Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1512891

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 4 kwietnia 2014 r.
II SA/Bk 163/14
Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Leszczyński.

Sędziowie WSA: Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Andrzej Melezini.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. M. Ż. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) lipca 2012 r. nr (...) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i zobowiązania do zwrotu dokumentu oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w Suwałkach, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r., znak (...), w pkt 1 orzekł o zatrzymaniu R.W. prawa jazdy nr (...) i w związku z tym w pkt 2 zobowiązał R.W. (dalej przywoływany też jako: "dłużnik alimentacyjny") do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy do Urzędu Miejskiego w S.

Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu (...) maja 2012 r., do Prezydenta Miasta S. wpłynął wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. - organu właściwego dłużnika, znak (...), o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu.

Do wniosku dołączono: odpis prawomocnej decyzji (...) z dnia (...) lutego 2012 r., uznającej R.W. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz odpis zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w S. o popełnieniu przestępstwa z art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., dalej powoływany jako: "k.k.").

Organ I instancji wskazał, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.; dalej powoływana jako: "u.p.o.u.a."), wydawana jest przez starostę na podstawie wniosku organu właściwego dłużnika.

Skierowanie przez MOPS w S. wniosku, o którym mowa wyżej spowodowało wszczęcie w dniu 6 maja 2012 r. postępowania, w wyniku którego wydano przedmiotową decyzję. Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. zaznaczył, że dłużnik alimentacyjny o wszczęciu postępowania został zawiadomiony i pouczony o możliwości czynnego w nim udziału.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S., na korzyść dłużnika alimentacyjnego, wywiódł Prokurator Prokuratury Rejonowej w S., który pismem z dnia (...) maja 2012 r. zgłosił udział w postępowaniu, zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niezgodny z ww. przepisami Konstytucji RP art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a., naruszający zasadę proporcjonalności i zawierający analogiczne rozstrzygnięcie prawne w zakresie możliwości zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, jak zdekonstytucjonalizowany przepis art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.).

Skarżący stwierdził, że decyzja organu I instancji, mimo tego, że została wydana z zachowaniem przepisów obowiązującego prawa, jest wadliwa. Wadliwość decyzji Prezydenta Miasta S. wynika, zdaniem Prokuratora, z naruszenia przepisów Konstytucji RP. Na potwierdzenie tego stanowiska przytoczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. sygn. P 46/07 (OTK-A 2009/8/126, LEX 533559), w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Prokurator wskazał, że z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego wnika, że art. 5 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej naruszał zasadę prawidłowej legislacji oraz zasadę sprawiedliwej procedury, wywodzonej z art. 2 Konstytucji.

Symetria treściowa pomiędzy przepisem usuniętym z obrotu prawnego, a obowiązującym art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a., zdaniem Prokuratora, prowadzi do konkluzji, że art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a. jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, ponieważ zawiera taką samą wadę prawną jak zdekonstytucjonalizowany przepis art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 11 lipca 2012 r., o sygn. (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a., starosta wydaje obligatoryjnie decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, po otrzymaniu wniosku o zatrzymanie prawa jazdy (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie), o którym mowa w art. 5 ust. 3b, u.p.o.u.a. i nie przysługuje mu możliwość wyboru innego rozstrzygnięcia w sprawie.

Zatem rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji zostało, zdaniem organu II instancji, oparte na u.p.o.u.a., znowelizowanej ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z dnia 29 września 2011 r.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Odnośnie instytucji zatrzymywania prawa jazdy organ odwoławczy zauważył, iż faktycznie Trybunał Konstytucyjny stwierdził w wyroku z 22 września 2009 r. sygn. akt P46/07, niezgodność przepisów pozwalających na zatrzymywanie prawa jazdy dłużnikom alimentacyjnym uznanym za uchylających się od zobowiązań alimentacyjnych, z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Jednak pomimo istniejącej symetrii treściowej, na którą uwagę zwraca w odwołaniu Prokurator Prokuratury Rejonowej w S., wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie może mieć zastosowania do przepisów u.p.o.u.a. w ich aktualnym brzmieniu.

Nawiązując do wspomnianego w odwołaniu Prokuratora, postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym na wniosek Prokuratora Generalnego RP, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zwróciło uwagę, iż wnioskiem Prokuratora Generalnego, o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją został objęty art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r. Wniosek Prokuratora Generalnego wpłynął do Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego w dniu 21 listopada 2010 r., zatem postępowanie to, zdaniem organu odwoławczego, nie dotyczyło aktualnego brzmienia przepisów ustawy.

