Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1667039

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 26 marca 2015 r.
II SA/Bk 159/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie S., gmina B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr geod. (...) o pow. 2,0083 ha, (...) o pow. 3,01921 ha i (...) o pow. 4,6856 ha, stanowiących własność skarżącego, poprzez udzielenie Polskim Sieciom E. S.A. z siedzibą w K. - J. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie poprzez powyższe działki dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii nad działką nr (...) około 29 m, nad działką nr (...) około 24 m, na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV, po jej wybudowaniu w obszarze technologicznym o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w obie strony), o pow. około 3.506 m 2 na działce o nr geod. (...), o pow. około 1.990 m 2 na działce o nr geod. (...) i około 1.674 m 2 na działce nr (...).

W skardze na tę decyzję do zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania, ponieważ organ nie uczynił tego z urzędu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., dalej powoływana jako u.g.n.), stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 9 u.g.n. stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Z kolei z treści art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Z powyższej regulacji z jednej strony wynika, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powoduje wstrzymanie jej wykonania z urzędu. Z drugiej strony pomimo regulacji zawartej w art. 9 u.g.n. nakazującej wstrzymanie wykonania z urzędu decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., ustawodawca w określonych przypadkach przewidział możliwość udzielenia, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności.

W sprawie przedmiotowej nieruchomości zostały wydane obie decyzje, tj. zarówno decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n (zaskarżona w sprawie niniejszej) jak i wydana 3 dni później decyzja w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. z rygorem natychmiastowej wykonalności (stanowi ona przedmiot zaskarżenia w sprawie II SA/BK 160/15).

Sąd podtrzymuje swoje stanowisko wypracowane na kanwie sprawy II SA/Bk 526/14 zgodnie z którym w takiej sytuacji priorytetowo powinna być potraktowana regulacja zawarta w art. 9 u.g.n. W przedmiotowej sprawie pomimo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ nie wstrzymał jej wykonania. W takiej sytuacji już sam wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania tej decyzji skierowany do sądu uzasadniał jego uwzględnienie. Z regulacji zawartej w art. 124 u.g.n. wynika, że skarga do sądu administracyjnego powoduje wstrzymanie wykonania decyzji z urzędu. Powód takiego uregulowania wydaje się być oczywisty - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez organ poprzez udzielenie zezwoleń na zakładane i przeprowadzanie systemów infrastruktury i wykonanie takiej decyzji powoduje i szkody i trudne do odwrócenia skutki, bowiem różnego rodzaju ciągi elektryczne, gazowe itp. mogą zostać położone na nieruchomości, zaś los zgodności z prawem decyzji pozostaje niepewny, aż do czasu zakończenia sprawy przed sądami administracyjnymi. Wniesienie skargi do sądu i związany z tym, nałożony na organ obowiązek wstrzymania z urzędu wykonania decyzji nie wymaga wniosku strony wobec oczywistości wyrządzenia szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Regulacje dotyczące poniesienia tych szkód tylko potwierdzają ich oczywistość.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 u.g.n., to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony skarżącej (vide: postanowienia NSA z 8 października 2008 r., I OZ 770/08, Lex nr 1130771, z 29 września 2010 r., I OZ 717/10, Lex nr 741971).

W świetle powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012., poz. 270 z późn. zm.) w zw. z art. 9 u.g.n. należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.