pojazdu są wszystkie "pośrednie" tytuły własności. Taki pogląd jest ugruntowany i podtrzymywany w orzecznictwie NSA, zaś w realiach rozpoznawanej sprawy trudno znaleźć argumenty pozwalające na odstąpienie od linii orzeczniczej wyznaczonej przez sądy administracyjne. W ocenie Kolegium organ l instancji słusznie zatem ocenił dołączone do wniosku dokumenty w postaci oświadczeń kontrahentów zagranicznych - jako dokumenty jedynie "uprawdopodabniające" poszczególne transakcje (czynności prawne, zdarzenia prawne), nie zaś jako dokumenty stanowiące tytuły własności (tj. zawierające treść poszczególnych czynności prawnych lub treść sądowych orzeczeń kształtujących bądź deklarujących prawo własności). Wykładnia językowa zwrotu "potwierdzające fakt przeniesienia" oznacza bowiem bezsprzeczną prawdziwość, wiarygodność i pewność dokonania przeniesienia prawa własności. Podobne wnioski można wydobyć przy zastosowaniu wykładni systemowej (wewnętrznej) - według której, zbiór norm obowiązujących w danym państwie winien być spójny i uporządkowany.

Na tej podstawie organ podniósł, iż w szczególności porównanie z treścią przepisu § 4 ust. 1 znajdującego się wyżej w systematyce rozporządzenia, pozwala na stwierdzenie, że co prawda (jak twierdzi również skarżący) jest tam określony katalog otwarty, jednakże charakter tychże przykładowo wymienionych dokumentów jest jednoznaczy. Wszystkie one mają charakter dokumentów będących tytułami nabycia prawa, a nie dokumentów wskazujących na prawdopodobieństwo jego nabycia. Rozszerzająca wykładnia tego przepisu, wykraczająca poza jego normatywną treść i pozwalająca na stosowanie w pełni otwartego katalogu środków dowodowych (art. 75 k.p.a. - np. dowód z zeznań świadków) mogłaby prowadzić w takiej sytuacji do bezpodstawnego przyznania organom administracji kompetencji na ustalanie istnienia stosunku prawnego lub prawa. Zadanie to jest jednak przypisane sądom powszechnym i wyłącznie one mogą ustalać ich istnienie.

Z uwagi zatem na brak bezspornych dowodów własności pojazdu (tj. dokumentu przenoszącego własność w konkretnej sytuacji) - zdaniem Kolegium - prawidłowo organ I instancji odmówił zarejestrowania zgłoszonego pojazdu.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się T. spółka z o.o. w B., która poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organu obu instancji, zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów prawa w zakresie rejestracji pojazdów, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) oraz art. 75 k.p.a.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, zapis zawarty w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów "wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu" oznacza, iż ustawodawca takim określeniem dopuścił możliwość potwierdzenia faktu przeniesienia własności w inny sposób niż tylko poprzez złożenie oryginału umowy przenoszącej własność.

W ocenie skarżącej, zawarte w tym przepisie sformułowanie nie oznacza, że dokumenty, o którym w nim mowa, muszą odpowiada dokumentom określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Chodzi raczej o to by strona potwierdziła przeniesienia prawa własności przez osobę, która figuruje w dowodzie rejestracyjnym, a to skarżąca Spółka w toku postępowania administracyjnego uczyniła. Ponadto katalog dowodów własności pojazdu przewidziany w § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia nie jest katalogiem zamkniętym. Jednocześnie zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepisy zaś rozporządzenia wymagają aby dowód miał formę dokumentu, ale nie wskazują na jego formę (z wyjątkiem § 4 ust. 2a wskazujący ewentualną formę), treść, czy też charakter dokumentu. W szczególności nie wskazują czy dokumenty te mają mieć charakter prywatny, czy urzędowy, formę przewidzianą prawem, czy też inną, nienazwaną.