Na ww. decyzję Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając:

1.

obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z oparciem rozstrzygnięcia o niezgodną z ww. przepisami Konstytucji RP normę art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a., zawierającą analogiczne rozwiązanie prawne w zakresie dopuszczenia możliwości zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, jak zdekonstytucjonalizowany przepis art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.);

Mając na uwadze powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) października 2012 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) o zatrzymaniu prawa jazdy w stosunku do dłużnika alimentacyjnego i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowe.

Skarżący w treści skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, koncentrując się na tym, że przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, na których organy I i II instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, dotknięte są wadą wtórną niekonstytucyjności spowodowaną powtórzeniem w obecnie obowiązującym stanie prawnym konstrukcji prawnej, która w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt P46/07, uznana została za niezgodną z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Prokurator również zauważył, że na dzień sporządzenia skargi toczyło się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie wszczęte na wniosek Prokuratora Generalnego RP, o stwierdzenie, że art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a., w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest niezgodny z zasadą proporcjonalności wywiedzioną z art. 2 Konstytucji RP.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji dodatkowo zauważając, że zasada praworządności wymagała od organu II instancji wydania decyzji w oparciu o wprowadzone do porządku prawnego przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, których wykładnia dała podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, jako decyzji zgodnej z obowiązującym porządkiem prawnym.

W dniu (...) listopada 2012 r. sąd administracyjny wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie z uwagi na wyłonienie się zagadnienia prawnego (prejudykatu), które pozostało w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i miało wpływ na jego treść - z uwagi na toczącą się przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawę o sygn. K 23/10, który ma orzec w przedmiocie konstytucyjności przepisu art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a.

Sąd, po wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w dniu (...) lutego 2014 r., o sygn. K 23/10 (Dz. U. poz. 236), podjął zawieszone postępowanie sądowe w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie postanowienia z dnia (...) lutego 2014 r.

Na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r., na której stawił się wyłącznie Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. Skarżący a cofnął skargę w zakresie punktu 1 decyzji pierwszoinstancyjnej oraz doprecyzował skargę i Zdaniem Prokuratora, w zakresie pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta S., organy orzekły bez podstawy prawnej, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie zawierają uchybień natury formalnej lub materialnej uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stąd zarzuty skargi nie są skuteczne, a nadto także z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybień dyskwalifikujących zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W sprawie kontrolowane były przez Sąd decyzje wydane na podstawie art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oraz zobowiązania do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy.

Od 1 stycznia 2012 r. postępowanie w sprawie zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy, poprzedzone musi być postępowaniem w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

W przedmiotowej sprawie niewątpliwie uznano R.W. za dłużnika alimentacyjnego i skierowano do Prokuratury Rejonowej w S. wniosek o ściganie, na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.o.u.a. oraz art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm, dłużnika alimentacyjnego za przestępstwo określone w art. 209 § 1 k.k., na podstawie którego: "Kto uporczywie uchyla się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądowego obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby i przez to naraża ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.".

W tym też dniu Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. skierował również wniosek do Prezydenta Miasta S. o zatrzymanie prawa jazdy na podstawie art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a. Z treści art. 5 ust. 5 ww. ustawy wynika, że na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, jest wydawana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy.

Biorąc powyższe pod uwagę, przedmiotowa decyzja, która została wydana przez Prezydenta Miasta Suwałk, nie narusza obowiązującej procedury, poprzedzającej jej wydanie.

Organ orzekł w ww. decyzji w punkcie pierwszym o zatrzymaniu prawa jazdy, a w punkcie drugim o zobowiązaniu dłużnika alimentacyjnego do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy.

Przechodząc do zarzutów podniesionych w pkt 1 skargi i koncentrujących się na obrazie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z oparciem rozstrzygnięcia o niezgodną z ww. przepisami Konstytucji RP normę art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a., Sąd uznaje te zarzuty za bezzasadne.

Podstawą do takiego rozstrzygnięcia tej części skargi były następujące fakty w sprawie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że pomimo uprawnienia skarżącego do cofnięcia skargi w części, z którego skorzystał w niniejszej sprawie na rozprawie sądowej, Sąd nie posiada instrumentu prawnego, który uprawniałby do umorzenia postępowania sądowego w części.

