Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 18 maja 2006 r.
II SA/Bk 16/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Prutis.

Sędziowie Asesorzy, WSA: Małgorzata Roleder, Wojciech Stachurski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia (...) listopada 2005 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy odroczenia zasadniczej służby wojskowej - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...) Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B., po rozpatrzeniu odwołania D. G. od decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Ł. z dnia (...) października 2005 r. nr (...) w przedmiocie odmowy odroczenia zasadniczej służby wojskowej, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

D. G. zaskarżył decyzję Komendanta do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B., powołując się na fakt samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego, konieczność spłaty zaciągniętego kredytu jak również szczególnie trudną sytuację rodzinną. Do odwołania dołączył: zawiadomienia Sądu Rejonowego w Ł. Wydziału Ksiąg Wieczystych (o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, tj. gospodarstwa oraz o utrzymaniu wpisów dotyczących utrzymania ustanowionych hipotek); umowę cesji praw z polisy ubezpieczeniowej mienia z bankiem (...) Spółka Akcyjna; zaświadczenie o stanie (pogorszeniu stanu) zdrowia ojca; umowę dotyczącą kredytu obrotowego nieodnawialnego; program spłat tegoż kredytu; umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie rzeczy oznaczonych co do tożsamości oraz decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego dotyczącą przyznania okresowej renty rolniczej ojcu.

Organ odwoławczy stwierdził, że myśl art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.), odroczenia zasadniczej służby wojskowej udziela się tylko jeden raz na okres od trzech do dwunastu miesięcy. Odwołujący się D. G., jak wynika z karty ewidencyjnej, korzystał z odroczenia zasadniczej służby wojskowej przez okres jednego roku, a więc wykorzystał już prawo przewidziane w powołanym wyżej przepisie.

W złożonej do Sądu skardze D. G. zarzucił powyższej decyzji "rażące naruszenie prawa - poprzez naruszenie Ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o Powszechnym Obowiązku Obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 241. poz. 2416) - powołując się jedynie na art. 39 st. 5. tej ustawy, pomijając milczeniem stan faktyczny" (...). Skarżący wniósł o "zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie jej w całości oraz zwrócenie do ponownego rozpatrzenia do niższej instancji", a także o przyjęcie jako istotne dowody w sprawie - wszystkie argumenty i załączniki złożone i załączone do odwołania z dnia 15 października 2005 r..

W uzasadnieniu skargi D. G. stwierdził, że faktem prawnym jest, iż jego aktualna sytuacja rodzinna, materialna i gospodarcza jest wystarczającym argumentem i dowodem, iż nie może on być powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Fakty te dokładnie opisał w swoim odwołaniu z dnia 15 października 2005 r. i stan ten dalej jest aktualny. Stan zdrowia jego ojca stale się pogarsza i wszystkie obowiązki związane z gospodarstwem rolniczym skarżący musi wykonywać samodzielnie. Pobrany kredyt w wysokości 50.000,00 zł również musi spłacić w terminie, aby uniknąć problemów materialnych, a nawet karnych.

W odpowiedzi Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że działalność administracji poddana została kontroli sądownictwu administracyjnemu. Sprawując tę kontrolę sądy administracyjne badają, czy zaskarżony akt lub czynność są zgodne z przepisem prawa - art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Co do zasady, wyłączona jest więc w tym zakresie możliwość odwoływania się do innych kryteriów, jak np. słuszność lub celowość.

W świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję mógłby ją uchylić, o co wnosił skarżący, gdyby stwierdził:

naruszenie prawa materialnego, w taki sposób, iżby miało to wpływ na wynik sprawy;

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

Konstytucyjnym obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona ojczyzny art. 85 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z obowiązku tego wynika powszechny obowiązek służby wojskowej, której szczegółowe zasady odbywania określone zostały przepisami ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.). Z przepisów art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika, że powszechnemu obowiązkowi obrony podlegają wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. W ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele polscy są obowiązani do pełnienia służby wojskowej, służby w obronie cywilnej, odbywania przysposobienia obronnego, uczestniczenia w samoobronie ludności, pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych oraz do wykonywania świadczeń na rzecz obrony - na zasadach i w zakresie określonych w ustawie.

Ustawodawca umożliwił udzielanie poborowym odroczenia zasadniczej służby wojskowej. W przepisie art. 39 cyt. ustawy wskazał przypadki, w których odroczenie może mieć miejsce oraz warunki tego odroczenia. Między innymi odroczenie może być poborowemu udzielone ze względu na ważne sprawy osobiste lub rodzinne poborowego, a w szczególności związane z zaistnieniem trudnej sytuacji osobistej lub rodzinnej, które nie upoważniają do udzielenia poborowemu odroczenia z tytułu sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny albo z powodu konieczności załatwienia spraw związanych z prowadzeniem przez poborowego przedsiębiorstwa, gospodarstwa rolnego albo innej działalności gospodarczej art. 39 ust. 3 tej ustawy. Na taką podstawę odroczenia zasadniczej służby wojskowej wskazał też D. G. w swoim wniosku z dnia 26 września 2005 r. złożonym do Komendanta Wojskowej Komisji Uzupełnień w Ł.

Słusznie jednak organy obu instancji przyjęły, że odroczenie zasadniczej służby wojskowej na tej podstawie może nastąpić tylko jeden raz na okres od trzech do dwunastu miesięcy, co wprost wynika z przepisu art. 39 ust. 5 cyt. ustawy. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy (k. 1 i 4 akt administracyjnych) D. G. korzystał już z odroczenia zasadniczej służby wojskowej z tego tytułu, co miało miejsce w okresie od 21 grudnia 2001 r. do 17 grudnia 2002 r. (w uzasadnieniu decyzji organu II instancji błędnie podano rok 2005). W związku z powyższym nie było podstaw prawnych do tego, aby takie odroczenie przyznać skarżącemu po raz wtóry. W tym przypadku ustawodawca nie pozostawił organowi administracyjnemu możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja prawa nie narusza, co w świetle art. 151 cyt. wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniało oddalenie skargi.-Z A R Z Ą D Z E N I E

1. Odnotować wynik w repertorium.

2. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć stronie skarżącej p. Dominikowi Gaickiemu wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej.-