Według autora skargi wykładnia językowa oraz systemowa przepisu § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, dokonana przez organ II instancji jest nieprawidłowa, gdyż mimo, że zwrot "potwierdzające fakt przeniesienia" oznacza bezsprzeczną prawdziwość, wiarygodność i pewność dokonania przeniesienia prawa własności, to jednakże nie oznacza to, iż dokumenty te musza być jedynie dokumentami określonymi w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Zwłaszcza, że nie istnieją żadne przesłanki, które nakazywałyby odebranie dokumentom przedstawionym przez Spółkę przymiotów określonych powyżej, tym bardziej, iż faktura zgodnie z orzecznictwem, ma jedynie charakter dokumentu rozliczeniowego, zwłaszcza że nie musi ona być podpisana przez żadną ze stron. Trudno zatem uznać, aby dokument ten zawierał treść czynności prawnej kształtującej prawo własności. Uprawdopodabnia on natomiast przejście prawa własności. Dokumenty zatem przedstawione przez skarżącą mają dokładne taką samą cechę uprawdopodabniającą przejście prawa własności i są wystarczające do zarejestrowania pojazdu.

Zdaniem Spółki Kolegium naruszyło również przepisy postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego (art. 75 k.p.a.). Wbrew twierdzeniem SKO postępowanie dowodowe prowadzone przez organy administracji nie narusza kompetencji sądów powszechnych do ustalania istnienia stosunków prawnych. Organ administracji dokonując wykładni przepisu oraz rozpatrując określone dowody w sprawie, nie ustala bowiem istnienia stosunku prawnego lub prawa, a jedynie stwierdza dla potrzeb danego postępowania administracyjnego czy taki stosunek ma miejsce dla potrzeb tego postępowania.

Mając powyższe na uwadze T. Sp. z o.o. stwierdziła, iż przedstawione oświadczenia oraz pozostała dokumentacja dołączona do wniosku w postaci: zaświadczenia nr (...), z którego wynika, iż własność pojazdu została przeniesiona na firmę R. I. T. U. L. G. z Niemiec oraz zaświadczenie dopuszczenia do ruchu (karta pojazdu) wystawione przez niemiecki powiatowy urząd rejestracji pojazdów w H. na firmę S. Y. U. S. G. stanowią dowód własności w rozumieniu § 4 ust. 2 powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Ponadto decyzja odmawiająca rejestracji pojazdu, poza naruszeniem prawa, narusza również ważny interes społeczny w postaci ograniczenia możliwości tworzenia nowych miejsc pracy, a także słuszny interes obywatela (T. Sp. z o.o.), narażając spółkę na poważne straty finansowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie.