Na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), skarżący może skorzystać ze swojego uprawnienia do cofnięcia skargi, które wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., II OSK 2600/10, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), za dopuszczalne należy uznać cofnięcie skargi w części, które chociaż nie wiąże Sądu w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. (pozostaje bowiem w postępowaniu przed sądem skarga w pozostałym zakresie i w związku z tym brakuje podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), to jednak ma wpływ na ocenę legalności zaskarżonego aktu, dokonywaną przez Sąd. Cofnięcie skargi może mieć również formę ustną wpisaną do protokołu rozprawy (por. B. Deuter,w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011 r., kom. do art. 60, uw. 1 - 3).

Biorąc pod uwagę powyższe, jak i ustny wniosek skarżącego na rozprawie o cofnięciu skargi w zakresie jej pkt 1 oraz treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z dnia 12 lutego 2014 r., o sygn. K 23/10 (Dz. U. poz. 236), który orzekł, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 102, poz. 1228 i 1548), w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności, Sąd postanowił uznać zarzuty skargi w tym zakresie jako bezpodstawne.

Koncentrując się zatem na zarzutach skargi, przedstawionych na rozprawie w zakresie pkt 2 decyzji organu I instancji, a mianowicie dotyczących obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, tj. art. 6 k.p.a. i płynącej z niego zasady praworządności, poprzez zobowiązanie dłużnika alimentacyjnego w pkt 2 decyzji do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy, podczas gdy u.p.o.u.a. nie przewiduje takiego uprawnienia dla starosty (prezydenta miasta wykonującego funkcję starosty), wydającego decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, co zdaniem Skarżącego powoduje, że rozstrzygnięcie powyższe dotknięte jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako nieposiadający podstawy prawnej, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa, Sąd niedopatrzył się w tym zakresie podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., gdyż nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub miały rażący charakter.

Sąd na podstawie art. 145 § 2 p.p.s.a. uprawniony jest jednak do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Skarżący przy tym wskazuje na wydanie decyzji przez organ z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można takie rozstrzygnięcie wzruszyć. Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji, może mieć ono miejsce jedynie w przypadku, gdy badana w tym trybie decyzja dotknięta jest w sposób oczywisty przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się więc ponownie istoty sprawy, ale jedynie ocenia legalność wydanego w niej rozstrzygnięcia, na gruncie obowiązujących w dacie jego wydawania przepisów.

Rażące naruszenie prawa zaś, to naruszenie kwalifikowane, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym oraz oczywiste, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Przy czym chodzi o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy i nierodzący rozbieżności w wykładni. Zauważenia przy tym wymaga, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą i nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2013 r., II SA/Bk 273/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w tym miejscu pragnie przypomnieć, że Skarżący w odwołaniu od decyzji stwierdził, że decyzja organu I instancji, mimo tego, że została wydana z zachowaniem przepisów obowiązującego prawa, jest wadliwa, ale wyłącznie w zakresie art. 5 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej naruszał zasadę prawidłowej legislacji oraz zasadę sprawiedliwej procedury, wywodzonej z art. 2 Konstytucji.

Sąd jednak opierając swoje rozstrzygnięcie na obowiązujących przepisach prawa oraz trafnym stanowisku organu II instancji doszedł do przekonania, że zobowiązanie do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy nie ma charakteru autonomicznego, a decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a. Zatem owe nałożenie obowiązku na dłużnika alimentacyjnego jest nierozerwalne z uprawnieniem organu, wynikającym z art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a, do orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy.

Sąd nie znajduje więc podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, gdyż nie zachodzą w sprawie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w części, która nie nakłada samoistnie obowiązków na obywatela, a jest jedynie konsekwencją prawidłowości realizacji orzeczenia organu o zatrzymaniu prawa jazdy.

Natomiast zdaniem Sądu organ I instancji błędnie zawarł to zobowiązanie w sentencji decyzji, gdyż treść ta, mająca formułę pouczenia, powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Jednak powyższe nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w tej jej części. Tego typu stwierdzenie pojawiające się w sentencji decyzji nie miało bezpośredniego wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie zatrzymania prawa jazdy. Treść pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta S. stanowi czynność materialno-techniczną, zależną i informacyjną.

W tym stanie rzeczy i mając szczególnie na względzie zasadę trwałości decyzji administracyjnych, Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.