Dodatkowo podniosło, iż katalog wskazanych dowodów własności jest otwarty, jednakże z charakteru wymienionych - w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów - dokumentów nie spełniają, dołączone do wniosku o rejestrację, oświadczenia podmiotów zagranicznych. Regulacja przepisu § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia odnosi się bowiem do dowodów własności określonych w przepisie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Wprawdzie w obu przywołanych przepisach widoczne jest rozróżnienie terminologiczne, gdzie prawodawca posługuje się pojęciami "dowód własności" (§ 4 ust. 1) oraz "dokument potwierdzający fakt przeniesienia prawa własności" (§ 4 ust. 2), jednakże nie oznacza to, iż zawierają one odrębne treści normatywne. Pogląd taki wynika przede wszystkim z przepisów § 1 ust. 10 w zw. z § 1 ust. 9 zd. ostatnie załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1878 z późn. zm.), zatytułowanego "Instrukcja w sprawie rejestracji pojazdów". Wskazują one w sposób wyraźny kierunek wykładni i znaczenie pojęcia "dokument potwierdzający fakt przeniesienia prawa własności", jaki nadał mu ten sam prawodawca. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2003 r. przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy pojazd przed ponownym zarejestrowaniem zmienia właściciela, zaś § 1 ust. 9 zd. ostatnie załącznika stanowi, że przepis § 2 ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio do wszystkich pośrednich dowodów własności.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji podkreślił, iż przyjmując w sprawie systemową wykładnię pojęcia określonego w rozporządzeniu w sprawie rejestracji pojazdów - w świetle cytowanego wyżej przepisu, zwrot "dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności" należało odczytywać jako wymóg dołączenia do wniosku o rejestrację wszystkich pośrednich dowodów własności, a nie oświadczeń uprawdopodabniających przejście prawa własności. Kolegium uznało więc, iż organ I instancji obowiązany był odmówić rejestracji przedmiotowego pojazdu. Stanowisko Kolegium wynika po części także z wyroku NSA z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II S.A. 1093/98 (LEX nr 41322), w którym wyrażono pogląd, iż niezbędnego dowodu własności nie mogło przy tym zastąpić samo oświadczenie (...), nawet złożone po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oświadczenie (...) nie może bowiem dotyczyć własności (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., co następuje.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Przepisy tej ustawy określają zasady rejestracji pojazdów samochodowych i dopuszczenie ich do ruchu. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ww. ustawy dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu jest dowód rejestracyjny. Rejestracji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie dowodu własności pojazdu, karty pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był już zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt 1, 2 i 5). Rejestracja więc pojazdu jest jednym z warunków dopuszczenia go do ruchu. Dopuszczenie pojazdu do ruchu daje w istocie możliwość wykorzystywania pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem. Możliwość korzystania z rzeczy stanowi zaś główny element najpełniejszego prawa do rzeczy, jakim jest prawo własności.

W świetle powołanych wyżej przepisów, osoba, na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu, powinna udokumentować swoje prawo własności do tego pojazdu. Innymi słowy, zarejestrowany może być jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. Z uwagi na to, że rejestracja pojazdu odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentów, organ administracyjny nie ma możliwości zarejestrowania pojazdu, jeżeli brak jest podstaw do przyjęcia, iż dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę są bezsprzecznie prawdziwe, wiarygodne i dają pewność dokonania przeniesienia prawa własności między poszczególnym zbywcami i nabywcami.

W przedmiotowej sprawie z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że pojazd został zakupiony przez skarżącą spółkę T. za granicą - w Holandii od zbywcy H. T. & E. B.V. Dokumentem zaś potwierdzającym ostatnią rejestrację pojazdu było zaświadczenie nr (...) z dnia (...) grudnia 2005 r. wystawione przez Urząd Miejski we W. Dokument ten potwierdzał rejestrację przedmiotowego pojazdu na B. L. Sp. z o.o. we W., co wynikało też z karty pojazdu. Do wniosku nie dołączono przy tym ani tablic rejestracyjnych pojazdu, ani też dowodu rejestracyjnego pojazdu, który zgodnie z zawartą informacją został utracony.

W świetle powyższego dane właściciela pojazdu zawarte w przedłożonych dokumentach były niezgodnie z danym zawartymi w fakturze wystawionej na terytorium Holandii, na podstawie których skarżąca spółka nabyła własność pojazdu. Na tej podstawie organ obowiązany był zastosować dyspozycję § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) zgodnie z którym, w przypadku gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu zawarte w dowodzie własności pojazdu dołączonym do wniosku o rejestracje są niezgodne z danymi właściciela zawartymi w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu, jeżeli była wydana, jako dowód własności wymagany do rejestracji rozumie się wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu.

Mimo wezwania skarżącej spółki do przedłożenia wszystkich dokumentów potwierdzających fakt przeniesienia własności pojazdu, w toku postępowania nie uzyskano takich dokumentów. Trafnie bowiem zarówno organ I jak i II instancji uznał, iż złożone przez skarżącą oświadczenia dotyczące przeprowadzonych transakcji nie są dokumentami potwierdzającymi fakt przeniesienia prawa własności pojazdu pomiędzy poszczególnymi zbywcami, tym bardziej iż niektórzy ze zbywców w ogóle nie dokonywali rejestracji tego pojazdu, w efekcie czego pojazd ten w Niemczech w ogóle nie był rejestrowany (adnotacja urzędowa między kartami akt administracyjnych k.20 - k. 21). W tych budzących wątpliwości okolicznościach, czy przenoszenie własności pojazdu w ogóle następowało organ nie mógł oprzeć się na dokumentach jedynie uprawdopodabniających poszczególne transakcje. Wszelkie bowiem dokumenty dołączone do rejestracji musiały być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym, czego w niniejszej sprawie bezspornie nie da się ustalić.

Podkreślić bowiem należy, iż osoba na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu, powinna udokumentować swoje prawo własności do tego pojazdu. Zarejestrowany może być bowiem jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2000 r., II SA 2371/99).

Słusznie przy organ II instancji wskazał, iż przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.), nie może wyczerpywać wszystkich przypadków, w których dochodzi do przeniesienia prawa własności. Już gramatyczna wykładnia tego przepisu - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy - wskazuje, iż zawarty w nim katalog dokumentów, służących wykazaniu prawa własności, jest otwarty. Użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" nie może być interpretowany inaczej, jak wyraźne zaznaczenie przykładowego jedynie wyliczenia dokumentów będących dowodem własności pojazdu. Wszystkie one jednak mają charakter dokumentów będących tytułami nabycia prawa, a nie dokumentów wskazujących na prawdopodobieństwo jego nabycia. Przyjęcie zaś, iż wszelkie inne dokumenty - bez względu na ich wiarygodność i pewność, stanowią dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu, prowadziłoby do abstrakcyjnej sytuacji, iż bez względu na wartość dowodową i prawdziwość danego dokumentu, organ zobligowany byłby dokonać rejestracji pojazdu. Taka rozszerzająca interpretacja tych przepisów jest niewątpliwe sprzeczna z celowością i zasadnością prowadzonego przez organy postępowania w tym zakresie. Ustawodawca natomiast nie przypadkowo w § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wprowadził zapis "wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności" tak aby w sposób jednoznaczny, można było ustalić prawo własności danego pojazdu od pierwszego nabywcy, po ostatniego nabywcę. Ma to istotne znaczenie, gdyż nie kwestionowaną zasadą jest, że nikt nie może przenieść na inną osobę więcej praw aniżeli jemu przysługuje. Niezbędnego dowodu własności nie może natomiast zastąpić samo oświadczenie skarżącego czy innego nabywcy, nawet złożone po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (podobnie NSA w wyroku z dnia 14 października 1998 r. w sprawie II SA 1093/98, Lex nr 41322).

Organy administracji publicznej nie mogą bowiem domniemywać istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego, gdyż kwestie te należą wyłącznie do kompetencji sądu powszechnego. Organ administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą zatem ich kreować czy korygować (wyrok WSA w Warszawie z 21 września 2004 r., II SA 3046/03, Lex nr 173977).

W sytuacji zatem kiedy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdów bądź wszystkich dokumentów potwierdzających fakt przeniesienia prawa własności pojazdu, organ administracji obowiązany jest odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu.

Podkreślić przy tym końcowo należy, iż nie doszło w niniejszej sprawie również do naruszenia art. 75 k.p.a., który wskazuje, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienie sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaakcentować bowiem trzeba, iż organ rozpoznający w niniejszej sprawie wziął pod uwagę oświadczenia złożone przez zbywców, niemniej jednak nie stanowiły one wystarczającej podstawy do potwierdzenia faktu przeniesienia prawa własności pojazdu. Konsekwencje zaś wynikające z nieprzedstawienia stosownych dokumentów obciążają wnioskodawcę, który jako profesjonalny podmiot gospodarczy powinien dbać o prawidłowe udokumentowanie dokonywanych transakcji i nabywanych towarów.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.-